سوتلانا پروسکورینا از دعوت به فیلم “عشق اول” توسط ایگور ورنیک شگفت زده شد.

سوتلانا پروسکورینا در Lenfilm شروع به کار کرد. اولین فیلم بلند او در «زمین بازی» در سال 1987 روی صحنه رفت و دو سال بعد در جشنواره بین‌المللی فیلم لوکارنو، «پلنگ طلایی» را برای «والس تصادفی» دریافت کرد. «بازتاب در آینه» در «دو هفته کارگردانان» جشنواره فیلم کن، «دسترسی از راه دور» – در رقابت جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد. «ترس» در سال 2010 جایزه اصلی «کینوتاور» را دریافت کرد. سوتلانا نیکولائونا یکی از نویسندگان فیلمنامه “کشتی روسی” توسط الکساندر سوکوروف شد، مستندهایی درباره ارنست نیزوستنی، میخائیل شمیاکین، میخائیل پوگووکین، الکساندر سوکوروف، ویکتور پروسکورین ساخت.

در “عشق اول”، همکاران آنا سرگیونا و لنا به یک آسایشگاه حومه شهر می رسند، جایی که شاهد جنایتی هستند. در ابتدا وانمود می کنند که هیچ اتفاقی نیفتاده است و وقتی متوجه می شوند که تهدیدی بر سرشان می آید، نمی توانند آنجا را ترک کنند. چیزی آنها را در فردی که حامل تهدید است جذب می کند. نقش قهرمان خطرناک را ایگور ورنیک بازی کرد که این تصویر برای او نقطه عطفی بود و او ملاقات با سوتلانا پروسکورینا را یک معجزه می داند. این بازیگر اعتراف کرد: انگار با کارگردانی ملاقات کردم که باید با او ملاقات می کردم تا نه تنها چیزهای حرفه ای بلکه انسانی را درک کنم. در یک نقطه، او در سطح حیوانات وحشت کرد، همانطور که خودش گفت، احساس کرد که Proskurin به او شلیک نمی کند. شهود فریب نداد – آنها بازیگر دیگری را تأیید کردند. اما ورنیک سوتلانا پروسکورینا را با عطش خود برای غلبه بر آن متقاعد کرد.

– انتخاب بازیگران «عشق اول» اصلا مشخص نیست. ایگور ورنیک و شما مانند قطب های مختلف هستید.

سه سال پیش، نمی‌توانستم تصور کنم که با هم کار کنیم. این یک ریسک بود. ایگور هفت ماه کار بدون وقفه و عملاً رایگان روی این نقش گذاشت. این یک نوع شاهکار حرفه ای، غوطه ور شدن مطلق، شک ابدی در مورد اینکه آیا او می تواند آن را انجام دهد است. بلافاصله در مورد پس زمینه به او گفتم که به جز نمایشنامه «دویدن»، آنچه را که او بازی می کند، دوست ندارم. سپس در تئاتر هنر مسکو “خوشبین” وجود نداشت. من به او چیزی غیرممکن برای ما دو نفر پیشنهاد دادم و ایگور نقش برجسته ای را ایفا کرد. برای او این یک پیروزی انسانی بر خودش است. آماده بود خودش را تمیز کند، از داخل بچرخد و با نخ های خشن بدوزد. افراد کمی قادر به این کار هستند. او انگیزه دیگری جز میل به جابجایی نداشت و این شگفت انگیز است. بدون سوار، همانطور که در مورد بازیگران مشهور است. با هم ناهار خوردیم من هرگز جدا از گروه غذا نمی خورم. همه چیز پاک است، کم، برادرانه. اگر کسی از من می پرسید که چه جایزه ای به نقاشی شما بدهم، پاسخ می دادم: “جایزه را به ورنیک بدهید، زیرا او یک شاهکار حرفه ای انجام داد.”

سوتلانا پروسکورینا از دعوت به فیلم “عشق اول” توسط ایگور ورنیک شگفت زده شد.
ایگور ورنیک در فیلم “عشق اول”. عکس: سرویس مطبوعاتی MIFF







– نقش قهرمان جوان را یک بازیگر کاملا ناشناس لیزا کوگای بازی کرد. آیا یک داستان شگفت انگیز برای او نیز اتفاق افتاده است؟

– انبوهی از دختران با همان حالت چهره به سمت من آمدند. یکی از آنها در مورد لیزا گفت که در مدرسه تاباکوف درس می خواند. با توجه به ظاهر آسیایی اش، به او توصیه شد که دنبال حرفه بازیگری نرود، زیرا به هر حال کاری وجود نخواهد داشت. وقتی لیزا نزد ما آمد، مشخص شد که این یک موفقیت مطلق بود.

