– Volodya ، آیا می دانید خودتان COVID را کجا گرفتید؟

– پاسخ مشخصی ندارم. در قطار ، در فروشگاه ، در مترو – من نمی دانم ، و هیچ کس واقعاً نمی داند. خوب ، مگر اینکه کسی از خانواده شما یا یک همکار کار بیمار باشد. من تصور می کنم که این اتفاق برای من در قطار زمانی رخ داده بود که قصد سفر کاری به یاروسلاول را داشتم. وقتی یک هفته بعد ، در بازگشت ، حالم بد شد ، بلافاصله خودم را منزوی کردم و همانطور که در اینترنت آموزش می دادند ، بدون تماس با کسی ، آمبولانس را صدا کردم. دما 39 ، بدون طعم ، بدون بو ، سرفه وحشتناک. آنها مرا برای سی تی اسکن بردند ، و معلوم شد که آسیب بسیار بزرگی در ریه (حدود 50 درصد) است ، اگرچه نمی توانم بگویم تنفس برای من مشکل بود. بنابراین من در کامونارکا با ذات الریه ویروسی دو طرفه به سرانجام رسیدم.

– یعنی شما تحت درمان COV نیستید؟ آیا آزمایشات را انجام دادید؟

– ما همه کارها را انجام دادیم ، اما آزمایشات من وجود ویروس را نشان نداد ، همه آزمایشات به طور کلی منفی بودند و هیچ آنتی بادی وجود نداشت. آنتی بادی ها تنها پنج تا شش روز پس از بستری شدن در بیمارستان ظاهر شدند. این با شدت متوسط ​​بیماری است.

– چه مدت در بیمارستان بوده اید و چه برداشتی دارید که با چنین کار جهنمی در بیمارستان ها ، آنها بیماران را معالجه می کنند ، چگونه درمان می شوند؟

– من یک هفته و نیم در بیمارستان بودم. این در ماه سپتامبر بود و هرگز چنین هجومی از بیماران وجود نداشته است. با تشکر از پزشکان و همه کادر پزشکی ، آنها از همه راه ممکن آنها را پشتیبانی می کنند ، مانند بازیگران از آنها مراقبت می کنند – آنها علی رغم اینکه مدام در لباس پزشکی کامل هستند ، که به آنها لباس فضایی گفته می شود ، همیشه سعی می کنند روحیه خوبی داشته باشند. 24 ساعت!!! من نمی فهمم که آنها چگونه آن را تحمل می کنند! من بعد از یک هفته و نیم مرخص شدم ، وقتی شروع به بهبودی کردم. سپس من دو هفته در قرنطینه خانه بودم ، این تمام داستان من است.

– نگرش شما نسبت به COVID بعد از بیماری چگونه تغییر کرده است؟

– خوب ، این واقعیت که ویروس وجود دارد و “مانند آنفولانزا نیست” ، قطعاً یک احساس ناخوشایند است. من زیاد در شبکه های اجتماعی گشتم. من از تفاوت دوستانم در مورد covid تعجب کردم ، حتی نظرات نزدیکترین افراد نیز قطبی است. و سپس من ، به شوخی ، و نه از هیچ کاری ، تصمیم گرفتم که کاربران شبکه های اجتماعی را در رابطه با خود ویروس طبقه بندی کنم. و این چیزی است که از آن ناشی شده است. فهمیدم که همه دوستان ، آشنایان و آشنایان آنها از نظر نگرش نسبت به مشکل همه گیری به چند گروه اصلی تقسیم شده اند (در هر گروه نیز گروه های فرعی وجود دارد ، اما این طولانی است و اکنون نیست).

– گوش دادن به شما جالب است.

