فیلمی درباره جاز روسی در جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو نمایش داده شد: عصر گسترش ساکسیفون

یکی از نکات جالب جشنواره فیلم مسکو که به تازگی به پایان رسیده است، مستند Jazz 100 توسط ایگور بوتمن است. نوار دو ساعته بیشتر شبیه یک دایره المعارف فیلم است، دقیق، دقیق، اما نه خشک، اما با انرژی پر جنب و جوش، رنگی احساسی، که بر اساس آن اکنون می توانید با خیال راحت تاریخ صد ساله جاز روسی را مطالعه کنید. مسیر پیچیده، دراماتیک و گاهی تراژیک.

این یک فیلم بزرگ در مورد جاز ما است. این فیلم در 48 شیفت فیلمبرداری فیلمبرداری شده است، دارای 71 ساعت فیلم، 65 شخصیت و قطعات منحصر به فرد از فیلم خبری است که برای مدت طولانی گم شده به حساب می آمد. کریل موشکوف فیلمنامه نویس با ارائه تصویر به تماشاگران اعتراف کرد که فکر می کرد – او فیلمنامه را یک سال و نیم نوشت، اما معلوم شد که 25 سال است. او تا چه اندازه به مطالعه تاریخ موسیقی جاز پرداخته و به بزرگترین نظریه پرداز جاز در کشور تبدیل شده است. و کارگردان الکساندر برینتسف، با تفسیر سخنان والتر پاتر، ایدئولوگ اصلی زیبایی‌شناسی، که “هر هنری در تلاش برای تبدیل شدن به موسیقی است”، تصریح کرد که در تلاش است تا جاز شود. و او هرگز تزلزل نکرد.

و اکنون نقطه شروع جاز روسی روی صفحه است – مسکو، GITIS، 1 اکتبر 1922. بله، بله، در موسسه تئاتر، در سالن 27 فعلی، اولین کنسرت گروه جاز والنتین پرناخ برگزار شد. این مرد لاغر اندام و پلاستیکی بود که کنجکاوی موسیقی آمریکایی را به اتحاد جماهیر شوروی آورد. او شعر می گفت و رقص عجیب و غریبی را تمرین می کرد که امروزه نیز با حرکات عجیب، ضد کلاسیک و جسورانه شگفت زده می شود. اما گروه جاز یکی از علاقه مندان به نوع جدیدی از رقص و موسیقی مایرهولد را دوست داشت که از نوازندگان دعوت کرد تا در نمایشنامه او “The Magnanimous Cuckold” در GosTeam (تئاتر دولتی به نام خودش) شرکت کنند. اما به نظر می رسد آشنایی این مبتکر تئاتر با زاییده فکر پرناخ زودتر صورت گرفته است.

فیلم «جاز 100» در شش فصل تقسیم می‌شود که مراحل مختلف شکل‌گیری و توسعه آن را ثبت می‌کند: دوران پیشگامان، زمان به اصطلاح گسترش ساکسیفون و برفک و همچنین زمان محوری جاز شوروی. ، زمان از رکود تا پرسترویکا، تغییر دوره های جاز و البته جاز تاریخ معاصر. یک سیستم هماهنگ – هیچ کس فراموش نمی شود، یک واقعیت واحد از دست نمی رود. ایگور بوتمن، کریل موشکوف به عنوان راهنمای سفر در تاریخ جاز و مفسران فیلم، و مهمتر از همه برای چنین فیلمی، بازیگران مشهور – ویکتور سوخوروکوف، اوگنی میرونوف، الکسی گوسکوف، ویکتور دوبرونراوف و آنیا چیپوفسکایا عمل می کنند. به هر حال، شرکت او در این فیلم نیز شخصی است – او دختر جازمن معروف بوریس فرومکین است.

