سنگ روسی بین بلاروس عصیانگر و

پس از جنگل شکسته شد

همه بردارها و خطوط میدان های مغناطیسی در قطب ها جمع می شوند و از حیات کره زمین در برابر تشعشعات کشنده محافظت می کنند – این فضای توتالیتر وحشتناک ، تاریک ، تاریک ، بدون هوا و بی رحمانه. “میدان های مغناطیسی” که قطب های مخالف سنگ روسیه را به هم پیوند داد ، نه تنها موسیقی صدا ، اعلامیه های هنری و نشانگرها ، بلکه جهت گیری اجتماعی و سیاسی هر دو رویداد اعلام شده توسط برگزار کنندگان بود. با این حال ، برای برگزارکنندگان ، نوازندگان و تماشاگران ، این “جهت” ، همانطور که در قطب های مختلف اتفاق می افتد ، عواقب کاملاً متضادی دارد. بعضی ها کارت بلانچ دریافت کردند ، دیگران با جاروهای زننده رانده شدند …

“وودستاک روسی” – علاوه بر همه ارائه ها و نمایش های موسیقی – به قهرمانی پزشکان اختصاص داشت. همبستگی و تشکر از پزشکان “که ماهها جنگیدند و برای زندگی مردم در طی یک بیماری همه گیر به مبارزه ادامه می دهند” نه تنها مهم و نجیب هستند ، بلکه “جهت گیری اجتماعی” کاملاً قابل اعتمادی نیز هستند ، بنابراین این جشنواره در VDNKh به طور کامل برای دو روز متوالی با مشارکت بیشتر برگزار شد 6 هزار بیننده ، ده ها نوازنده (نه تنها محلی ، بلکه خارجی) نیز با مسابقات و جوایز ، دوربین های تلویزیونی و گزارش ها در کانال های تلویزیونی مرکزی و خارج از مرکز ، نیازی به گفتن نیست که کل وزیر بهداشت ، که شخصاً وارد شده و اتفاقات رخ داده را بسیار تحسین کرده است. نکته اصلی این است که اینها تنها ستارگانی نیستند که تهدید می کنند “وضعیت اپیدمیولوژیک” را کاملاً پایین می آورند ، بنابراین به مردم اجازه داده می شود که با رعایت فاصله سوسیالیستی به طور دسته جمعی قدم بردارند. و مردم راه می رفتند ، سعی می کردند به یکدیگر عطسه نکنند و سرفه نکنند ، بلکه فقط باید آواز را با صدای بلند بخوانند و بر روی آنها رقص کنند.

✭✭✭

“PartyZan-Fest” ، به عنوان یک جشنواره موسیقی-اقدام “در حمایت از مردم بلاروس” و “یک تظاهرات همبستگی با اعتراض مسالمت آمیز” (همچنین اجتماعی ، عمومی ، سیاسی) اعلام شد ، خود را با یک حوض مس پوشاند. یعنی تقریباً پوشیده. آندره ماکارویچ ، یکی از مجریان دعوت شده به جشنواره ، در مورد این داستان مرموز گفت: “آنها یک هفته قبل با من تماس گرفتند ، گفتند که چنین چیزی خواهد بود – آیا آماده ای؟ گفتم که البته من آماده ام. تا آنجا که من می دانم ، صاحبان سالن ناگهان از اجرای این داستان خودداری کردند. سالن های دیگری که ما موفق به مراجعه به آنها شدیم نیز اشتیاق چندانی نشان ندادند. “ آندری ماکارویچ.

Live Stars Club ، اگر در آنجا “PartyZan-Fest” را پشت سر می گذاشتید ، حداکثر 300 نفر را در خود جای می داد. به علاوه یک پخش آنلاین. ظاهراً بهشت ​​روی زمین فرو خواهد ریخت … “شرم آور است ، زین” ، ویسوتسکی آواز می خواند. به نوعی دست و پا چلفتی ظاهر شد: همبستگی مجاز با قهرمانی پزشکان و ، به اصطلاح ، غیرقانونی – با قهرمانی افرادی که “برای عشق و عدالت” می روند ، مثل تیغ تیغ ، با آهنگ “تغییر” تسوی روی لب و قلب. اما وودستاک واقعی ، که در سال 1969 در حومه دور افتاده آمریکا اتفاق افتاد و مترقی ترین موسیقی دانان را دور هم جمع کرد ، همه روندهای موسیقی ، سیاسی-اجتماعی و اجتماعی را در یک – “صلح ، موسیقی و عشق” (“صلح ، موسیقی و عشق “).

