– رمان جدید شما “صخره” به فرقه گارین انسان شناس اختصاص دارد. در انتهای کتاب ، شما ادبیاتی را نشان می دهید که به شما در آشنایی با این موضوع کمک کرده است. چه چیزی در ایده فرقه ها برای شما کشف شد؟

– کاملاً همه چیز. من فکر کردم ، مانند بسیاری دیگر ، افراد نسبتاً احمقی که به همه چیزهای بیهوده اعتقاد دارند و به راحتی الهام می گیرند ، فرقه ها را ترک می کنند. وقتی شروع به خواندن ادبیات مربوط به فرقه ها کردم ، متوجه شدم که اساتید نیز به آنجا می روند. فهمیدم که این برای همه فوق العاده خطرناک است. و برای من جالب شد: چگونه یک سیستم نشانه بسیار ساده می تواند فردی از هر طبقه ، ثروت و درجه تحصیلات را جذب کند.

– پس چرا مردم به این فرقه می روند؟

– همه چیز بر اساس شخصیت رهبر است. کاریزماتیک هایی که فرقه ها را سازمان می دهند ممکن است افراد باهوشی نباشند اما بسیار حیله گر هستند. آنها قادرند کلمات را دستکاری کنند و به زیبایی صحبت کنند و مکالمه زیبا اغلب مانند هیپنوتیزم کار می کند. فاجعه ای در واکو رخ داده است. این در مورد فرقه ای در تگزاس است که در خانه ای حفر کرده است و آنها سعی کردند پنجاه روز آنها را بیرون بکشند. یکی از شخصیت ها استاد است. یک بار او با دیوید رهبر فرقه درگیر بحث فلسفی شد ، و او چنان زیبا همه چیز را برای او گذاشت تا اینکه استاد به دنبال او رفت. نکته شگفت انگیز در مورد همه جنبش های جدید مذهبی این است که کاریزما چگونه هوشمندانه عمل می کند. هیچ ربطی به هوش ندارد. به عنوان مثال ، بنیانگذار فرقه “خانواده” ، چارلز مانسون ، نیز از هوش بالایی برخوردار نبود. او فقط در برهه ای فهمید که می تواند با دختران جوان صحبت کند. جذابیت و جادوی آن فقط در دختران زیر هجده سال کار می کرد. یک بار او سعی کرد گروهی از دوچرخه سواران را به عنوان ارتش شخصی خود انتخاب کند و آنها به او خندیدند. جادوی او ، کاریزمای او روی آنها کار نکرد. استیون هاسن ، روانشناس آمریکایی می گوید او از جوانی وارد فرقه کره کره شد. او از دوست دختر خود جدا شد ، با حالتی ناراحت به خانه بازگشت و افراد خندان به او نزدیک شدند. او به احساسات واکنش نشان داد. یکی از موذی ترین ویژگی های این فرقه ، بمباران عشق است. آنها شخصی را پیدا می کنند که شاید با کسی اختلاف داشته باشد ، شل کند ، ماه اول او را با عشق محاصره کند و در عوض خواستار عشق شود. فرقه گرایان شما را مجبور می کنند که از روابط خارجی دست بکشید و همه پول را بدهید ، زیرا شما قلاب خواهید شد و نمی توانید آنجا را ترک کنید ، زیرا سرمایه گذاری زیادی کرده اید. بسیاری از مردم سالها در یک فرقه زندگی می کنند زیرا جایی دیگر برای رفتن ندارند.

– قهرمان رمان شما رئیس فرقه گارین است ، دقیقاً چنین کاریزماتیک. این تصویر چگونه بوجود آمده است؟