– گروه اول “NOT BELIEVERS” یا معارضین COVID هستند. این افراد وجود ویروس را تشخیص نمی دهند ، آنها استدلال می کنند که همه گیر همه گیر هذیان است ، “این آنفلوانزا است” یا “بله ، طبق آمار ، مرگ های بیشتری از آنفلوانزا” ، “همه چیز پف کرده است و هیچ خطری وجود ندارد”. آنها ماسک ها را “پوزه” می نامند و ترجیح می دهند از آنها استفاده نکنند و قرنطینه نقض حقوق بشر است. آنها تقریباً نتایج تحقیقات را از همه آزمایشگاههای غربی و روسی می دانند ، فقط با توجه به نتایج حاصل از اینكه به طور عجیبی گفته می شود ویروس وجود ندارد یا “ماسكها پس انداز نمی كنند”. نسخه هایی وجود دارد که “همه این توطئه پزشکان ، سیاستمداران و … در سراسر جهان است.” همچنین ، نمایندگان این دسته ، همه کسانی را که بیمار بوده اند ، فریبکار یا خواب بیننده معرفی می کنند. آنها حتی پس از بیماری ادعا می کنند که “این فقط یک آنفولانزای خفیف بود”.

من گروه دوم را “با تجربه” صدا کردم – کسانی که در بیمارستان به شکل متوسط ​​و شدید بیمار شده بودند (شاید اوایل برخی از این گروه به گروه شماره 1 تعلق داشتند) ، اما اکنون آنها به شدت تلاش می کنند اطلاعات مربوط به خطر ویروس و عوارض وحشتناک را منتقل کنند (اگرچه استدلال مخالف “عوارض آنفولانزا نیز وجود دارد” قابل توجه است و هر توضیحی مبنی بر این که آنفولانزا نیست ، به طور کلی پذیرفته نیست).

مورد بعدی – “بازماندگان” ، آنها به شکل بسیار جدی بیمار شده بودند ، تحت مراقبت های ویژه ، با تهویه مکانیکی بودند و ، در اصل ، سعی کنید در مورد همه چیزهایی که تجربه کرده اند صحبت نکنند.

“خانمها” – کسانی که به شکل بسیار خفیف بیمار شده اند ، بدون اینکه متوجه شوند ، فقط پس از تجزیه و تحلیل برای آنتی بادی ها متوجه شدند. نمایندگان این گروه از بیماری خود به عنوان حکایتی خنده دار می گویند و خدا را به خاطر آنچه آنها را با خود برد ، شکر می کنند. از آنتی بادی ها هم تشکر می کنم.

“DISEASED” – گروه بزرگی از افرادی که در خانه با درجه حرارت و تمام علائم همراه بیمار بوده اند. نمایندگان این گروه ویروس را کاملا جدی می گیرند (هفته های ناخوشایند بدون طعم و بو و همچنین تب مداوم و ضعف طولانی مدت برای مدت طولانی به خاطر سپرده می شود) ، اما بسیاری تبلیغ نمی کنند که به “کرونا” مبتلا شده اند.

– قبلاً به چه نوع افرادی تعلق داشتید؟

– بله ، به طور خاص من خیلی مراقب بودم ، با ماسک راه می رفتم ، اغلب سعی کردم با وسایل حمل و نقل عمومی حرکت نکنم ، بعد از فروشگاه غذا را پردازش کردم. من به خصوص هیستریک نبودم ، همه مقاله ها را می خواندم. و البته ، مانند بسیاری دیگر ، او از توطئه جهانی مطمئن بود. رفقای بعدی – “SELF-DIAGNOSTICS” – خود را تشخیص می دهند ، اما از آزمایش آنتی بادی می ترسند (ناگهان آنها را پیدا نمی کنند !!!). این گروه همچنین شامل کسانی است که می گویند “به نظر من احتمالاً در زمستان از بیماری کوویید بیمار بوده ام ، بعد از سال نو تازه بیمار شدم” ، “سرفه کردم و شکستم ، از برلین (رم ، پاریس ، نیویورک) برگشتم (برگشتم) ، حالم خیلی بد بود: آبریزش بینی ، سرفه ، تب ، قطعاً یک پوک بود. “

“PANIKERS” کسانی هستند که هر بولتن اخبار پزشکی را هر دقیقه می خوانند ، خصوصاً با اعتماد به کانال های تلگرام. آنها تعداد همه بیماران و مردگان را می دانند ، با تمام پیشرفت های پزشکان آشنا هستند ، آنها از همه تحقیقات ، روسی و خارجی آگاه هستند. همانطور که به نظر می رسد آنها همه چیز را درباره ویروس می دانند. در بسته های کمک های اولیه آنها – زرادخانه ای کامل از داروهای ضد ویروسی ، که توسط تعداد انگشت شماری مصرف می کنند ، همزمان سه ماسک بر سر دارند و در خانه آنها یک سیلندر اکسیژن دارند. آنها تمایل دارند که علیه COVID واکسینه شوند و این کار را پنج بار متوالی انجام می دهند ، اما تاکنون واقعاً به واکسن های روسی اعتماد ندارند و از این بابت وحشت دارند.

