کارگردانان خوش تیپ از آمریکای لاتین همه جوایز را گرفتند

کارگردانان خوش تیپ از آمریکای لاتین همه جوایز را گرفتند

چهل و پنجمین جشنواره بین المللی فیلم مسکو به پایان رسید. این فیلم یادآور نمایش های فیلم آمریکای لاتین بود که به طور مرتب در سراسر جهان برگزار می شود و به ویژه در اروپا محبوبیت دارد. چه خوب که کسی بود که جوایز را دریافت کند، که اکنون کمیاب است. فیلمسازان از دورترین کشورها آورده شده بودند: ژاپن، آرژانتین، مکزیک… بخش عمده جوایز به آمریکای لاتین تعلق گرفت که کارگردانان جوان و خوش تیپ نماینده آن بودند.

“سنت جورج طلایی” بهترین فیلم توسط فرانسیسکو پاپرلا آرژانتینی دریافت شد که فیلم “سه برادر” فیلمبرداری مشترک آرژانتین و شیلی را ارائه کرد. فرانسیسکو در شهر کوچکی در پاتاگونیا بزرگ شد و در آنجا فیلم ساخت. او گفت که چقدر مناظر شگفت انگیز و شخصیت های باورنکردنی وجود دارد – الماس سیاه واقعی. آنها باهوش هستند، اما والدین خود را زود از دست دادند و هیچکس به آنها یاد نداد که چگونه احساسات را به درستی بیان کنند. من دوربین را نصب کردم و شخصیت هایم را از دور تماشا کردم، بدون اینکه کسی را قضاوت کنم. می‌خواستم مردانگی سمی آنها را نشان دهم.» او در مسکو از موزه داستایفسکی، واقع در بیمارستان سابق ماریینسکی، جایی که نویسنده دوران کودکی خود را در آنجا گذراند، بازدید کرد. فرانسیسکو برای خلق سه برادر توسط برادران کارامازوف الهام گرفت. او هنگام دریافت این جایزه گفت: «سینما دریچه ای به دنیایی است که در غیر این صورت نمی دانستیم. نقاشی من تبدیل به پنجره ای به پاتاگونیا شده است.”

یک روز قبل، همکار چینی او دونگ کیانگ ژوانگ فیلم “علف” (“مس آسیایی”) را که در سرزمین مادری کارگردان جوان فیلمبرداری شده است، در روستایی در استان فوجیان که بیشتر شبیه به یک کلان شهر است، ارائه کرد. بنابراین قهرمان جوان او از “جنگ و صلح” تولستوی یاد می کند ، خود را با نیکولای روستوف مقایسه می کند.

جایزه ویژه اصالت و ریسک خلاقانه توسط هیئت داوران مسابقه اصلی به رهبری کارگردان و تهیه کننده هندی راهول راول به فیلم دیوانه وار Phi 1.618 اثر تئودور اوشف، انیماتور بلغاری روسی زبان مقیم کانادا داده شد. تئودور در سال 2011 به جشنواره انیمیشن روسیه و اوکراین “KROK” آمد. او در جامعه انیمیشن شناخته شده است. چند سال پیش این فرصت را داشتم که از نمایشگاه او در صوفیه بازدید کنم که گواهی بر غیرعادی بودن نگاه او به جهان بود. او به دنبال مسیرهای خطی نیست، او فردی بسیار همه کاره است. در مسکو، او به صورت غیابی تصویر بازی خود را از افراد مکانیکی کاملی که آماده ترک زمین در فضاپیمای ویخر بودند، ارائه کرد.

جایزه بهترین بازیگر زن به بازیگر ژاپنی کاهو سگو، بازیگر نقش اول یوتاکا سونماچی در فیلم ساده گل های شکننده در جریان روزها رسید. شخصیت او فوتبا در یک گل فروشی کار می کند، با مرد جوانی آشنا می شود و هر دو نمی دانند آینده شان چگونه خواهد بود. برای بهترین نقش مرد، بازیگر اهل بولیوی، فرناندو آرس که در فیلم «آنهایی که پایین هستند» بازی کرد، مورد توجه قرار گرفت. این جایزه توسط کارگردان آلخاندرو کیروگا که در کشورهای مختلف تحصیل کرده بود دریافت شد. او فرناندو را بهترین بازیگر و نه تنها در بولیوی می داند. کیروگا از روی صحنه خطاب به کسانی که سرنوشت خلاقانه او به آنها بستگی دارد، گفت: “می خواهم به مقامات بولیوی خود بگویم که فیلمسازان از حمایت کافی برخوردار نیستند.” بسیاری از کارگردانان آمریکای لاتین در مورد مشکلات بودجه صحبت کردند، وضعیت خود را با اروپا مقایسه کردند و اینجا بهشت ​​و زمین است.

برای کارگردانی، توناتیا گارسیا مکزیکی که ماه سیاه را کارگردانی کرد، مورد توجه قرار گرفت. چند ساعت قبل، این تصویر جایزه برگزیده تماشاگران را دریافت کرد. این نیز اولین نمایش بر اساس رویدادهای واقعی است. یک خانواده پرجمعیت در یک شهر بسیار رنگارنگ و فقیر استانی زندگی می کنند. زندگی این افراد فقیرانه و بی امید است. ساکنان محلی برای تظاهرات بیرون می آیند و سعی می کنند در برابر مقاماتی که تصمیمات آنها زندگی را بدتر می کند مقاومت کنند. کارگردان تصویر خود را به همه مردمی تقدیم کرد که “برای حق دسترسی به منابع طبیعی” می جنگند. توناتیا گارسیا با دریافت این جایزه به یاد آورد که چگونه سرگئی آیزنشتاین برای فیلمبرداری در مکزیک آمد و اکنون نویسندگان ماه سیاه روابط بین دو کشور را حفظ کرده اند. او به ویژه از طراح تولید خود تشکر کرد که تصویر را به ارتفاعات باورنکردنی رساند. قاب ها واقعاً بسیار غنی هستند، آنها دارای چنین بافت فریبنده ای هستند، زیبایی فقر.

هیئت داوران مسابقه مستند به سرپرستی کارگردان چینی هائو یون – زیبایی با کلاه دوست داشتنی و دستکش های شرابی بالای آرنج – جایزه “ولادیمیر سنترال” را به یولیا بابکوا از سریال “تاریخ زندان های روسیه” اهدا کرد. هیئت داوران آن را پیام رحمت دانستند. یولیا بابکووا اعتراف کرد: “این کار من را به عنوان یک شخص و کارگردان تغییر داد” و این جمله را تکرار کرد: “چه زندان است، چنین وضعیتی.” داستان دو ساعته در مورد زندان معروف به سایر تصاویر این چرخه که خارج از رقابت نشان داده شده اند – “صلیب ها” و “قلعه بوتیرکا” شکست می خورد. اگر چه همه محدود به مجموعه استانداردی از سرهای سخنگو هستند، بازدید از موزه زندان، غوغای راهروها، صدای جیر جیر قفل ها و کلیدها، توزیع غذا و روزنامه بین محکومان. هر کس در زندان های معروف نبوده است بهترین مردم میهن است. سه قهرمان داستان درباره خودشان صحبت می کنند. یکی در مجموع چهل سال خدمت کرد، چندین زندگی را ویران کرد و هیچ پشیمانی نداشت. یک تصویر ایده آل پدیدار می شود: بخوانید، مراقبه کنید، انسان شوید. جانبازانی که یکی از آنها صد ساله است از کار خود در زندان می گویند. او هر چه فکر می کند می گوید، از کلماتی استفاده می کند که برای مدت طولانی به زندان نمی رود، اما زندگی این مرد قبلاً در زندان گذشته است، اگرچه او محکوم نشده است. سالن ها خالی نبود. علاقه زیادی به زندان ها وجود دارد.

فیلم چینی «همه چیز» ساخته لو هلای برنده مسابقه کوتاه شد. کمی بعد، نیکیتا میخالکوف خود را متمایز کرد: “همکار جوان من به دلیل صحبت کردن به زبان چینی عذرخواهی کرد. دفعه بعد که در کن یا برلین هستید، نیازی به عذرخواهی نخواهید داشت. همه شما را درک خواهند کرد.”

هیئت داوران مسابقه ملی “پرومیزهای روسیه” به ریاست الکسی اوچیتل، یک جایزه کافی نبود، اگرچه سطح متوسط ​​بود. طبق مقررات، یک جایزه قرار بود و به اولین “لبه ماه شکسته” اثر سوتلانا ساموشینا تعلق گرفت. تمام چیزی که هیئت منصفه اجازه داد بیش از آن ذکرهای ویژه باشد. دو مورد از آنها وجود دارد – “جاذبه مخفی” توسط استاسیا ونکووا، شاگرد سرگئی سولوویف برای اولین حضور جسورانه و “واحد مونته ویدئو” – همچنین اولین بازی یک بازیگر باتجربه تاتیانا لیوتایوا، که برای گروه بازیگران درخشان، متشکل از الکسی سربریاکوف، مورد توجه قرار گرفت. کسنیا راپوپورت، الکساندر فکلیستوف، اوگنی تکاچوک، آگنیا دیتکوسکیت.

پیتر بوسلوف کارگردان فیلم با احتیاط به عنوان مجری این مراسم منصوب شد. این ایده در فینال کار کرد، زمانی که استاد VGIK او کارن شاخنازاروف برای دریافت جایزه برای سهم خود در سینمای جهان وارد صحنه شد. برنده جایزه سخنان فراق دریافت شده در MIFF از کارگردان آمریکایی استنلی کرامر را به یاد آورد. شاخنازاروف سپس در بخش کارگردانی VGIK تحصیل کرد. والدینش او را در لابی در جشنواره کرامر دیدند. شاخنازاروف می گوید که مادر پدر را تشویق کرد که به او نزدیک شود. پدرم انگلیسی صحبت می کرد و از کرامر خواست که برایم کلمه جدایی بنویسد. حاوی یک کلمه “صبر” بود. امضایی نگذاشت. پس از 10-12 سال در جشنواره فیلم مونترال، کارن شاخ نظروف “ما از جاز هستیم” را ارائه کرد و در کنفرانس مطبوعاتی خود مردی مسن در انتهای سالن نشسته بود. همانطور که معلوم شد، استنلی کرامر بود. و چند روز بعد مقاله ای در نیویورک تایمز منتشر شد که در آن او گفت که یک فیلم شوروی را دیده است و سپس کارگردان را در یک کنفرانس مطبوعاتی دید و او را به یاد یک بانکدار انگلیسی انداخت. شاخ نظروف گفت: «پس از آن، من کراواتمان را نداشتم. مادرم اکنون از آسمان به پایین نگاه می کند و فکر می کند که بیهوده نبوده است که یک بار به استنلی کرامر نزدیک شده است.