مارینا بروسنیکینا نقش همکار بزرگترش را بازی کرد. آیا چیزی از شما در این قهرمان وجود دارد؟

– قطره ای نیست. من کاملا متفاوتم فقط یک حلقه نزدیک واقعاً مرا می شناسد. مشکل زمانی است که ما یک کار زندگینامه ای انجام می دهیم. اگر یک معنی دارید – خودتان، پس این بلافاصله درجه آنچه ارائه می شود کاهش می دهد. دنیا خیلی پیچیده است، و فقط صحبت کردن در مورد زندگی، عشق موفق یا شکست خورده شما به همان اندازه مضحک است که ما بد زندگی می کنیم، که قبلاً نان خوبی می پختند، اما اکنون نمی کنند. ما در نوعی جهان زندگی می کنیم، به هر طریقی خود را در آن نشان می دهیم. ما هیچ چیز دیگری نخواهیم داشت من بیشتر نگران این هستم که چگونه یک جوان نستروف بلوند با چشمان آبی می تواند به سر کسی ضربه بزند. چگونه در این مسیر قرار گرفتیم؟ به La Dolce Vita فلینی فکر کنید. چرا یک نفر بچه ها، همسرش، خودش را در یک آپارتمان دنج عروسکی می کشد، جایی که هیچ چیز مشکلی را به تصویر نمی کشد، اما ترس در حاشیه آگاهی وجود دارد؟ کمی گذشت و همه ما خود را در این ترس یافتیم. چنین وضوحی از پایان زمانی که همه چیز مجاز است. و هیچ چیز نمی تواند ما را آرام کند، همانطور که مادربزرگم می گفت. اینطوری همدیگر را می خوریم، حتی رویای عشق را می بینیم. این چیزی است که در عشق اول اتفاق می افتد. قهرمان ورنیک به او به عنوان فردی که یکپارچگی خود را از دست داده است نیاز دارد. چگونه این احساس را به هارمونی تبدیل کنیم؟ فقط بلعیده، بلعیده شده. آن وقت صلح فرا می رسد، اطمینان حاصل می شود که هیچ کس خیانت نخواهد کرد. ما دوست داریم و عذاب می دهیم و وقتی دوست نداریم عذاب می دهیم. همانطور که معشوقش سوفیا آندریوانا تولستایا در خاطرات خود می نویسد (برای سه سال این کتاب میز من بود): چرا چنین تحقیر و چنین خوشحالی از جانب او، اگر وجود نداشت، بهتر بود او را بکشد. می کشم و دوباره خلق می کنم، اما دقیقاً همینطور. ما با جهش به سمت فضایی حرکت می کنیم که در آن چیزی برای نفس کشیدن وجود ندارد، جایی که هیچکس به کسی نیاز ندارد. بحث درباره همین است. و نه در مورد اینکه ماشا چگونه عاشق پتیا شد.

– مارینا بروسنیکینا چگونه پیشنهاد شما را پذیرفت؟

– او به طور معجزه آسایی در فیلم ما “یکشنبه” ظاهر شد. می‌دانستم که او بازیگر بزرگی است، اگرچه در واقع یک استاد و کارگردان تئاتر بود. سریع شلیک می کنیم. مارینا با دقت لحن، طراحی نقش را انتخاب کرد و من بسیار تحت تأثیر قرار گرفتم. زمانی که من و کاتیا تیرداتووا، فیلمنامه نویس، در حال گسترش مطالب بودیم، به وضوح فهمیدم که این نقش باید برای مارینا بروسنیکینا نوشته شود. همه بدون در نظر گرفتن تعداد سال ها، سلامتی، اشتباهات انجام شده، عشق می خواهند. ما منتظر شیرینی هستیم، مرد شگفت انگیزی که پشتش مثل پشت دیوار سنگی است. و عشق همیشه درگیری، تراژدی، ناامیدی است. من فکر می کردم که مارینا سن زن خوبی دارد. قهرمان او امیدوار است و منتظر است.