– کدام یک از نام هایی که ذکر کردید به ویژه خطرناک است؟ چه کسی باید از جامعه جدا شود؟

– این تروریست های “PEST” یا COVID هستند که می دانند آزمایش مثبت داشته اند اما اهمیتی برای آن قائل نیستند. آنها موفق می شوند با آرامش در شهر گشت بزنند ، در مهمانی ها شرکت کنند ، به مغازه ها و بارها بروند ، به دیدار دوستان بروند و کاملاً چیزی را لعنت نمی کنند. “شجاع” وجود دارد – این افراد واکسینه شده اند و ادعا می کنند احساس خوبی دارند. دروغ می گویند یا نه ، من نمی دانم. “هیستریک” (“ما ماسک داریم!”) می تواند شخصی را که در وسایل مترو ، تئاتر ، مغازه ها فاقد تجهیزات محافظتی است ، به راحتی کتک بزند ، اجازه ورود به داخل و غیره را ندهید.

وقتی افکارم را برای FB نوشتم ، خودم انتظار نداشتم که طنین انداز شوند. ناگهان ، آنها شروع به ارسال نام گروههای جدیدی کردند که دلم برای آنها تنگ شده بود.

– هر کسی که تجربه خاص خود را داشته باشد ، مردم تجربیات خود را برای کمک به دیگران به اشتراک می گذارند. ابتدا چه چیزی را توصیه می کنید؟

– توصیه می کنم ، هر چقدر هم عجیب به نظر برسد ، وحشت نکنید. اگر احساس ناراحتی می کنید ، بهتر است ریسک نکنید و با پزشک تماس بگیرید ، زیرا عواقب ناشی از عوارض ممکن است خیلی دلپذیر نباشد. و بعد از بهبودی عجله نکنید ، بگذارید بدن قویتر شود. نکته اصلی صبر است: بیمار و سالم و پزشک.

– آیا قبلاً به تئاتر رفته اید؟ آیا تماشاگران می روند؟ نظرات خاص و فلسفی شما درباره تئاتر چیست؟

– بله ، البته ، درست بعد از قرنطینه بیرون آمد. تئاتر “مرد” مسکو ، جایی که من به عنوان مدیر ارشد کار می کنم ، امسال دیرتر از تئاترهای دیگر – در اواسط ماه اکتبر – افتتاح شد. با وجود همه گیری ، بیننده به سراغ ما می آید. ما یک تئاتر ویژه ، کوچک ، انحصاری ، با غوطه وری کامل بیننده در آنچه اتفاق می افتد ، داریم. اکنون ما در حال تمرین دو اجرا هستیم. قرار است در ماه دسامبر به پایان برسند. من می گویم “باید” ، اما مشخص نیست که چگونه خواهد بود. اکنون برنامه ریزی غیر واقعی است. به دلیل ویروس ، سالنهای تئاتر عظیم بصورت دوره ای قرنطینه می شوند. مردم می ترسند جایی بروند ، چیزی را برنامه ریزی کنند. اکنون تئاترهای مجلسی از مزیت احساس امنیت نزدیک به خانه برخوردار هستند. اگرچه هنوز به نوعی عجیب به نظر می رسد – ماسک ، دستکش ، اندازه گیری دما در ورودی ، صندلی شطرنجی. اما ظاهراً این کار تا بهار ادامه خواهد داشت. به عنوان یک بازیگر ، هفت ماه است که روی صحنه ظاهر نشده ام و فقط در تاریخ 31 اکتبر با فیلم The Meek برمی گردم. یک زندگی عجیب برای ما ناگهان آغاز شد ، من واقعاً نمی خواهم به آن عادت کنم ، اما جهان می تواند سناریوی بسیار بدتری را ارائه دهد. بنابراین باید مدتی این شرایط را بپذیرید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *