این قسمت با صعود زمفیرا در مستند

90s ظالمانه: سرگرمی زمفیرا و پوگاچوا

گنجانده شد.

گرچه سال 2020 است ، به نظر می رسد حتی قهرمانان جوان پاپ نیز از فرهنگ پاپ دهه 1990 رها نمی شوند: مونتوچکا “برادر” را به یاد می آورد ، کلیپ فیلم معروف فیلم “Naughty Molly” را پوشش می دهد از Non Stop ، خواننده Grechka ذهنی “Love me، love” را می خواند ، و نایلتو “Nautilus Pompilius” را نقل می کند و کنسول را بازی می کند.

آخرین شماره یک مجموعه مستند درباره موسیقی پاپ روسیه روز دیگر منتشر شد. در کل 9 قسمت فیلمبرداری شده است – از سال 1991 تا 1999. نام هر یک مانند یک آهنگ است. به عنوان مثال ، “Rave در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی ، تالکوف ، تولد رپ ، روسها آمریکا را پاره می کنند” ، “یلتسین و انتخابات وحشی ، تکنو ، KaZantip ، Alibasov در چچن.” فینال – “Decl، Zemfira، Yeltsin خسته است ، شروع Tatu” ، “کلاهبرداران بی محابا” با قضاوت بر اساس تعداد بازدیدها و نظرات ، جالبترین نتیجه را گرفت.

پیرو یک منطق تاریخی خاص ، سازندگان فیلم فقط به طور عمدی فقط در مورد 9 سال صحبت کردند ، شروع با فروپاشی رسمی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در سال 1991 و پایان دادن به عکسهایی با “خسته” بوریس نیکولایویچ ، که در 31 دسامبر 1999 استعفا داد. نوعی نماد پایان یک دوره. اینطور شد که سریال مربوط به سال 1999 نه تنها از وقایع سال تعریف می کند ، بلکه کل داستان را نیز خلاصه می کند. مجری پروژه ، اولگ کارمونین ، در این شماره به طرق مختلف ظاهر می شود ، درست مثل لیدی گاگا در نمایش هایش ، و “دیالوگ ها” با خودش در نقش های مختلف ، احساس سورئالیسم آنچه اتفاق می افتد را تشدید می کند. لازم به ذکر است که معلوم شد این انتشار با یک سوگیری سنگی صورت گرفته است. کاملاً موجه است: در آن زمان چندین هنرمند راک بسیار درخشان روی صحنه داخلی شلیک کردند.

“من یک ستاره هستم” ، – نویسنده و تهیه کننده راک الکساندر کوشنیر اولین دیدار خود با زمفیرا را در یک ساختمان آشفته خروشچف مسکو به خاطر آورد. این دختر از همان ابتدا مطمئن بود که در صحنه بزرگ شماره یک خواهد شد. و همینطور شد داستان پایان دهه 90 با اپیزودی در مورد صعود سریع وی آغاز می شود. فقط در 5 دقیقه از قسمت ، می توان تمام لهجه های لازم را گذاشت و به طور خلاصه صعود هنرمند به پایه را ترسیم کرد. این فیلم همچنین صحنه حیاط عاشقانه “باتری” توسط گروه “ژوکوف” را به صدا در می آورد که در تمام دیسکوهای استانی به صدا درآمد ، جنون هواداری که در اطراف “پادشاه و شوخ طبع” می چرخید ، داستان تیم “Leprikonsy” ، که یک آهنگ تبلیغاتی برای شهربازی ساخته بود ، و به جای آن این ناگهان یک ضربه محبوب ایجاد کرد. ترکیب گروه Chaifa ، آرژانتین – جامائیکا – 5: 0 ، که در آن زمان منتشر شد ، افسانه ای شد.

البته ، نویسندگان نیز از موسیقی پاپ عبور نکردند. بینندگان رقابت بین “Virus” و “Demo” ، “Scammers Inveterate” و “Bachelor Party” را تماشا می کنند ، به آهنگ های عجیب و غریب (حتی بیشتر از آن زمان) “اندازه روسیه” گوش می دهند. نویسندگان فیلم نامه مقداری فلفل اضافه کردند: مجری برنامه در مورد نحوه آواز لنا کاتینا در مورد بمب گذاری در یوگسلاوی قبل از تاتو صحبت می کند ، درامرهای ممنوعه بومی آفریقا را مسخره می کنند و مخاطبان تمسخر رپ گانگستری را از Decl جدی تر می گیرند.