– در قسمت پس از رمان ، من چگونگی شروع قسمت شخصی این داستان را بیان می کنم ، و من از ناپلئون چاگنون ، یک انسان شناس رسوا که به نسل کشی یک قوم کوچک در آمازون متهم شد ، در کتاب میکرونزی نام می برم. او به نوعی گارین تبدیل شد. همین بازی که در مورد گارین می نویسم عملاً داستان نیست. برعکس ، آنچه که من اختراع کردم این است که هر چه زودتر وحشی اوضاع را از بین ببرم. چاگنون به معنای واقعی کلمات را به بومیان می داد ، آنها را حفره می زد و تماشا می کرد که چه اتفاقی خواهد افتاد. او کتابی درباره قبیله یانومامی نوشت و به یک سوپراستار تبدیل شد و پس از مدتی دانشجویانش کشف کردند که این کتاب پر از دروغ است. معلوم شد که یانومامی قبیله ای بی رحم نیست و او آنها را برای اهداف خود به این ترتیب معرفی کرده است. چاگنون از همه ارادی هایش محروم شد. به نظر من می رسید که این کاملاً رقیب کتاب است ، الگویی از یک روان پریش ، که خیلی دوست دارم با او در ادبیات کار کنم.

– در رمان ، شما به روابط ناآرام بین نسل ها توجه زیادی دارید. چگونه والدین و فرزندان می توانند یکدیگر را درک کنند؟

– صحنه کلیدی در The Reef ، هنگامی که تانیا به شبح مادرش قول می دهد که قطعاً با او صحبت خواهد کرد. این کتاب با این عبارت به پایان می رسد: “ما باید صحبت کنیم”. این دستور العمل این است: با یکدیگر صحبت کنید. در واقع ، این یک تماس به نمایندگان نسل قدیمی تر است ، که عادت به صحبت ندارد ، اما با این اصل هدایت می شود: ساکت بمانید ، می توانید برای افراد هوشمند سوار شوید. این زمانی است که کودک می گوید: “درد می کند” ، به او گفته می شود: “همه را آزار می دهد ، صبور باش”. من و مادرم از این نظر خوش شانس بودیم ، زیرا وقتی به سراغش آمدم و چند س questionsال پرسیدم ، و او نمی دانست چه جوابی بدهد ، همیشه شروع به تأمل درمورد من می کرد. ارتباط داشتیم. مشکل اصلی نسل ها – مشکل ما و قبلی – این است که ارتباطات از بین رفته است. بنابراین ، حتی در ابتدایی ترین موضوعات نیز نمی توانیم توافق کنیم.

مقاله مرتبط  النا کسنوفونتووا گفت که چرا سقط کرده است

– صخره ، مانند رمان دیگر شما ، مرکز ثقل ، از بسیاری جهات داستانی در مورد حافظه و فراموشی است. تصادفی نیست که گارین پیروان خود را به رد گذشته فرا می خواند. شاید به خاطر سپردن بعضی اوقات واقعا خوب است؟

– بسیار راحت است که در یک فاصله کوتاه ، در یک مسافت طولانی را به یاد نیاورید – مطمئناً شما برای این امر پرواز خواهید کرد – یکی از نتیجه گیری هایی که هنگام اتمام ریف برای خودم انجام دادم. آنچه در روسیه داریم یک فرقه مطلق ناخودآگاهی است که خود را وانمود می کند که تاریخ است و این داستان در نقل قول ها به عنوان تنها داستان ممکن به ما ارائه می شود. این وجود دارد و به گونه ای طراحی شده است که هیچ کس تعجب نمی کند که واقعاً چه اتفاقی افتاده است: “اینجا شما بروید ، دولت همه کارها را برای شما انجام داده است.” در حالی که ما در حال ایجاد یک شبیه سازی مصنوعی از گذشته هستیم. در سینما آنها یک فیلم میهن پرستانه یکنواخت نشان می دهند. فیلم های شوروی بر روی صفحه نمایش نشان داده می شود ، جایی که افراد شیک و زیبا از دهه 1960 تا 1970 ترانه می خوانند. سپس روایتی نوستالژیک درباره زمانی که وجود ندارد شکل می گیرد. این عمدتا به این دلیل است که فرهنگ ما کاملاً وابسته به دولت است – چه تئاتر و چه سینما. ما در یک واقعیت منشعب زندگی می کنیم ، هنگامی که ولادیمیر پوتین با یک دست مقاله ای درباره اهمیت یادگیری از تاریخ جنگ بزرگ میهنی می نویسد ، و با دست دیگر خود فرمان طبقه بندی اسناد را از سال 1941 تا 1945 برای چهل سال دیگر امضا می کند. در روایت او مشکلی وجود ندارد. هر رهبر کاریزماتیک برای حکمرانی نیاز به گرفتن حافظه دارد. این مسئله نه تنها در روسیه ، بلکه در همه جا وجود دارد. هرکسی که حافظه را در انحصار خود دارد می تواند آنچه را که می خواهد انجام دهد. مشکل این است که انحصار حافظه به خشونت و مشکلات روحی برای کل ملت ختم می شود. الکسی پلیارینوف. عکس: اولگا بایچر.