مارینا بروسنیکینا و لیزا کوگای در فیلم “عشق اول”. عکس: سرویس مطبوعاتی MIFF







– تسلط زیادی به کلمه دارید. چرا فیلمنامه نویس هستید؟

– انرژی های قدرتمند افرادی که به دلیل استعداد، ناامیدی، نرمی شان به آنها احترام می گذارم برای من مهم است. من نیاز به دیالوگ دارم یک بار “دسترسی از راه دور” را نوشتم و عهد کردم که در کل تصویر با خودم صحبت کنم. معلم من ایلیا اورباخ گفت: «اگر در وسط فیلم متوجه شدید که هرگز آن را به پایان نخواهید رساند، نترسید که از زباله های هیولایی فیلمبرداری کرده اید. نترسید، فقط قدم به قدم پیش بروید و خواهید دید که از این حالت خارج شده اید و تصویر را کامل می کنید. کارگردان بدون دیالوگ نمی تواند زندگی کند. وقتی آن شخص مال شماست و شما او را احساس می کنید با یک برابر بهتر است. من به همه می گویم: برای خودت ننویس، حتی اگر بدانی، دیگر انرژی کلمه را نمی شنوی. آیا می دانید “دیدن” یک عکس به چه معناست؟ این زمانی اتفاق می‌افتد که شما هفت ماه روی ویرایش بنشینید. احتمالاً یک کلیه می دهم تا همه چیز را با چشم دیگری ببینم، نه مثل بار اول. من عاشق عکس‌های کوتاه هستم، به خودم اجازه نمی‌دهم بیش از یک ساعت و نیم از وقت دیگران را بخورم. سی ساعت فضای خوبی برای فیلم است. بنابراین من به یک فیلمنامه نویس، فیلمبردار، بازیگر نیاز دارم، اگرچه من در اصل به آنها اجازه نمی دهم. به نظر آنها این فضا آزاد است. من زمان زیادی را صرف می کنم تا آنها احساس کنند که خودشان دارند شنا می کنند. و ناگهان آنقدر صریح می شوند که اضطراب های شخصی در حال حاضر قوی تر از شرایط پیشنهادی است. همه اینها چند صدایی و بی ثباتی ایجاد می کند و ما صدا و سبک خود را پیدا می کنیم. من عاشق آنچه رابرت برسون در مورد نداشتن کارگردان بهترین کارگردان ممکن گفت، دوست دارم. شما نیازی به حرفه ندارید شما به نویسندگی نیاز دارید، توانایی بیان آنچه برای شما مهم است. سپس برای شخص دیگری مهم خواهد بود. ممکن است آن را دوست نداشته باشید، اما آن را فراموش نخواهید کرد.

– گفتی که اولگ لوکیچف چشم توست. آیا هوشمند بودن اپراتور مهم است؟

– یک بار الکساندر سوکوروف گفت که چشمانم را در اولگ لوکیچف یافتم. نمی دانم برای اپراتور باهوش بودن مهم است یا نه، فقط وجود دارد. لوکیچف یکی از بهترین کتابخانه های مسکو را دارد. خودش می نویسد. ما زمان زیادی را با او می گذرانیم. این واقعیت که او اپراتور است فقط زمانی مهم است که ما کار می کنیم. رابطه ما فراتر از تصویر زیباست. اولگ یک روشنفکر مطلق است. چه مجموعه باخ دارد! با او آلبوم های هنری را ورق می زنیم، به نمایشگاه می رویم. بالشتک هوای ما بیکن، ولاسکوئز، لئو تولستوی، نامه های سوفیا آندریونا است… آنها همیشه در دست هستند – یک ماکت، یک خط، پوچ. کار با اولگ لذت بخش است. این یک فرد تصفیه شده و فوق العاده تحصیل کرده است. اپراتور هنوز یک حرفه فنی است، اما دنیای خودش را دارد. این خیلی شانس بود که یک بار همدیگر را دیدیم و ناهار خوردیم.

“باید اعتراف کنم که از ظاهر شدن عکس شما شگفت زده شدم. من فکر کردم که شما در روستا زندگی می کنید، همیشه در تماس باشید.

– درست است. و شادی در آن نهفته است. من دور از مسکو، در منطقه ریازان، در مکان هایی که مسلمان فیلمبرداری شده زندگی می کنم. ولودیا ایلین مرا به آنجا آورد. او آنجا خانه دارد و من مدت زیادی با آنها زندگی کردم، عاشق این مکان شدم. ابتدا خیلی ها خندیدند: من کجا و روستا کجا. من قصد داشتم در توسکانی خانه ای بخرم، اما در نهایت به روستای ریازان رسیدم و به آن چسبیدم. من زمین خریدم و خانه ای در این مسیر ساختم. اما من همیشه کار می کنم. هنوز فیلم را تمام نکرده ایم اما فیلمنامه جدیدی آماده کرده ایم.

– پس با کار فکری در روستا زندگی می کنید؟ اما خانه شما نیاز به مراقبت دارد.

– من یک دستیار دارم. من می توانم کف ها را خودم تمیز کنم. من بیش از 40 پنجره دارم و شستن آنها یک نیمه تابستان طول می کشد. پنجره ها را با هم میشویم او در یک طرف، من در طرف دیگر. پس چی؟ پنجره ها را شستم، ناهار خوردم و عصر نشستم تا بنویسم.

– تو در روستا به دنیا آمدی.

– مادر من یک پترزبورگ است، او از موسسه هرزن فارغ التحصیل شد، معلم ادبیات شد. پس از فارغ التحصیلی، والدینم برای کار به روستایی در نزدیکی استارایا روسا فرستاده شدند، جایی که چیزهای زیادی با داستایوفسکی در ارتباط است. والدین حدود شش ماه در آنجا زندگی کردند. و من در آنجا متولد شدم. و سپس پدر و مادر به آپارتمان خود در سنت پترزبورگ بازگشتند. تمام زندگی من در سن پترزبورگ سپری شد تا اینکه به مسکو نقل مکان کردم.

– آیا در منطقه نیژنی نووگورود تیراندازی کردید؟

– ما شش ماه است که به دنبال مکان هایی هستیم، با این واقعیت که فقیرترین آسایشگاه های شوروی عملاً ناپدید شده اند. اما آنهایی هستند که همه چیز را با پلاستیک لرزان پوشانده اند، با تخت های ترکی و سقف های کشیده، جایی که چیزی برای نفس کشیدن وجود ندارد و در اتاق های غذاخوری بوی غذای کهنه بیش از حد پخته شده است. آنجا چیزی برای تیراندازی وجود ندارد. یک ابتذال و “ثروت” احمقانه. ما دلسرد شده ایم. وقت رفتن به سفر است، اما آسایشگاه وجود ندارد. هنرمند و تهیه کننده ما یولیا تیموفیوا یک آسایشگاه سل را پیدا کرد که در سال 1903 توسط یک پزشک از سن پترزبورگ برای کودکان یتیم ساخته شد. مکانی با زیبایی خارق العاده، که در آن کسانی که 20 تا 25 سال خدمت کرده اند، افراد مسنی که توسط سل و زندان شکست خورده و شکنجه شده اند، اکنون در حال بازسازی هستند. چیزی ساختیم، رنگ زدیم، اثاثیه آوردیم. راهروها و درهای شگفت انگیزی وجود دارد، احساس اضطراب وجود دارد.

– آیا برای نمایش «عشق اول» در جشنواره های خارجی تلاش کرده اید؟

– من با بسیاری از انتخاب کنندگان رابطه خوبی دارم. ما هیچ شانسی نداریم برای شرکت یک فیلم روسی در رقابت یک جشنواره بزرگ جهانی انگیزه لازم است. هرگز در زندگی ام درباره خانه ای که در آن زندگی می کنم نخواهم گفت که منزجر کننده است. من می توانم در مورد آن با خودم صحبت کنم، اما نه با غریبه ها. کاملاً صادقانه بگویم، من فقط به این روند علاقه دارم. این احتمالاً وحشتناک به نظر می رسد، زیرا سینما هنری است که نیاز به تماشاگران نشستن در سالن دارد. من می دانم که عکس از خود محافظت می کند. من او را ثابت کردم و او مخاطب خود را پیدا خواهد کرد. او از من آزاد است و من از او. ما نیازی به ملاقات مجدد نداریم.