ممکن است عشق اشتباه باشد؟ اینجاست ، میخالیچ! دقیقا! اگر فقط مثل کرکوروف با باسکوف باشد! .. نظر شما چیست؟ نه ، نه کسی که سالهاست در بروشورهای تبلویید و آشپزخانه های فلسفی به شدت کنایه زده اند و چشمک می زنند: آنها می گویند ، ما می دانیم ، می دانیم! – و آن یکی که “عزیز خود را نده” ، با هق هق گریه # یاباتکا. و آن وقت این کلوپ برای 300 بازیگر باهوش زیبا نخواهد بود ، اما “روسی وودستاک” جابجا می شود و هزار و شش تماشاگر مشتاق دیگر را از پایین پایین خراش می دهد. اما ، با خواندن یک آهنگ در یک گروه کر وفادار ، طرفداران بالاترین قیمت ها به نوعی آرام شدند. نه برای برپایی جشن همبستگی خود – “برای ثبات و رفاه”. آنها منتظر چیزی هستند ، خجالتی ، مچاله شده …

به طور کلی ، جهت گیری ، همانطور که مشخص شد ، حتی اگر اجتماعی باشد متفاوت است. “Hope Tochka Ru” – آنها مدت ها پیش “Ivanushki” را خواندند ، گویی که در استودیو به تازگی میکس شده اند. اما کلاسیک در باتلاق ناامیدی لنگ نمی گذارد: “ما برای دیوانگی شجاعان ترانه می خوانیم!” در اصل ، با این حال ، کلاسیک “شکوه” را می خواند ، اما آهنگ هنوز سرگرم کننده تر است. این آهنگ به ما کمک می کند تا زندگی کنیم و زندگی کنیم.

“PartZan-Fest” در نتیجه به جشنواره ای کامل تبدیل نشد ، که بدون شک وقایع کنسرت مسکو را که در طی قفل همه گیر تمام شده بود ، تزئین و جلال می بخشید. اقدام خیرخواهانه همبستگی به یک تلهتن در دوژد تبدیل شد و 30000 دلار برای کمک به قربانیان سرکوب سیاسی در بلاروس برادرانه جمع کرد.

در عین حال ، وجه تسمیه یک سکه بسیار سخت گیر نیز دارای یک م componentلفه خلاقانه و موسیقی بود. صف آرایی هنرمندان از نظر کمی متوسط ​​بود ، اما این حیا از دسته قرقره های کوچک است ، اما گران است. آندری ماکارویچ با کنایه و کنایه برازنده و در عین حال بی رحم “Omonovsky راه می رود” ، الکسی کورتنف و “تصادف” با طرح های فلسفی شگفت انگیز خود ، از جمله “تانگو گیاهی” ، یک گروه استعاری نفیس و “Romario” با یک جزوه “نه برای رادیو” ، گروه “Arkady Kots” با مانیفست “دیوارها سقوط خواهد کرد” – آهنگی از سرود مقاومت ضد فرانکوئیستی در اسپانیا ، که در سراسر جهان گسترش یافته است ، و در سال 1968 توسط لوئیس لیاچ کاتالان ، رهبر گروه کریل مدودف ، در سال 2012 به روسی ترجمه شده است. شاعران دیمیتری بیکوف و لئونید کاگانوف شعرهایی را خواند – عمیق ، ظریف ، موضوعی. تظاهرات همبستگی با اعتراض مسالمت آمیز ، که شرکت کنندگان جشنواره را با انگیزه ای صادقانه متحد کرد ، فضای هماهنگی و یکپارچگی را ایجاد کرد ، که در آن حتی یادداشت های غم انگیز و غم انگیز در امید روشن و اعتماد به نفس به پیروزی بی قید و شرط مهربانی ، عشق و عدالت ادغام می شوند ، که قلب ما قطعا خواستار آن است … p>

ضرر تأسف بار به دلیل به تعویق انداختن جشنواره ، البته عدم حضور گروه Rabfak با جزوه های راک اند رول هجوآمیز و جنجالی آنها با موضوع روز بود ، به ویژه از آنجا که الکساندر الین شاعر معروف و رهبر تیم یکی از ابتکارات این اقدام بود … اما احساس واقعی شب ، گنجاندن گروه Nogu Svelo! از استودیوی نیویورک بود. با اولین اجرای آهنگ “سکوت بره ها” ، و همچنین اولین اجرای کنسرت از کار جالب از قبل ، که عنوان آن برای نسخه چاپی می تواند به عنوان “Shaken” بازتولید شود. ماکسیم پوکروفسکی.