– موافقم ، اما دولت دیر یا زود تغییر خواهد کرد ، اما آیا جامعه قادر است نگرش خود را نسبت به حافظه بدون توجه به خط ایدئولوژیک فعلی کشور شکل دهد؟

– من یک نظریه خوش بینانه درباره شکاف بین نسلی دارم. جوانان 30 ساله جدید بزرگ شده اند و صدای آنها قطع شده است. لحظه بسیار مهمی برای من بود که یوری دود فیلمی در مورد بسلان ساخت و آنها دوباره درباره این فاجعه صحبت کردند. قبل از آن کسی نبود که بگوید. ما خیلی جوان بودیم و نسل قدیمی تر با الگویی پرورش یافت: همه از قبل می دانند چرا باید در مورد آن صحبت كنند ، سكوت كنند ، هر كسی گذشته را به یاد بیاورد از این تصویر خارج خواهد شد و غیره. این باعث خشم من از کودکی شد. نمی توانستم درک کنم: منظورم این است که دهان خود را بسته نگه دارید ، چرا؟ اتحاد جماهیر شوروی تاریخ خود را تحمیل کرد. مارکس به مقدمه تمام کارهای جهان ، حتی کافکا احتیاج داشت. در دهه 1990 ، ما در شرایطی قرار گرفتیم که برای مدت بسیار کوتاهی KGB بر کشور حاکم نبود و هیچ انحصاری در تاریخ وجود نداشت. خیلی شکلم گرفت. از سال 2000 ، ما به روایت گذشته بازگشته ایم و با آنچه اتفاق می افتد کم کم دیوانه می شویم ، اما مقامات برای ما ، سی فعلی ، دلتنگ شده اند و این خوشبختی بزرگ ما است.

– در “مرکز ثقل” می نویسید: “نمایندگان مقامات در روسیه دارای یک دارایی هستند – لحنی متکبر و قاطع. آنها مانند شخصیت های واقعاً کافکاکی هستند ، طوری با شما صحبت می کنند که گویی مقصر بوده اید ، فقط هنوز در مورد آن چیزی نمی دانید و قرار نیست چیزی را بدانید. ” چرا اینطور است؟

– روسیه خود را مستعمره کرده است. مقامات ما ، مناطق مرکزی ما ، برای سالهای متمادی – این همان چیزی است که من عملاً از کتاب مورخ الکساندر اتکیند “استعمار داخلی” نقل می کنم – با استان ها به عنوان وحشی رفتار می کردند ، تا منابع منابع ، آنها را از ذهنی بودن انکار می کردند. این امر چنان در فرهنگ ما جذب شده است که فردی که به قدرت می رسد شروع به قرض گرفتن چنین روایتی استعماری می کند و با مردم به عنوان مانعی رفتار می کند ، منبعی که نباید صحبت کند و حق ندارد عصبانی شود. این را می توان در تمام سطوح مشاهده کرد. بگذارید برای شما مثالی بزنم. مترو نه چندان دور من افتتاح شد. از مترو تا ایستگاه باید در امتداد چمن راه بروید. مردم مسیر را پیمودند و همه چیز خوب بود. در برهه ای از زمان ، نرده ها در آنجا ظاهر شد و مسیر حفر شد. ساکنان شروع به دور زدن نرده ها کردند ، زیرا این تنها راه منطقی است. این کار را نه به این دلیل که علیه قدرت می جنگیدیم ، بلکه به دلیل منطقی بودن آن بود. این وضعیت برای مدت بسیار طولانی ادامه داشت. با وحشت فکر کردم که حصار دو متری برپا خواهد شد. خوشبختانه ، چیزی کار کرد ، و نوعی نینجا اروپایی ظاهر شد که سوار مترو می شود و می فهمد مشکل چیست. آنها دیگر از این کارها دست کشیدند و راهی را کشیدند. این همه مشکلات را یک باره حل کرد.

