سنگ روسی بین بلاروس عصیانگر و

پس از جنگل شکسته شد

همه بردارها و خطوط میدان های مغناطیسی در قطب ها جمع می شوند و از حیات کره زمین در برابر تشعشعات کشنده محافظت می کنند – این فضای توتالیتر وحشتناک ، تاریک ، تاریک ، بدون هوا و بی رحمانه. “میدان های مغناطیسی” که قطب های مخالف سنگ روسیه را به هم پیوند داد ، نه تنها موسیقی صدا ، اعلامیه های هنری و نشانگرها ، بلکه جهت گیری اجتماعی و سیاسی هر دو رویداد اعلام شده توسط برگزار کنندگان بود. با این حال ، برای برگزارکنندگان ، نوازندگان و تماشاگران ، این “جهت” ، همانطور که در قطب های مختلف اتفاق می افتد ، عواقب کاملاً متضادی دارد. بعضی ها کارت بلانچ دریافت کردند ، دیگران با جاروهای زننده رانده شدند …

“وودستاک روسی” – علاوه بر همه ارائه ها و نمایش های موسیقی – به قهرمانی پزشکان اختصاص داشت. همبستگی و تشکر از پزشکان “که ماهها جنگیدند و برای زندگی مردم در طی یک بیماری همه گیر به مبارزه ادامه می دهند” نه تنها مهم و نجیب هستند ، بلکه “جهت گیری اجتماعی” کاملاً قابل اعتمادی نیز هستند ، بنابراین این جشنواره در VDNKh به طور کامل برای دو روز متوالی با مشارکت بیشتر برگزار شد 6 هزار بیننده ، ده ها نوازنده (نه تنها محلی ، بلکه خارجی) نیز با مسابقات و جوایز ، دوربین های تلویزیونی و گزارش ها در کانال های تلویزیونی مرکزی و خارج از مرکز ، نیازی به گفتن نیست که کل وزیر بهداشت ، که شخصاً وارد شده و اتفاقات رخ داده را بسیار تحسین کرده است. نکته اصلی این است که اینها تنها ستارگانی نیستند که تهدید می کنند “وضعیت اپیدمیولوژیک” را کاملاً پایین می آورند ، بنابراین به مردم اجازه داده می شود که با رعایت فاصله سوسیالیستی به طور دسته جمعی قدم بردارند. و مردم راه می رفتند ، سعی می کردند به یکدیگر عطسه نکنند و سرفه نکنند ، بلکه فقط باید آواز را با صدای بلند بخوانند و بر روی آنها رقص کنند.

✭✭✭

“PartyZan-Fest” ، به عنوان یک جشنواره موسیقی-اقدام “در حمایت از مردم بلاروس” و “یک تظاهرات همبستگی با اعتراض مسالمت آمیز” (همچنین اجتماعی ، عمومی ، سیاسی) اعلام شد ، خود را با یک حوض مس پوشاند. یعنی تقریباً پوشیده. آندره ماکارویچ ، یکی از مجریان دعوت شده به جشنواره ، در مورد این داستان مرموز گفت: “آنها یک هفته قبل با من تماس گرفتند ، گفتند که چنین چیزی خواهد بود – آیا آماده ای؟ گفتم که البته من آماده ام. تا آنجا که من می دانم ، صاحبان سالن ناگهان از اجرای این داستان خودداری کردند. سالن های دیگری که ما موفق به مراجعه به آنها شدیم نیز اشتیاق چندانی نشان ندادند. “ آندری ماکارویچ.

Live Stars Club ، اگر در آنجا “PartyZan-Fest” را پشت سر می گذاشتید ، حداکثر 300 نفر را در خود جای می داد. به علاوه یک پخش آنلاین. ظاهراً بهشت ​​روی زمین فرو خواهد ریخت … “شرم آور است ، زین” ، ویسوتسکی آواز می خواند. به نوعی دست و پا چلفتی ظاهر شد: همبستگی مجاز با قهرمانی پزشکان و ، به اصطلاح ، غیرقانونی – با قهرمانی افرادی که “برای عشق و عدالت” می روند ، مثل تیغ تیغ ، با آهنگ “تغییر” تسوی روی لب و قلب. اما وودستاک واقعی ، که در سال 1969 در حومه دور افتاده آمریکا اتفاق افتاد و مترقی ترین موسیقی دانان را دور هم جمع کرد ، همه روندهای موسیقی ، سیاسی-اجتماعی و اجتماعی را در یک – “صلح ، موسیقی و عشق” (“صلح ، موسیقی و عشق “).