نویسندگان در مورد انفجار مد در مورد جنسیت های فوق جنسی و دگرباشی سکوت نکردند. این مجموعه شامل فیلمهایی از ویدئو بوریس مویزیف ، شورا ، “مهمانان از آینده” ، اجرای آلا پوگاچوا با گروه کر همجنسگرایان از لس آنجلس ، کلیپی از خواننده نیکیتا ، به سبک صریح BDSM فیلمبرداری شده است. به طور کلی ، اگر به گذشته نگاه کنید ، می توانید یک کارناوال واقعی به سبک گارسیا لورکا را ببینید ، و اتفاقاً ، به اصالت مجری مدرن فکر کنید ، که گاهی اوقات از قهرمانان آن زمان عجیب اما با شکوه ، نامشخص و غیرشخصی به نظر می رسند.

پسر بد نجات یافته توسط Rock Angels

“خدا اوزی اوزبورن را بیامرزد” ، “امی” ، “در جستجوی مرد قند” ، “وانمود بزرگ” ، “4 طرف جیم موریسون” – سینما مملو از فیلم هایی درباره موسیقی دانان افسانه ای راک است که به شما اجازه می دهد خود را در آنها غوطه ور کنید جهان و دیدن پشت صحنه ، دیدن نقطه ضعف محبوبیت. در همین ترکیب – یک مستند جدید درباره یکی از اعضای گروه رولینگ استونز ، رونی وود ، کولی با استعدادی که نه تنها به عنوان یک ستاره راک ، بلکه به عنوان یک هنرمند متمایز و فقط یک فرد قدرتمند ، خود را نشان داد.

در سال 2017 ، گیتاریست سرطان ریه تشخیص داده شد و تحت عمل جراحی قرار گرفت. این نوازنده نه تنها زنده ماند ، بلکه همچنان در صفوف باقی مانده و به عزیزان و طرفداران خود ادامه می دهد. در طول کل سفر ، فراز و نشیب های غیر منتظره زیادی برای او اتفاق افتاد ، که اغلب اوقات خوشایندترین موارد نبودند ، که او هنوز هم می توانست از آنها خارج شود. این داستان ها و موارد دیگر را می توان در فیلم Mike Figgis مشاهده کرد. رونی وود.

رونی در حال حاضر بیش از 70 سال دارد ، اما در شرایط خوبی است. این فیلم با داستانی در مورد جوانی وی در شمال لندن آغاز می شود ، جایی که او با برادران بزرگترش به موسیقی علاقه مند شد و بیش از نیم قرن کار وود را در بر می گیرد. بدون مشارکت مستودون های دیگری که به نوعی با او عبور کردند – پرندگان ، جف بک ، بربرهای جدید ، راد استوارت ، چهره ها و البته بقیه “پسران بد” رولینگ استونز (این همان چیزی است که آنها نامیده می شوند در مقابل بیتلز “خوب”). مخاطبان همراه با رونی سفری را در زندگی او دنبال کردند که بیشتر او را به نقاشی و اجراهای زنده اختصاص داد. دوستان ، نوازندگان و هنرمندان وی که در سرنوشت قهرمان – دیمین هرست ، میک جاگر ، کیت ریچاردز ، ایملدا می و راد استوارت نقش فعالی داشتند ، با او در این مسیر قدم گذاشتند.

تصادفی نیست که کارگردان این فیلم مایک فیگیس بود – شخصی که به تعبیر ملایم ، با مهمانی موسیقی بیگانه نیست. در جوانی ، او در گروه برایان فری بازی کرد ، سپس – در گروه موسیقی نمایش مردم از تئاتر تجربی انگلیس. اولین آزمایش قلم در سینما فیلم تلویزیونی “خانه” بود ، پس از آن فیگیس قبلاً به هالیوود دعوت شد. و ما دور می شویم – “تحقیقات داخلی” با حضور ریچارد گیر ، “Libestraum” ، “Browning Version” ، برنده اسکار “ترک لاس وگاس”.