مقاله مرتبط  وزارت فرهنگ نتایج مسابقه نمایشنامه نویسان را خلاصه کرده است. مقام اول "خالی"

– در “صخره” یک قسمت وجود دارد که قهرمان به دانش آموز گارین می آید ، او به او می گوید که از رفتار وحشتناک خود با مردم اطلاع داشته است ، اما ساکت بود ، زیرا او گارین را دانشمند بزرگی می داند. اخیراً ، بیشتر و بیشتر آنها در مورد اینکه آیا دستاوردهای حرفه ای شخص اقدامات گاه ناپسند او را توجیه می کند ، بحث می کنند؟ نظر شما در این باره چیست؟

– البته آنها این کار را نمی کنند. در اینجا پاسخ صریح و قاطعی است. س Anotherال دیگر این است که پس از واقعیت ، چگونه می توان با آثار این شخص ارتباط برقرار کرد. مقاله جورج اورول با عنوان “امتیاز شبان معنوی” را به یادم آورد. او مروری بر خاطرات سالوادور دالی می نویسد که در آن به بی اخلاقی خود افتخار می کند و آنها را با جزئیات نفرت انگیز پر می کند. اورول تا این حد عصبانی است و او سراغ س questionsالات دیوانه کننده ای می رود ، آیا می دانید که شکسپیر به بچه ها تجاوز کرده است ، آیا می توانید نمایشنامه های شکسپیر را دوست داشته باشید. این س questionsالات بسیار افراطی است. به عنوان مثال ، من عاشق رمان “راه رفتن در عذاب” از الکسی تولستوی هستم ، و درک می کنم که نویسنده از فردی مثال زدنی دور است. این مانع نمی شود که کتاب او را بخوانم و آن را نثر خوب بداند ، گرچه قسمت سوم “Walking Through the Torments” از نظر ایدئولوژیک بسیار بارز است. لئو تولستوی نیز در جاهایی شخصیتی چنین بود ، که به هیچ وجه مانع این نمی شود که کتاب هایش را دوست داشته باشم. شاید اینجا فاصله باشد. برای ما بسیار آسان است که شخصیت نویسنده را از صد سال گذشته جدا کنیم. وقتی نویسنده در میان ما زندگی می کند یک وضعیت کاملاً متفاوت است و در اینجا یک میلیارد میدان مین در حال حاضر ظاهر می شود. ما در یک زمان پرتنش و خالی زندگی می کنیم ، وقتی همه چیز همه را لمس می کند. توییتر را باز می کنم و می خوانم: “آیا طرفداران Wodehouse می دانند که او برای نازی ها کار کرده است؟” هزاران بازتوییت و تعجب “Oh shit!” اما اگر این موضوع را واقعاً بررسی کنید ، مشخص خواهد شد که وودهاوس در شرایطی قرار داشته که ضعف نشان داده است. هیچ کس حق ندارد قهرمان را از نویسنده رمان بخواهد. وقتی او در شهر تصرف شد ، مجبور شد برای نازی ها متن تبلیغاتی بنویسد ، این راه او برای زنده ماندن بود. نمی توانم او را به خاطر این کار سرزنش کنم ، زیرا نمی دانم خودم چه کار می کردم. داستانی در مورد Evelyn Waugh وجود دارد. در حین محاصره لندن ، موزها به عنوان کمک های بشردوستانه به خانواده ها تحویل داده می شد – برای هر یک از اعضای خانواده یک عدد موز – و پسر اِولین واگ یک بار این ماجرا را تعریف کرد که پدرش یک بار مقابل آنها نشست و همه موزهای آنها را خورد. این باعث نمی شود که من از کتاب های وا متنفر باشم و فقط به این دلیل که عاشق رمان های او هستم به معنای تأیید این واقعیت نیست که او ، به قول ما ، غذا از بچه های خودش گرفته است. احتمالاً همه نویسندگان افرادی هستند که دارای فاجعه نامناسب هستند. رولد دال ، داستان بزرگ ، یهودی ستیزی وحشتناکی بود. کامو همیشه مخالف فاشیسم بوده است ، اما اگر شروع به خواندن خاطرات او کنید ، می فهمید که او رابطه بدی با کودکان داشته است. اگر شروع به خواندن خاطرات دختر سلینجر در مورد پدرش کنید ، معلوم می شود که او ، به تعبیر ملایم ، فردی بسیار دشوار بوده است. الکسی پلیارینوف. عکس: اولگا بایچر.