ممکن است عشق اشتباه باشد؟ اینجاست ، میخالیچ! دقیقا! اگر فقط مثل کرکوروف با باسکوف باشد! .. نظر شما چیست؟ نه ، نه کسی که سالهاست در بروشورهای تبلویید و آشپزخانه های فلسفی به شدت کنایه زده اند و چشمک می زنند: آنها می گویند ، ما می دانیم ، می دانیم! – و آن یکی که “عزیز خود را نده” ، با هق هق گریه # یاباتکا. و آن وقت این کلوپ برای 300 بازیگر باهوش زیبا نخواهد بود ، اما “روسی وودستاک” جابجا می شود و هزار و شش تماشاگر مشتاق دیگر را از پایین پایین خراش می دهد. اما ، با خواندن یک آهنگ در یک گروه کر وفادار ، طرفداران بالاترین قیمت ها به نوعی آرام شدند. نه برای برپایی جشن همبستگی خود – “برای ثبات و رفاه”. آنها منتظر چیزی هستند ، خجالتی ، مچاله شده …

مقاله مرتبط  لباس پلیس بچه‌گانه یکی از لباس‌های موردعلاقه کودکان

به طور کلی ، جهت گیری ، همانطور که مشخص شد ، حتی اگر اجتماعی باشد متفاوت است. “Hope Tochka Ru” – آنها مدت ها پیش “Ivanushki” را خواندند ، گویی که در استودیو به تازگی میکس شده اند. اما کلاسیک در باتلاق ناامیدی لنگ نمی گذارد: “ما برای دیوانگی شجاعان ترانه می خوانیم!” در اصل ، با این حال ، کلاسیک “شکوه” را می خواند ، اما آهنگ هنوز سرگرم کننده تر است. این آهنگ به ما کمک می کند تا زندگی کنیم و زندگی کنیم.

“PartZan-Fest” در نتیجه به جشنواره ای کامل تبدیل نشد ، که بدون شک وقایع کنسرت مسکو را که در طی قفل همه گیر تمام شده بود ، تزئین و جلال می بخشید. اقدام خیرخواهانه همبستگی به یک تلهتن در دوژد تبدیل شد و 30000 دلار برای کمک به قربانیان سرکوب سیاسی در بلاروس برادرانه جمع کرد.

در عین حال ، وجه تسمیه یک سکه بسیار سخت گیر نیز دارای یک م componentلفه خلاقانه و موسیقی بود. صف آرایی هنرمندان از نظر کمی متوسط ​​بود ، اما این حیا از دسته قرقره های کوچک است ، اما گران است. آندری ماکارویچ با کنایه و کنایه برازنده و در عین حال بی رحم “Omonovsky راه می رود” ، الکسی کورتنف و “تصادف” با طرح های فلسفی شگفت انگیز خود ، از جمله “تانگو گیاهی” ، یک گروه استعاری نفیس و “Romario” با یک جزوه “نه برای رادیو” ، گروه “Arkady Kots” با مانیفست “دیوارها سقوط خواهد کرد” – آهنگی از سرود مقاومت ضد فرانکوئیستی در اسپانیا ، که در سراسر جهان گسترش یافته است ، و در سال 1968 توسط لوئیس لیاچ کاتالان ، رهبر گروه کریل مدودف ، در سال 2012 به روسی ترجمه شده است. شاعران دیمیتری بیکوف و لئونید کاگانوف شعرهایی را خواند – عمیق ، ظریف ، موضوعی. تظاهرات همبستگی با اعتراض مسالمت آمیز ، که شرکت کنندگان جشنواره را با انگیزه ای صادقانه متحد کرد ، فضای هماهنگی و یکپارچگی را ایجاد کرد ، که در آن حتی یادداشت های غم انگیز و غم انگیز در امید روشن و اعتماد به نفس به پیروزی بی قید و شرط مهربانی ، عشق و عدالت ادغام می شوند ، که قلب ما قطعا خواستار آن است … p>

ضرر تأسف بار به دلیل به تعویق انداختن جشنواره ، البته عدم حضور گروه Rabfak با جزوه های راک اند رول هجوآمیز و جنجالی آنها با موضوع روز بود ، به ویژه از آنجا که الکساندر الین شاعر معروف و رهبر تیم یکی از ابتکارات این اقدام بود … اما احساس واقعی شب ، گنجاندن گروه Nogu Svelo! از استودیوی نیویورک بود. با اولین اجرای آهنگ “سکوت بره ها” ، و همچنین اولین اجرای کنسرت از کار جالب از قبل ، که عنوان آن برای نسخه چاپی می تواند به عنوان “Shaken” بازتولید شود. ماکسیم پوکروفسکی.

MK قبلاً جدیدترین اخبار Max Pokrovsky and Co. را بررسی کرده است. نمایش “حزبی” “بره ها” ادویه و شدت بیشتری به وضعیت فعلی گروه و رهبر آن افزود ، که می تواند به عنوان درجه ای شدید و کلی از خشم و محکومیت آنچه اتفاق می افتد ، ضرب در جذابیت سنتی جلوه گری ، موهبت شاعرانه و آهنگین کاملا غیر قابل تکرار نویسنده ، باشد. … به طور کلی ، اولین نمایش با صدای بلند فقط یک گیلاس روی کیک نبود ، بلکه یک گوجه فرنگی چرب ، آبدار و گوشتی بود که آقای پوکروسکی و همرزمانش آنرا با پوزخند حیوانات تمام دیکتاتوریهای فرومایه امروز زدند: “ما پیاده روها را با خون خود شستیم / قلبهایمان را با ته تفنگ می کوبیم / ما کلمات عشق مدتهاست که فراموش شده اند / از آنجا که این همه سال سکوت کرده اند … “