MK قبلاً جدیدترین اخبار Max Pokrovsky and Co. را بررسی کرده است. نمایش “حزبی” “بره ها” ادویه و شدت بیشتری به وضعیت فعلی گروه و رهبر آن افزود ، که می تواند به عنوان درجه ای شدید و کلی از خشم و محکومیت آنچه اتفاق می افتد ، ضرب در جذابیت سنتی جلوه گری ، موهبت شاعرانه و آهنگین کاملا غیر قابل تکرار نویسنده ، باشد. … به طور کلی ، اولین نمایش با صدای بلند فقط یک گیلاس روی کیک نبود ، بلکه یک گوجه فرنگی چرب ، آبدار و گوشتی بود که آقای پوکروسکی و همرزمانش آنرا با پوزخند حیوانات تمام دیکتاتوریهای فرومایه امروز زدند: “ما پیاده روها را با خون خود شستیم / قلبهایمان را با ته تفنگ می کوبیم / ما کلمات عشق مدتهاست که فراموش شده اند / از آنجا که این همه سال سکوت کرده اند … “

✭✭✭

در همین حال ، در انتهای دیگر وقایع نگاری راک در کلانشهر ، لاریسا دولینا با گروه کر و ارکستر “Stairway To Heaven of the افسانه ای لد زپلین” را “پوشش” می دهد. نه تنها خود خواننده و مخاطبانش خوشحال شدند ، بلکه ایگور سندلر ، یک زاهد راک ، تهیه کننده ، موسیقی دان ، نویسنده ، که برای ایجاد جشنواره وودستاک روسیه (“Woodstock روسیه”) برای قدرت ، قاطعیت و انگیزه اقناع فوق العاده ای قرار داد. علاوه بر این ، این یک شکل سخنرانی نیست ، بلکه یک م institutionسسه موسیقی است که به طور قانونی تشکیل شده و دارای همه مجوزها و مجوزها است. آقای سندلر هنگامی که برای ملاقات با وی در میامی متوقف شد ، به طرز معجزه آسایی توانست یکی از الهام دهندگان ایدئولوژیک وودستاک واقعی ، آرتی کورنفیلد را متقاعد کند که اگر یک مارک فرقه باید در جایی از جهان تجسم یابد ، این منحصرا در روسیه خواهد بود. ایگور اکنون افتخار می کند: “او (آرتی) به من برکت داد – هم از نظر نوشتاری و هم از طریق شفاهی.”

نمایش برتر سال گذشته ، هنگامی که وودستاک ، 50 سال بعد ، به طرز غیر منتظره ای از مزرعه بیتل در روستای نیویورک به تولا ، روسیه تلپورت کرد ، شرکت کنندگان در جشنواره “آن” جشنواره باری ملت (کشور جو و ماهی) و الیوت کن در جشنواره حضور داشتند. (Sha-na-na).

امسال ، به دلیل همه گیری ، هیچ یک از تیترهای تبلیغاتی مهم خارجی به مسکو راه پیدا نکردند ، اما گروهی از هنرمندان جوان از ایرلند ، آمریکا ، کوبا ، اسرائیل ، بلغارستان که به خاطر حرکت و اعتبار آماده بودند ، ویروس کرونا را با ریف های گیتار شستند. … به نظر می رسید نام روسی وودستاک تأثیر جادویی بر روی آنها داشته باشد.

“آقای سندلر برای MK توضیح داد:” من می خواهم تأكید كنم كه این جشنواره جوانان برای جوانان است ، كه جشنواره اصلی Woodstock بود. در عین حال ، آرزوی اصلی او باقی مانده است “خوشایند کردن جهان نه تنها با میراث کلاسیک که روسیه در آن غنی است – از چایکوفسکی تا شنیتکه – بلکه همچنین با موسیقی مدرن ، که متأسفانه ، ما تاکنون موفقیت چشمگیری در آن نداشته ایم”. بنابراین ، توجه ویژه ای به جستجو و ارتقا personnel “پرسنل محلی” می شود ، که تهیه کننده شرکت کنندگان جشنواره فعلی Alex Base Project ، GoodBaevBand ، Resser ، Michael Knight را از هم جدا می کند: “گروه ها و هنرمندان منحصر به فردی که موسیقی مدرن و جدی را با وقار و حرفه ای اجرا می کنند ، با فلسفه موسیقی خاص خود ، و مهمتر از همه ، آنچه را که قبلا اتفاق افتاده تکرار نکنید. “

