لنون زنده است: بازدیدهای این نوازنده بزرگ در تلویزیون

به یاد آمد

پس از بیتل لنون شخصیتی است که نه تنها تحسین ، بلکه انواع مختلفی از تردیدها را ایجاد و برانگیخته است. او با یک زن عجیب و غریب ژاپنی ازدواج می کند ، شروع به ضبط موسیقی می کند که به نظر می رسد با وجود طرفداران بیتلز ساخته شده است ، در جنگل سیاسی غوطه ور می شود ، و عملا حکم امپراتوری انگلیس را به اعلیحضرت باز می گرداند ، که با اعتراض خود به مداخله این کشور در درگیری های نیجریه و بیافرا ، و همچنین علیه حمایت از جنگ ویتنام آمریکا و رها کردن آهنگ “ترکیه سرد” در جدول. آیا این آقای لنون دیوانه است؟ فیلم مایکل اپستین پاسخی کاملاً دقیق برای این نوع تردید ارائه می دهد.

برای کار ، بایگانی در اختیار مدیر قرار گرفت که در آن می توان به راحتی غرق شد. این فیلم به ضبط آلبوم Imagine اختصاص دارد و این فرایند در یک زمان با جزئیات در عکس ها و فیلم ها فیلمبرداری شده است. می توان این تصور را داشت که دوربین ها در هر مکانی که نوازنده ظاهر می شود وجود دارد. و در بیابان انگلیسی در پارک Tittenhurst Park ، جایی که جان و یوکو از دست هواداران فرار کردند و برخی از مطالب Imagine در آنجا ضبط شد. و در نیویورک ، جایی که کار ادامه یافت. و در لندن هنگام راهپیمایی های اعتراض آمیز ضد جنگ ، که در آن جان و یوکو شرکت داشتند ، و البته در جلسات معروف تختخواب ، هنگامی که لنون و اونو خواستار صلح بدون اینکه از رختخواب خارج شوند.

تمام این هیاهوهای بلند پروازانه هنوز هم به طرز باورنکردنی تلگنیک به نظر می رسند ، اما مسحورکننده ترین صحنه ها هنوز صحنه هایی هستند که از نظر تهیه کنندگان مدرن تلویزیون ، برای یک بیننده متوسط ​​کاملاً جالب نیستند. این در مورد روند ترانه سرایی است. جان گیتار یا پیانو می نوازد ، خطوطی را که به Imagine یا Jealous Guy تبدیل می شود زمزمه می کند. در همان نزدیکی ، جورج هریسون و فیل اسپکتر ظاهر می شوند (اگرچه در این مورد تهیه کننده برجسته آمریکایی کار کمی دارد ، زیرا مهم نیست که این آهنگ ها را زیبا نکنید ، بلکه آنها را تنها بگذارید). نوازندگان از صدایی که از دیوار بلند می شود راضی نیستند و اغلب به لنون به عنوان جادوگر نگاه می کنند. آهنگ ها درست در مقابل چشمان ما متولد می شوند و حتی به شکل نیمه تمام هرکسی را که روند خلق آن را می شنود و می بیند مجذوب خود می کند.

و لنون در این صحنه ها به همان اندازه که یک فرد کاملاً خوشحال می تواند دیوانه باشد. او زنی را دوست دارد که به نظر می رسد همه را آزار می دهد ، اما برای او بسیار الهام بخش است. و او سعی می کند با کمک یادداشت ها و خطوط دقیقاً همان چیزی را که در آن لحظه احساس می کند ، بگوید ، بدون اینکه به بیتلز و همه مسئولیت های گروهی که کل دنیا را به دیوانه می کند نگاه کند.

در خارج از این استودیو ، لنون بلافاصله یک آدم بدبین ، شوخ طبع و شوخی می شود. او شعار بده به آرامش شانس می دهد و با تأکید می گوید: ”هنری فورد می دانست چگونه از طریق تبلیغات اتومبیل بفروشد. من و یوکو دنیا را “فروختیم”. به نظر خیلی ها مضحک بود ، اما خیلی ها فکر می کردند. ” او مجری برنامه گفتگوی شوخی را تمسخر می کند (“من در مورد بیتلز س askedال کردم ، کیسه ای بالای سر خود بگذار!”) و کاملاً صریح با طرفداری صحبت می کند که به مخاطب شخصی رسیده است (“بیدار شو ، اینها فقط آهنگ هستند”).

به سختی می توان آلبوم Imagine را مانند سایر ضبط های انفرادی لنون ، پیشرفت موسیقیایی و انقلابی در صدا نامید. اینها فقط آهنگهایی هستند که همه واقعاً دوست داشتند آنها را بشنوند و یک بریتانیایی میانسال ناگهان آنها را ساخت و آواز خواند. چهل سال پس از قتل نوازنده ، در هشتادمین سالگرد تولد لنون ، پس از بازسازی مجدانه ، بازهم بازدیدهای اصلی وی در یک نسخه جمع آوری و به مردم ارائه می شود.

و گوش دادن به Gimme Some True بسیار هیجان انگیز است. این آهنگ ها در زمانی آشفته ، هنگامی که انفجارها در سراسر جهان رعد و برق می زد ، و شورهای اعتراضی در شهرهای مرفه اروپا و آمریکا بیداد می کردند. در پاییز سال 2020 ، تقریباً همین اتفاق می افتد ، و سخنان لنون در برابر چنین پیش زمینه ای بسیار درست به نظر می رسد. شاید اکنون زمان آن فرا رسیده است که تصور کنیم چگونه می تواند متفاوت باشد و باور داشته باشیم که جهانی بهتر ، جایی که هیچ جنگ ، دولت و مذهبی وجود نداشته باشد ، بیش از هر چیز دیگری مورد نیاز است.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>