مقاله مرتبط  ورا واسیلیوا در مورد بازی روی صحنه در سن 88 881111000110888 صحبت کرد ورا کوزمینیچنا در آستانه سالگرد خود را منزوی کرد. وزیر فرهنگ مسکو گفت: "من از جشن سالگرد خودداری کردم ، هنرمندان نسل او باید از آن الگو بگیرند." و ما با او در آشپزخانه او در آربات قدیمی نشسته ایم. بیرون پنجره ها ، پاییز خاموش شده است. ورا کوزمینیچنا چای می ریزد. کفش های راست ، کفش پاشنه کوتاه ، آرایش شسته و رفته موهای خاکستری. فکر می کنم "نه بازیگر واسیلیوا". - ملکه انگلیس ، الیزابت! " فقط در این سال سن احساس شد - Vera Kuzminichna ، فکر می کنم شما می توانستید نقش ملکه انگلیس را بازی کنید. - بله؟ آیا شما فکر می کنید؟ بنابراین فکر می کنم اینا چوریکووا کاملاً نقش ملکه انگلیس را بازی می کند (نمایش "مخاطب". - MR ). متأسفانه ، من کل اجرا را ندیده ام - فقط قطعاتی ، اما حتی زشتی آن که در واقع زیباست ، با احساس آرامش و عزت من ، مشخصه یک شخص سلطنتی ، همزمان است. - و ملکه الیزابت یک زیبایی نیست ، او چهره ای نسبتاً ساده دارد ، اما چه کاریزما! مثل شما: جذابیت باورنکردنی سادگی و قدرت - برای زندگی و صحنه. - بله ، من بازی می کنم و اگر قدرت کافی داشته باشم ، فکر می کنم بیشتر بازی کنم. اکنون من سه اجرا دارم: "استعدادها و ستایشگران" ، "ورا" (در "زیر شیروانی" ، زیر سقف تئاتر) ، اما با "جذابیت کشنده" تصمیم گرفتیم صبر کنیم ، زیرا لباس های زیادی وجود دارد و از پله های تند بالا می روید. و از آنجا که پاهای من دیگر زیاد نیستند ، فعلا منتظر خواهیم ماند. - صادقانه بگویم ، حضور در صحنه 95 سالگی یک رکورد مطلق است. - دشوار ، بسیار دشوار. یک ترس بسیار بزرگ وجود دارد - فراموش کردن متن ، ترس از تلو تلو خوردن ، زیرا چرخش در حال چرخش است ... و مردم در آن صورت چه فکری می کنند؟ می دانید ، مارینوچکا ، من سن زمانی که ما از Fatal Attract عبور کردیم را احساس نکردم ، زیرا من علاقه زیادی به نقش داشتم. فقط امسال من سنم را احساس کردم ، و قبل از آن مثل 60 سالگی بازی کردم. و بعد ناگهان احساس می کنم مثلاً نامی را به خاطر نمی آورم - چنین مزخرفاتی ، به نظر می رسد وقتی بازی می کنید چه ارزشی دارد؟ اما کاملاً یکسان ... آنها می گویند که بازیگران مسن معمولاً با گوشه ای در گوش خود بازی می کنند - نمی دانم ، من آن را امتحان نکرده ام. حالا شاید سعی کنم اما در "ملکه بیل" نقش این نقش را دارد: کنتس بسیار پیر است ، بنابراین من می توانم مدت ها غر بزنم ، عصبانی شوم ، از خودم و بنده عصبانی شوم و با آرامش منتظر یک اشاره باشم. البته همه اینها لذت نیست. سخت است ، اما هیچ کاری نمی توان انجام داد - 95. اما اجازه دهید در مورد سلامتی صحبت نکنیم - هنوز هم چیز کمی به ما بستگی دارد. با الكساندر شیروینت و مارك زاخاروف. عکس: از بایگانی شخصی - آیا از اینکه اجراهای شما بدون شما صحنه را ترک می کنند متاسف نیستید؟ - به عنوان مثال ، "جذابیت کشنده" نمایش طنزی نیست که برای تئاتر ما بسیار ضروری باشد. این هدیه شخصاً به من تعلق گرفت ، زیرا قبلاً هرگز چنین نقش هایی را نداشته ام. و نقش معلوم شد. بنابراین ، وقتی جایی صحبت کردم که می توان شخصی را برای نقش من معرفی کرد (به عنوان مثال ، زویا زلینسکایا یا سوتوچکا ریابووا) ، آنها به من گفتند: "بدون تو ، این اصلاً مثر نیست." من فکر می کنم که مجبورم یک بار با الکساندر آناتولیویچ صحبت کنم (شیروینت. - م. ر. ). اما اگر او در این امتیاز به هر چیزی فکر کند ، مهم نیست که من چه فکر می کنم. به هر حال ، بازیگران اکنون بسیار صادقانه کار می کنند. به عنوان مثال ، سوتلانا ریابووا - او بسیار رشد کرده است. من گاهی فکر می کنم که او می تواند نقش من را در Fatal Attraction بازی کند - او چنین روده قدرتمندی دارد! پس چه ، آن جوان؟ همچنین می توانید صورت خود را با آرایش پیر کنید. اکنون من در چنین وضعیتی به سر می برم که فردی با وجدان باید برود و بگوید: "دیگر حق بازی ندارم." من وجدان دارم ، اما قدرت رفتن و گفتن ... خوب ، من نمی توانم! مدام فکر می کردم: شاید در طول قرنطینه نقاط قوت به وجود بیایند. خوب ، اگر آنها نیایند ... تنها چیزی که برای من دشوار نیست این است که از طرف خودم با مخاطبان صحبت کنم. و اینگونه نمایش "ایمان" در "زیر شیروانی" طنز ظاهر شد. به طور کلی ، تا جایی که بتوانم خودم را پس انداز می کنم ، اما گاهی اوقات احساس ترس و شرمندگی دیوانه وار می کنم که حق ندارم در این حالت بیرون بروم و بازی کنم. جوانی اولیه. عکس: از بایگانی شخصی من هرگز در تئاتر با کسی دوست نبوده ام - اما بدون چاپلوسی - حقیقت را به شما می گویم و فقط حقیقت: برای سن پانصد سال فوق العاده به نظر برسید - من ممکن است همانطور که شما می گویید نگاه کنم ... من شکایت نمی کنم ، اما اکنون در تجارت همان نیستم. - فکر می کنم این مسئولیت با شما صحبت می کند. - برعکس ، من حتی گاهی فکر می کنم: "چه هکی هستم!" و من حتی دوست دارم که یک مقدار هک باشد: اولاً ، این باعث احساس آزادی ، فرصت بداهه سازی می شود ، و ثانیا (این مسئله اصلی است) - نه چنین نگرانی ترسناک نسبت به هیچ یک از اشتباهات من. و وقتی کارم را جدی می گیرم ، هر انحرافی از حقیقت چشمگیر است. - چه تعداد افراد جالب ، هنرمند شگفت انگیز در زندگی شما وجود داشتند! آیا دلتان برای هیچ یک از شرکای خود تنگ شده است؟ - کسانی که دیگر وجود ندارند - من به آنها فکر نمی کنم. به عنوان مثال ، من با یوری اوشاروف با لذت بازی کردم و او را بسیار دوست داشتم. آندریوشا میرونوف چنان درخشان بود که من فهمیدم: در کنارش ، که می گویم والچکا شاریکینا - هیچ چیز در بازی او تغییر نخواهد کرد. او واقعاً به یک شریک احتیاج نداشت. - آیا او چنین شریکی بی تفاوت بود؟ - نه ، بی تفاوت نیست ، اما او خیلی به نقش خود مشغول بود و هرکسی که در آن لحظه در کنارش بود ، ارزش مطلوبی برای او نداشت. اما او فردی کاملاً تحصیل کرده بود: من هرگز او را بی ادب و حتی بیش از حد عقیم یا ناسپاس ندیده بودم. همه چیزهایی که یک فرد تربیت یافته باید داشته باشد ، او داشت: آرزوی کمک ، دست دادن و بالا بودن. و بازی با او خوب بود ، زیرا مخاطبان همه از او برق گرفته بودند. پس از اینها ، من جدا هستم ، هرگز در تئاتر با کسی دوست نبوده ام. اینجا اولچکا آروسوا است - او خوش مشرب بود ، روح هر شرکتی بود ، شاد ، دلسوز ، همیشه با عقلانیت ، اما من به نوعی ... آرام ، احتمالاً. خوشبختانه که ما آخرین اجرای "Requiem for Radames" را با او بازی کردیم ، روموچکا ویکتوک - من ، اولیا و النا اوبرازتسوا. ما این اجرا را دوست داشتیم و با لذت زیادی از یکدیگر بازی کردیم. اولیا همیشه مرا کوزمیشکا صدا می کرد. و در این زمان ، به طور موازی در تئاتر مالی ، "ملکه پیک" را تمرین می کردم و یک بار هم که صحنه ای بازی کرده بودم ، در راه بال ها ، پا به لبه لباسم گذاشتم و افتادم - شانه ای که از جا در آمده بود. تئاتر بلافاصله گفت: "خوب ، اینجا ملکه بیل است و انتقام گرفته است." اما من همچنان به بازی "Radames" ادامه دادم و در صحنه های عمومی اولگا شانه ام را گرفت و تکرار کرد: "Verushechka ، نگه دارید ، نگه دارید ، در غیر این صورت ما عملکرد را از دست خواهیم داد ..." نمی دانم ، شاید اجرا ارزش آن را نداشت ، اما نکته شگفت انگیز این است که احساس کردیم تماشاگران می آیند و به ما سه نفر می گویند: "ما شما را دوست داریم." شاید لحظه هایی که آنها چندان علاقه ای به آنها نداشتند ، اما منتظر بودند چه موقع می توانند کف بزنند ، یعنی عشق خود را از آن طریق نشان دادند. و در "کشش Fatal" هنوز احساس می کنم که چگونه آنها گوش می دهند ، تماشا می کنند ، و نه اینکه "این چه زمانی پایان می یابد؟" - و فقط در فینال تحسین کنید. - یک س moreال دیگر در مورد گذشته: داستان چگونگی ورود لیودمیلا گورچنکو به تئاتر طنز چقدر صحت دارد؟ گفته می شود وقتی او وارد صحنه شد ، کل بازیگران خانم طنز ، که در سالن نشسته بودند ، چیزی شبیه تحقیر به او نشان دادند ... - من در مورد همه زنان اطلاعاتی ندارم ، اما در بحث بحث کاملاً سرد شده بود. به نظر می رسید که این لرز می گوید: او عادت دارد که یک پریمیر باشد ، اما در تئاتر شما باید درک کنید که اصلی ترین مسئله خود اجرا است. به نظر می رسید ستاره شدن او مانع اینجا شده است. اما سالها بعد ، در دهه 90 ، او هنوز هم با شورا (الكساندر شیروینت. - م. ر. ) در نمایش "میدان نبرد پس از پیروزی متعلق به غارتگران است" بازی كرد. و اتفاقاً ، اینا چوریکووا با گزیده ای دراماتیک از تورگنیف در تئاتر ما ظاهر شد و سپس من او را خیلی دوست داشتم. اما من فهمیدم که در تئاتر طنز او به سرنوشت من روبرو شده است: یعنی از نظر اخلاص چنین نقشهایی به او داده نمی شود که در آنها زیباترین است. و من در شورای هنری گفتم: "من به جای او به تئاتر ما نمی روم." بعد از همه ، نقش ها در اجراهای ما کم عمق بود: خوب ، یک دختر زیبا باید یک آهنگ بخواند ، با دوست پسر خود دعوا کند و بعد از یک عمل با او صلح کند و با هم آواز بخوانیم. از این نوع نقش های زیادی وجود داشت - ماشا ، اولیا ، زینا ، تانیا (این در مورد نام ها نیست) - اما در آنجا بازیگر چیزی برای بازی نداشت. و من معتقدم که اینا چوریکووا با این واقعیت که او را نگرفتند نجات یافت: او اینجا می مرد. من خودم همیشه از چنین نقش هایی رنج زیادی برده ام. او کمدی است ، اما مطمئناً یک جنبه دوم دارد: درام عمیق ، ناتوانی در زندگی در اطراف. بسیار عمیق تر است - و سپس برق می زند. دو بزرگ واسیلیف: ورا کوزمینیچنا و ولادیمیر ویکتوروویچ. عکس: از بایگانی شخصی دیگر هیچ مزرعه وحشتناکی جمعی در من وجود نداشت - آیا تا به حال سعی کرده اید به تئاتر دیگری در مسکو بروید ، جایی که می توانید نقشی مطابقت داشته باشید؟ - نه ، من باور نمی کردم کسی مرا ببرد. من هرگز ندیدم که مدیران علاقه ای به خودم داشته باشند. بنابراین بیا و بگو: "من دوست دارم ژولیت ، یا آدرین لکوورور ، یا حتی مادام بواری را بازی کنم!" - به معنای محکوم کردن خود به تمسخر بود. آنها می گفتند: "احمق آمده است." بنابراین هرگز حتی به ذهنم خطور نکرد. من مطمئن بودم که اگر مورد علاقه من باشد ، کسی حداقل روزی می گوید: "خوب بود اگر در تئاتر ما بودی." اما این هرگز در جایی گفته نشده است. بنابراین ، قدم زدن و آستانه کتک زدن ، بازی در نقش های درام شوروی در تئاتر من (من نقش های خوبی بازی کردم) خنده دار بود. - من از عزت نفس هوشیار شما متعجب هستم. بازیگران زن معمولاً خود را بیش از حد بزرگ ارزیابی می کنند ، بنابراین از انتظار ناامید می شوند ، رنج می کشند و شما ... - این اتفاق می افتد که آنها بیش از حد بزرگ شده باشند. اغلب گیجی وجود دارد: من می خواهم ، اما آیا می توانم؟ من می توانم چیزهای زیادی بخواهم ، اما درک کنید ... من چیزهای زیادی درباره خودم فهمیدم. - اما در آن دوره پربار برای سن خود ، آیا شما قبلاً فهمیده اید که می توانید در باغ گیلاس رانسکایا را بازی کنید؟ - در برهه ای از زمان ، من مطمئناً فهمیدم که نمی توانم ، زیرا در آن زمان نژاد ماده خاصی نداشتم. من نمی دیدم که می توانم خودم را به چنین نقش هایی علاقه مند کنم. بنابراین ، بعضی اوقات بعضی از قطعات را فقط برای خودم یاد می گیرم - گویی که بررسی می کنم: آیا می توانم آن را روی صحنه احساس کنم؟ اما بعد از مدتی معلوم شد که می توانم. و در اورل و در تراور بعداً در نقش رانسکایا بازی کردم ، اما در حال حاضر بیش از 50 سال داشتم. - یعنی نژاد و اشراف سرانجام ظهور کردند؟ - خوب ، در هر صورت ، دیگر هیچ چیز مزرعه ای کاملاً اشتراکی در من نبود. هرچه جوانتر بودم ، به قهرمانانم نزدیکتر می شدم - نستیا از فیلم "داستان سرزمین سیبری" یا اولگا از "عروسی با جهیزیه". کارگردان بوریس راونسکیخ ، که عروسی را ساخت ، هر بازیگری را دوست داشت. با عشق نشان دادن ، لذت بردن از بازی خود. بنابراین زندگی به من هدیه های زیادی داد ... - چگونه می توان رقم را در 95 نگه داشت؟ راز ورا واسیلیوا چیست؟ - می دانید ، مارینوچکا ، من هرگز چنین چیزی نداشته ام که به طرز وحشیانه ای بهبود پیدا کنم و سپس نمی دانم چگونه وزن کم کنم. همیشه یک وزن - به اضافه یا منهای دو کیلوگرم. این طبیعت است ، نه نتیجه کار زیاد خودتان. از این گذشته ، من آدم تنبلی وحشتناکی هستم و اگر احساس نمی کنم کار کمی انجام می دهم. اما شما تقریباً همیشه نمی خواهید. حتی وقتی که ازدواج کردم ، من و ولودیا (هنرمند ولادیمیر اوشاکوف - شوهر فقید ورا کوزمینیچنا. - آقای ) در یک اتاق پنج متری در یک خوابگاه تئاتر زندگی می کردیم ، من یک خانه دار آنا ایوانوونا داشتم ... قبل از ما ، او به عنوان یک آشپز برای برخی از افراد مهم کار می کرد و دوست داشت تکرار کند: "آقایان واقعی فقط بازی می خورند." و وقتی از او خواستیم مرغ بپزد ، گویا ما را تحقیر می کند: "فقط افراد ساده مرغ می خورند." من با انزجار آشپزی کردم ، پوست مرغ روی زمین افتاده بود و سپس تاتیانا ایوانوونا پلتزر ، با صدای دود و دود ، به کل خوابگاه فریاد زد: "ورا ، برو دنبال بنده ات تمیز شو!" و من رفتم و تمیز کردم. تاتیانا ایوانوونا شگفت انگیز بود. و والنتینا توکارسکایا ما چه بود! زنی با سرنوشت دشوار ، قدرت عظیم ، اما هرگز چیزی نگفت ، اگرچه اسارت آلمان را گذراند و سپس - اردوگاه های استالین در وورکوتا. اما تا زمانی که من او را به یاد می آورم ، او همیشه می خندید. او یک زن زرق و برق دار بود! او به من گفت: "بیایید به بازار برویم ، ورا ، من نیاز به خرید کفش های پاشنه بلند دارم." - "آیا راه رفتن روی بلندی سخت نیست؟" - من پرسیدم. "سخت نیست. اگر زن هستید ، باید بالا بروید. " با نوه سوتا. عکس: از بایگانی شخصی خداوند برای چیزی به من پاداش داد - من به شما گوش می دهم: چند زندگی کرده اید! - بسیاری ، و همه آنها متفاوت هستند. همه چیز در خانه والدین بسیار متوسط ​​بود ، نمی توان رویای هیچ تئاتر را دید. و سپس - سینما ، تئاتر ، جایزه استالین ... - فکر می کنم شما تنها کسی هستید که آن را دارد؟ - شاید این یک داستان خارق العاده از زندگی من است: در سال سوم موسسه ، یک دختر ناشناس ناگهان وارد یک فیلم می شود ، و حتی خود پیریف! این دستیار او بود که مرا در مدرسه تئاتر هنر مسکو یافت. من آن را دیدم و به راحتی گفتم: "فردا به گروه ایوان الكساندروویچ بیایید - او نمونه هایی خواهد داشت." من اومدم ابتدا لباسم بود ، اما او این کار را دوست نداشت و آنها مرا به لباس نستنکا تغییر دادند. او بوریس آندریف را صدا کرد (شهرت او آن موقع زیاد بود) ، ما با او صحنه ای بازی کردیم و پیریف دستور داد: "تزئینش کن. نستنکا بازی خواهد کرد. بیایید همه به پراگ برویم. " و برای اولین بار در زندگی خود را در خارج از کشور یافتم: یک شهر الهی ، پول کلان ... در آنجا برای خودم یک کت مهر و موم خز با یقه مجلل برای زمستان و یک رنگ خاکستری برای بهار خریداری کردم. بنابراین من لباس پوشیده بودم. همه خوشحال بودند. اما به اندازه کافی عجیب ، بعد از فیلمبرداری تقریباً رابطه ای با کسی برقرار نکردم: نه با "نامزد" ام - بوریس آندریف و نه با مارینا لادینینا. فقط کمی با ولودیا دروژنیکوف. ما به گونه ای فورا از هم جدا شدیم: همه کار دارند ، با کنسرت سفر می کنند ... یک زندگی عظیم و عظیم ، که ظاهراً زمانی بوده است ، اما با شخص دیگری. اما اکنون کاملاً متفاوت شده است ... - شما یک اسم فوق العاده دارید - ورا. بله ، و روز 30 سپتامبر - ورا ، نادژدا ، لیوبوف و مادرشان سوفیا - ما افتخار می کنیم. به چه چیزی اعتقاد دارید؟ - سوال غیر منتظره است. اما من به او اینگونه جواب می دهم: به طور کلی ، من به خدا ایمان دارم. برای من خدا مهربانی ، عدالت ، آرزوی خوشبختی برای مردم است. گاهی بخشش و دلداری. داشا میلوسلاوسکایا ، مانند یک دختر. عکس: از بایگانی شخصی - به چه چیزی امیدوار هستید - و به خصوص به امروز می توانید به چه چیزهایی امیدوار باشید؟ - حالا من امیدوارم که برای من خیلی بد نشوم ، که برای من و داشا من بد خواهد بود (داریا میلوسلاوسکایا یک اقوام نیست ، بلکه نزدیکترین فرد به ورا کوزمینینا است. - تقریبا. تأسیس ). از این گذشته ، من هیچ کس از خانواده ام ندارم. امروز خانواده من داشا و دخترش Svetochka هستند. او مرا مادربزرگ صدا می کند - و من هرگز فکر نمی کردم که هرگز مادربزرگ شوم. من و داشا 30 سال با هم هستیم. او از کودکی به خوبی پرورش یافته است ، دو زبان را کاملا می داند. او کاملاً با من سر و کار دارد. و اگرچه پدر داشا زنده است ، او یک خواهر دارد ، اما برای من مانند یک دختر است. او یک پاداش در زندگی من است ، اما نمی دانم چرا. این خدا بود که برای چیزی به من پاداش داد. - آیا درک کرده اید که عشق در طول یک زندگی طولانی چیست؟ - بسیاری نمی دانند چیست و من هم نمی دانم. احتمالاً عشق خوشبختی است. وقتی دوست داری می خواهی زندگی کنی. حتی اگر عشق بدون متقابل باشد. من این را می گویم: خدای نکرده کسی را دوست نداشته باش.

✭✭✭

در همین حال ، در انتهای دیگر وقایع نگاری راک در کلانشهر ، لاریسا دولینا با گروه کر و ارکستر “Stairway To Heaven of the افسانه ای لد زپلین” را “پوشش” می دهد. نه تنها خود خواننده و مخاطبانش خوشحال شدند ، بلکه ایگور سندلر ، یک زاهد راک ، تهیه کننده ، موسیقی دان ، نویسنده ، که برای ایجاد جشنواره وودستاک روسیه (“Woodstock روسیه”) برای قدرت ، قاطعیت و انگیزه اقناع فوق العاده ای قرار داد. علاوه بر این ، این یک شکل سخنرانی نیست ، بلکه یک م institutionسسه موسیقی است که به طور قانونی تشکیل شده و دارای همه مجوزها و مجوزها است. آقای سندلر هنگامی که برای ملاقات با وی در میامی متوقف شد ، به طرز معجزه آسایی توانست یکی از الهام دهندگان ایدئولوژیک وودستاک واقعی ، آرتی کورنفیلد را متقاعد کند که اگر یک مارک فرقه باید در جایی از جهان تجسم یابد ، این منحصرا در روسیه خواهد بود. ایگور اکنون افتخار می کند: “او (آرتی) به من برکت داد – هم از نظر نوشتاری و هم از طریق شفاهی.”

نمایش برتر سال گذشته ، هنگامی که وودستاک ، 50 سال بعد ، به طرز غیر منتظره ای از مزرعه بیتل در روستای نیویورک به تولا ، روسیه تلپورت کرد ، شرکت کنندگان در جشنواره “آن” جشنواره باری ملت (کشور جو و ماهی) و الیوت کن در جشنواره حضور داشتند. (Sha-na-na).

امسال ، به دلیل همه گیری ، هیچ یک از تیترهای تبلیغاتی مهم خارجی به مسکو راه پیدا نکردند ، اما گروهی از هنرمندان جوان از ایرلند ، آمریکا ، کوبا ، اسرائیل ، بلغارستان که به خاطر حرکت و اعتبار آماده بودند ، ویروس کرونا را با ریف های گیتار شستند. … به نظر می رسید نام روسی وودستاک تأثیر جادویی بر روی آنها داشته باشد.

“آقای سندلر برای MK توضیح داد:” من می خواهم تأكید كنم كه این جشنواره جوانان برای جوانان است ، كه جشنواره اصلی Woodstock بود. در عین حال ، آرزوی اصلی او باقی مانده است “خوشایند کردن جهان نه تنها با میراث کلاسیک که روسیه در آن غنی است – از چایکوفسکی تا شنیتکه – بلکه همچنین با موسیقی مدرن ، که متأسفانه ، ما تاکنون موفقیت چشمگیری در آن نداشته ایم”. بنابراین ، توجه ویژه ای به جستجو و ارتقا personnel “پرسنل محلی” می شود ، که تهیه کننده شرکت کنندگان جشنواره فعلی Alex Base Project ، GoodBaevBand ، Resser ، Michael Knight را از هم جدا می کند: “گروه ها و هنرمندان منحصر به فردی که موسیقی مدرن و جدی را با وقار و حرفه ای اجرا می کنند ، با فلسفه موسیقی خاص خود ، و مهمتر از همه ، آنچه را که قبلا اتفاق افتاده تکرار نکنید. “

تصور اینکه پدران بنیانگذار و شرکت کنندگان واقعی وودستاک ، که در یک رابطه جنسی بلند ، بی بند و باری و غواصی مازوخیستی در گل و لای سوخته بودند ، دشوار است تصور می کردند ، اگر می دانستند که 50 سال بعد ، در VDNKh لیسیده و صیقلی مسکو ، یک مسابقه کودکان با هیئت داوران و جوایز (“کودکان نباید هویج را ترک کنند”) ، اما آقای سندلر از کاری که انجام می دهد کاملاً مطمئن است: “من همیشه گفته ام که روح وودستاک هرگز تکرار نخواهد شد و چنین وظیفه ای وجود ندارد. ما نمی خواهیم آنچه غیرممکن است را بازیابی کنیم. “

مقاله مرتبط  سفر رسمی رئیس جمهور ترکمنستان به جمهوری تاجیکستان پایان یافت - اخبار تاجیکستان

با این حال ، به گفته وی ، یک سنت اتصال دهنده وجود دارد: “وودستاک سپس مسائل اجتماعی را مطرح کرد: جنگ ویتنام ، نژادپرستی. و ما اکنون موضوعی را مطرح کرده ایم که امروز کل جهان را نگران کرده است – این یک بیماری همه گیر است. این جشنواره به قهرمانی پزشکان اختصاص داشت و چندین هزار بلیط به پزشکان اهدا شد. “

در همان زمان ، حساسیت سیاسی مسائل نژادپرستی و جنگ ویتنام برای آمریکا در اواخر دهه 60 – اوایل دهه 70 در چنین نقطه جوش و رویارویی اجتماعی بود ، که وودستاک را به همراه مشارکت مشهورترین و بزرگترین موسیقی دانان در آن به یک واقعه تبدیل کرد. فرهنگ و تاریخ جهان. ایگور سندلر در پاسخ به این س askedال که “جهت گیری اجتماعی” فعلی “روسی وودستاک” در پس زمینه همان “PartyZan-Fest” چقدر متناسب با این سنت است ، گفت:

– موضع من: سیاستمداران جدا می شوند ، و موسیقی متحد می شود. البته ، ما عمیق وارد سیاست نمی شویم ، اما ، البته ، ما مثلاً با یک مسابقه عمومی تسلیحاتی مخالفیم. فکر می کنم دفعه بعدی ما روی این موضوع تمرکز خواهیم کرد. اما امروز همه دنیا در مضیقه هستند و همه گیر این مشکل است. این یک چالش جهانی است. وودستاک در سال 1969 همچنین از نظر ایدئولوژیک چالش های جهانی را برای جهان منعکس کرد. نوازندگان جوان همیشه ، همانطور که می گویند ، مشتاقانه در حصارها هستند و در متن آنها در موضوع روز تأمل می کنند. شعار وودستاک فقط سه کلمه داشت: صلح ، عشق ، موسیقی. بالاخره نوازندگان سیاستمدار نیستند. وظیفه این نیست که همیشه به تابلوی نقاشی بشتابید ، بلکه اعلامیه تجمع نیست ، بلکه خود موسیقی است ، شعر می تواند چیزهای زیادی بگوید …

از نقطه نظر موسیقی و شعر ، گروه هارد راک روسی-کوبایی جیپسی جک ، که تقریباً قهرمانان فرقه زیرزمینی مسکو بودند ، و نیکیتا پرنیاکوف با دوست خود ، طنین انداز ویژه ای در بین تماشاگران بیکار روسی وودستاک ایجاد کرد ، که علیه چالش های “کل جهان” مبارزه کرد. توسط گروه Multivers. آقای سندلر به یاد می آورد: “سه سال پیش Aerosmith با درخواستی به من نزدیک شد تا یک گروه پشتیبانی برای کنسرت مسکو پیدا کنم و من بچه ها را به آنجا فرستادم. این یک آزمایش بسیار جدی برای آنها بود ، که نیکیتا و تیمش با عزت از آن عبور کردند. استیون تایلر از آنها تمجید کرد و گفت: “بچه ها آفرین ، آنها عملکرد خوبی داشتند. ما انتظار نداشتیم تیمی در روسیه وجود داشته باشد که در این سطح بازی کند. ” اکنون مردم از قبل نیکیتا را به عنوان یک نوازنده جدی می شناسند و بسیاری از هنرمندان جوان به کشف واقعی مردم تبدیل شده و آنها را خوشحال کرده اند. “

✭✭✭

پنجره ای عادلانه در وقایع نگاری همه گیر ، که در آن ، در پس زمینه سایر جشنواره های لغو شده – از “تهاجم” تا “نعناع وحشی” – وودستاک روسیه با ضررهای دردناک بسیار مناسب و نه چندان موفقیت آمیز بود ، “PartyZan-Fest” باقی خواهد ماند ، شاید یک برخورد منحصر به فرد و آموزنده باشد ، خصوصاً اینکه هنوز ساعتی نیست که همه بخاطر انزوای شخصی بسته شوند …