تصور اینکه پدران بنیانگذار و شرکت کنندگان واقعی وودستاک ، که در یک رابطه جنسی بلند ، بی بند و باری و غواصی مازوخیستی در گل و لای سوخته بودند ، دشوار است تصور می کردند ، اگر می دانستند که 50 سال بعد ، در VDNKh لیسیده و صیقلی مسکو ، یک مسابقه کودکان با هیئت داوران و جوایز (“کودکان نباید هویج را ترک کنند”) ، اما آقای سندلر از کاری که انجام می دهد کاملاً مطمئن است: “من همیشه گفته ام که روح وودستاک هرگز تکرار نخواهد شد و چنین وظیفه ای وجود ندارد. ما نمی خواهیم آنچه غیرممکن است را بازیابی کنیم. “

با این حال ، به گفته وی ، یک سنت اتصال دهنده وجود دارد: “وودستاک سپس مسائل اجتماعی را مطرح کرد: جنگ ویتنام ، نژادپرستی. و ما اکنون موضوعی را مطرح کرده ایم که امروز کل جهان را نگران کرده است – این یک بیماری همه گیر است. این جشنواره به قهرمانی پزشکان اختصاص داشت و چندین هزار بلیط به پزشکان اهدا شد. “

در همان زمان ، حساسیت سیاسی مسائل نژادپرستی و جنگ ویتنام برای آمریکا در اواخر دهه 60 – اوایل دهه 70 در چنین نقطه جوش و رویارویی اجتماعی بود ، که وودستاک را به همراه مشارکت مشهورترین و بزرگترین موسیقی دانان در آن به یک واقعه تبدیل کرد. فرهنگ و تاریخ جهان. ایگور سندلر در پاسخ به این س askedال که “جهت گیری اجتماعی” فعلی “روسی وودستاک” در پس زمینه همان “PartyZan-Fest” چقدر متناسب با این سنت است ، گفت:

– موضع من: سیاستمداران جدا می شوند ، و موسیقی متحد می شود. البته ، ما عمیق وارد سیاست نمی شویم ، اما ، البته ، ما مثلاً با یک مسابقه عمومی تسلیحاتی مخالفیم. فکر می کنم دفعه بعدی ما روی این موضوع تمرکز خواهیم کرد. اما امروز همه دنیا در مضیقه هستند و همه گیر این مشکل است. این یک چالش جهانی است. وودستاک در سال 1969 همچنین از نظر ایدئولوژیک چالش های جهانی را برای جهان منعکس کرد. نوازندگان جوان همیشه ، همانطور که می گویند ، مشتاقانه در حصارها هستند و در متن آنها در موضوع روز تأمل می کنند. شعار وودستاک فقط سه کلمه داشت: صلح ، عشق ، موسیقی. بالاخره نوازندگان سیاستمدار نیستند. وظیفه این نیست که همیشه به تابلوی نقاشی بشتابید ، بلکه اعلامیه تجمع نیست ، بلکه خود موسیقی است ، شعر می تواند چیزهای زیادی بگوید …

از نقطه نظر موسیقی و شعر ، گروه هارد راک روسی-کوبایی جیپسی جک ، که تقریباً قهرمانان فرقه زیرزمینی مسکو بودند ، و نیکیتا پرنیاکوف با دوست خود ، طنین انداز ویژه ای در بین تماشاگران بیکار روسی وودستاک ایجاد کرد ، که علیه چالش های “کل جهان” مبارزه کرد. توسط گروه Multivers. آقای سندلر به یاد می آورد: “سه سال پیش Aerosmith با درخواستی به من نزدیک شد تا یک گروه پشتیبانی برای کنسرت مسکو پیدا کنم و من بچه ها را به آنجا فرستادم. این یک آزمایش بسیار جدی برای آنها بود ، که نیکیتا و تیمش با عزت از آن عبور کردند. استیون تایلر از آنها تمجید کرد و گفت: “بچه ها آفرین ، آنها عملکرد خوبی داشتند. ما انتظار نداشتیم تیمی در روسیه وجود داشته باشد که در این سطح بازی کند. ” اکنون مردم از قبل نیکیتا را به عنوان یک نوازنده جدی می شناسند و بسیاری از هنرمندان جوان به کشف واقعی مردم تبدیل شده و آنها را خوشحال کرده اند. “

✭✭✭

پنجره ای عادلانه در وقایع نگاری همه گیر ، که در آن ، در پس زمینه سایر جشنواره های لغو شده – از “تهاجم” تا “نعناع وحشی” – وودستاک روسیه با ضررهای دردناک بسیار مناسب و نه چندان موفقیت آمیز بود ، “PartyZan-Fest” باقی خواهد ماند ، شاید یک برخورد منحصر به فرد و آموزنده باشد ، خصوصاً اینکه هنوز ساعتی نیست که همه بخاطر انزوای شخصی بسته شوند …

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>