با این حال ، نقاشی “Ronnie Wood. کسی که آنجاست من را دوست دارد »، به تعبیری اولین کار او شد – اولین فیلم مایک در مورد یک نوازنده و به روشی مستند. در پایان اعتبارات آمده است: “این یک نسخه مختصر است.” با توجه به برخی بررسی های کنایه آمیز بینندگان در شبکه ، ارزش دارد که با آن شروع کنیم. از یک طرف ، به نظر می رسد که داستان جذاب ، اعتیاد آور است (کاریزمای رونی خودش تصمیم می گیرد همه چیز را تعیین کند) ، از طرف دیگر ، احساس ثابت قدم بودن را به خود جلب می کند ، گویی قهرمان و کارگردان چیزی را از دست می دهند. علاوه بر این ، سوالات کارگردان خیلی بیشتر از قهرمانش است.

خود وود همیشه راحت عمل کرده است ، حتی در مورد جزئیات شخصی بیوگرافی رنگارنگش ، مصاحبه باز است. کارگاهی که وی در آن نقاشی می کند همیشه برای خبرنگاران آزاد است. بنابراین داستان حتی کاملاً شایسته یک سریال تمام عیار بود ، اما معلوم شد که این یک چیز ناگهانی است ، گویی طعمه از قلاب گرفتار شده ، اما از آب بیرون نیامده است.

به نظر می رسد که بسیاری از مطالب وجود داشته است ، با توجه به ویرایش و قسمتهایی که به طور تصادفی انتخاب شده اند: وود در مورد اعتیاد به الکل پدرش صحبت می کند ، بلافاصله Imelda Mae ظاهر می شود ، که یک عملکرد مشترک ناگهانی با رونی را در یک باشگاه بلوز به یاد می آورد ، سپس مایک یک مصاحبه قدیمی با پیتر گرانت ارائه می دهد و از رونی دعوت می کند تا در رابطه با جنایت در تجارت نمایشی دهه 60 ارتباط برقرار کند. حرکات این کارگردان بیشتر شبیه افسانه “قو ، سرطان و پایک” است. در این فیلم ، مونولوگ های این هنرمند با دیالوگ های وی با کارگردان به تناوب روبرو می شوند. می توان حدس زد که قبل از همه چیز یک مصاحبه طولانی و متفکرانه پیش بینی شده بود ، که فقط اشتیاق برای ادامه مکالمه را التهاب می بخشد و تنها به قسمت هایی که از متن خارج شده اکتفا نمی کند. البته ، از بین بسیاری از رویدادها ، فیجیس احتمالاً می خواست روشن ترین را انتخاب کند. با این حال ، در پایان داستان شخصی به صورت سطحی روایت می شود ، در حالی که سایر رول ها و شخصیت های جزئی پتو را روی خود می کشند.

این تصویر بحث های شدیدی را در اینترنت ایجاد کرد. برخی از آنها منتقل شده بودند ، اما بیشتر بینندگان منتقد بودند ، و خاطرنشان كردند كه آنها حتی وقت نداشتند كه با راكر همدلی كنند و به طور كلی بفهمند كه این چیست – بیوگرافی ویدئو ، مصاحبه یا اعتراف. طرفداران خاطرنشان کردند که عمیق شدن و تمرکز کردن کار دشواری است ، یک کالیدوسکوپ از تصاویر ، که گاهی اوقات ارتباط چندانی با یکدیگر ندارند ، به راحتی در مقابل آنها قرار می گیرد. از مزایای بیوگرافی مستند ، مفسران استدلال راجع به تعامل دو گیتاریست به عنوان بخشی از رولینگ استونز و برخی از جزئیات زندگی نامه وود را ذکر کردند که قبلاً چندان شناخته شده نبودند.

و ، البته ، همه به اتفاق آرا موافقت کردند که موسیقی موجب صرفه جویی می شود. این فیلم اعداد و اپیزودهای دقیق موسیقی را نشان می دهد و برخی از آنها روابط داخلی اعضای تیم را به وضوح نشان می دهد. به نظر می رسید نویسنده مخاطب را ترغیب می کند که خود را خیال پردازی کند و بین خطوط داستانی نامربوط در نگاه اول موازی سازی کند. فیگیس پیشنهاد می دهد که خودتان موزاییک را جمع کنید. شاید این زیبایی خاص خودش را هم داشته باشد.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>