– بنابراین مرز بین شخصیت نویسنده و اثر او کجاست؟

– هرکسی این مرز را برای خودش ترسیم می کند. وقتی در صحبت با زاخار پریلپین در حال صحبت در مورد اقامت وی ​​در دونباس تماشا می کنم: “من یک واحد رزمی را اداره کردم که تعداد زیادی از مردم را کشت. از نظر عملکرد ، بندرت کسی پیدا می شود که بتواند با گردان من مقایسه کند. “موهایم روی سرم حرکت می کند. این همان چیزی است که من نمی توانم درک کنم ، و این ، واقعاً نگرش من نسبت به کتاب های او را تغییر می دهد. خواندن آنها برای من واقعاً سخت است. خودكشي خودكار در حال حاضر روانپزشكي است. نامردی و نامردی می توانم درک کنم ، سرگیجه – بیش از حد ، اما این – نه

– در رمان “مرکز ثقل” ، قهرمان مورد سو ab استفاده جنسی قرار می گیرد ، اما او از گفتن این موضوع می ترسد. به طرز شگفت انگیزی ، حتی بسیاری از افراد دارای دیدگاه های لیبرال برخی از دختران را که در مورد آزار و اذیت و خشونت توسط افراد مشهور صحبت می کردند ، محکوم کردند و آنها را سرزنش کردند که فقط می خواهند تسویه حساب کنند. شما چگونه این وضعیت را مشاهده می کنید؟

– این سوال توسط اکاترینا شولمن ، دانشمند علوم سیاسی ، به خوبی پاسخ داده شد و وی گفت که اگر ناگهان شروع به مشاهده آنچه در مقابل چشمانمان است ، کنیم ، اما مدت هاست که متوجه آن نمی شویم ، به این معنی است که هنجار در حال تغییر است. این بدان معناست که آنچه در گذشته هنجار بود دیگر متوقف شده است ، بنابراین شروع به آزار و اذیت و ضرب و شتم همه اطراف می کند. اینجا احتمالاً همین اتفاقی است که می افتد. ما برای تغییر هنجار در چنین شکافی هستیم. پیش از این ، همه ساکت بودند ، زیرا آنها در داخل روایتی بودند که در آن قربانی به طور پیش فرض مجرم بود. این قابل درک است که چرا قهرمان “مرکز ثقل” مارینا به پلیس مراجعه نکرد – او تقریباً فهمید که چه اتفاقی خواهد افتاد. ما می توانیم صدها داستان از زنانی را که برای شکایت از تجاوز جنسی آمده اند بخوانیم ، و آنها به آنها خندیدند و گفتند: “چرا ، شاید شما خودتان خواسته باشید. شما اینطور لباس نمی پوشید. ” این “هنجار” شرطی برای مدت زمان طولانی بود. اکنون ، وقتی همه این داستان ها با # متو اتفاق می افتد ، مردم اینگونه واکنش نشان می دهند ، زیرا آنها یک هنجار تثبیت شده و استخوان بندی شده دارند و روایتی را که ما مدت هاست در آن زندگی کرده ایم بازتولید می کنند و اکنون ناگزیر در حال تغییر است. هرگونه تغییر در هنجار بسیار دردناک به همه ضربه می زند. به روشی که مردم واکنش نشان می دهند ، می توانیم ببینیم چه کسانی طرفداران قدیمی و چه کسانی طرف جدید هستند.