از روی صفحه، ما در مورد اولین گام های موسیقی سیاه در خاک روسیه می آموزیم، که اولین هنرمند پاپ که در سال 1943 عنوان هنرمند افتخاری جمهوری بلاروس در اتحاد جماهیر شوروی را اعطا کرد، ادی روسنر، نوازنده ساز جاز بود که با این حال، این کار را انجام داد. مقامات را از اعزام سه سال بعد به قلمرو خاباروفسک در اردوگاه ها منع نکنید. از شما سپاسگزارم که جنگل را در آنجا قطع نکردید، بلکه ارکستری را که او از نوازندگان زندانی جمع آوری کرد، رهبری کردید. و اولین هنرمند مردمی در بین هنرمندان پاپ در سال 1965 خواننده ، نوازنده ، بازیگر لئونید اوتیوسوف بود که اصلاً با جاز بیگانه نبود. در آرشیو دولتی اسناد فیلم و عکس در کراسنوگورسک، اولین فیلم صوتی از جاز چای او (جاز تئاتر) که توسط یک فیلمبردار در سال 1932 گرفته شده بود، یافت شد. و در همان مکان – تنها نسخه بازمانده از فیلم “سال نو مبارک” (1935) ، جایی که ارکستر جوان و با استعداد الکساندر تسفاسمن فیلمبرداری شد و همچنین فیلم “والس کنسرت”. اعتقاد بر این بود که این عکس های نادر به طور جبران ناپذیری گم شده اند.

فیلمی درباره جاز روسی در جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو نمایش داده شد: عصر گسترش ساکسیفون
از آرشیو کریل مشکوف.







این اوتیوسوف بود که اصطلاحی را ابداع کرد که با آن غم انگیزترین دوره زندگی جاز ما را دوبله کرد – “عصر ساکسیفون های خم نشدنی”. این سال‌ها (1946-1954) است که جاز به عنوان هنری از آمریکا، از نظر اداری در شرایط غیرقابل تحملی قرار گرفت و عملاً به زیرزمین رفت. جالب اینجاست که برخلاف افسانه رایج، هیچ ممنوعیت کاملی برای جاز وجود نداشت. هیچ سندی وجود ندارد که آن را منع کند. و به محض شروع گرم شدن، جاز احیا شد، به سرعت از نظر توسعه به صحنه جهانی رسید و در دهه 60-80 قرن گذشته حتی از حمایت نسبتاً گسترده ای از دولت برخوردار شد.

روی پرده در سال 1957 – جشنواره جوانان و دانشجویان: شخصی با ژاکت قرمز روی صحنه خیابان و به صورت آزادانه آواز می خواند تا به میکروفون بچسبد، از حالت چهره اش مشخص است که این مرد ما نیست. . کافه “Molodyozhnoye” در Tverskaya اولین کلوپ جاز است، در میان دوستداران جاز روی میز یک آندری تارکوفسکی بسیار جوان وجود دارد. و سپس – گالری از پرتره های جازمن های جوان شوروی – کوزلوف، فرومکین، کونداکوف، گولوشچکین، بریل، کرول، پونومارف، و نسل های بعد از آنها که به طور جدی و برای مدت طولانی این باسیل جاز را از آنها گرفتند. خودآموخته، عمدتاً با تحصیلات مهندسی، در حرفه جدیدی برای خود به موفقیت هایی دست یافتند. بنابراین، در دهه 70، والری پونومارف، ترومپتوز، قبلاً در حال نوازندگی درامر آرت بلیکی در Jazz Messengers و ساکسیفونیست آناتولی گراسیموف در ارکستر دوک الینگتون بود. در سپتامبر 1974، تخصص جاز در 26 مدرسه موسیقی روسیه افتتاح شد و در سال 1982 اولین بخش جاز در دانشگاه شروع به کار کرد.

والنتین پرناخ، 1924، عکس الکسی تمرین. آنها را GTsTM کنید. باخروشین







در سال 1996، یک گروه جاز روسی-آمریکایی برای اولین بار تور روسیه را برگزار کرد – کوارتت پیانیست آندری کونداکوف با ساکسیفونیست ایگور بوتمن، نوازنده کنترباس ادی گومز و درامر لنی وایت. و در قاب بعدی، بوتمن سرشناس داستان خود را تعریف می کند: چگونه در ایالات متحده به پایان رسید، چه چیزی در آنجا آموخت، با چه چمدانی بازگشت.

و در اینجا دستاوردهای تاریخ اخیر است: در سال 2019، یک نوازنده از روسیه – گیتاریست Evgeny Pobozhiy برای اولین بار برنده معتبرترین مسابقه جاز در جهان – Herbie Hancock در واشنگتن شد.

پس از فیلم، از کریل موشکوف پرسیدم – نتیجه گیری اصلی او با مطالعه کامل سرنوشت جاز داخلی و تماشای کیلومترها فیلم چه بود؟

– نتیجه گیری اصلی من در مورد تاریخ جاز روسیه این است: نه تنها زنده ماند، بلکه کاملاً زنده است. و اکنون، شاید حتی زنده تر از دوره های گذشته. یک داستان عالی پشت سر است، اما هنوز چیزهای جالب زیادی در پیش است.