مقاله مرتبط  نوه بزرگ الكساندر پوشكین درگذشت

– مبحث دیگری که در “مرکز ثقل” لمس می کنید رابطه بین انسان و فناوری است و در اینجا نسبتاً بدبین هستید. دلیل چیست؟

– در “مرکز ثقل” به عامل انسانی علاقه مند شدم ، که در نهایت همه چیز را خراب می کند. هر فناوری درخشان ایجاد کنید ، توسط افرادی انجام می شود که به طور کلی نمی توان به آنها اعتماد کرد. هیچ چیزی وجود ندارد که شما بتوانید درباره این انجام دهید. به نظر من طی دو سال گذشته اوضاع فقط بدتر شده است. من مصاحبه هایی را با افرادی که سیستم FindFace را ایجاد کرده اند ، خوانده ام ، که به شما امکان می دهد افراد را از عکسهای وب شناسایی و پیدا کنید. بسیاری به موارد اخلاقی که ممکن است هنگام استفاده از این فناوری بوجود آید اشاره کرده اند. و سازندگان اعلام می کنند که این مشکل آنها نیست ، آنها به عواقب فکر نمی کنند ، بلکه فقط به نتیجه می رسند. به نظر من ، این مشکل اصلی است که افرادی که چنین انرژی و منابعی در دست دارند ، به عواقب آن فکر نمی کنند. در آمریکا آنها آنچه را که فکر می کنند می گویند – اما با آنچه در فیس بوک اتفاق می افتد ، می بینیم که این یک دروغ کامل است و زاکربرگ کاملاً به اطلاعات شخصی افراد اهمیتی نمی دهد.

– بنابراین جنگ سایبری ممکن است در انتظار ما باشد؟

– به طور کلی ، بله. جنگ های جبهه ای به پایان رسیده است. امیدوارم که دیگر شاهد رویارویی مستقیم و تبادل هسته ای نباشیم. سرویس های مخفی بر جهان حکومت می کنند. ما در یک روایت خدمات ویژه زندگی می کنیم ، جایی که دشمنان در همه جا جستجو می شوند ، و فناوری فقط در اختیار این روایت است. همین واقعیت که بمب اتمی همزمان در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی شوروی و ایالات متحده آمریکا ایجاد شده است ، به وضوح به ما نشان می دهد که مردم در هیچ چیز و هرگز متوقف نخواهند شد. مسئله خودباختگی مسئله “اگر” نیست ، این مسئله چه زمانی است. در مرکز جاذبه ، من یک گزاره جنگ سرد نقل می کنم: “اگر ما این کار را نکنیم ، آنها این کار را می کنند ، و اگر به هر حال این کار را انجام دهند ، چرا ما نباید این کار را بکنیم؟” کل فلسفه سلاح های کشتار جمعی و هر الگوریتمی که امروز ایجاد می شود بر این اساس است. آنها با چنین استدلالی ایجاد شده اند – ما باید از رقبا پیشی بگیریم. آنها با پرش از رقابت ، در حال ایجاد سیستم تشخیص چهره هستند که حقوق اساسی انسان را نقض می کند.

– هنگامی که قهرمانان آثاری را می آفرینند که در حقیقت شرایط زندگی آنها را تکرار می کند ، کتاب های شما به عنوان نوعی رمان در یک رمان ظاهر می شوند. چرا تصمیم گرفتید این کار را انجام دهید

– برای من درک نحوه کار من به نوعی است. وقتی متن را نوشتید ، هنوز آن را خیلی خوب نمی فهمید. وقتی متن در متن است ، درجه خاصی از جداشدگی بوجود می آید ، یک دیدگاه کاملاً متفاوت ، که می توانید از شخص شخصیت به آن نگاه کنید و ایده خود را از این متن تغییر دهید. برای من ، این راهی برای پرسیدن نوعی اپتیک اشتباه است. اپتیک من تحریف شده است ، من از این موضوع آگاه هستم ، و وقتی برخی از اپتیک های دیگر را برای شخصیت ها ایجاد می کنم ، فکر می کنم به من کمک می کند چیزی عینی تر از متنی که نوشتم درک کنم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *