اجرای موسیقی درباره زندانیان اردوگاه کار اجباری در مسکو اجرا شد

کاباره در وسط گرسنگی و مرگ

در خانه بازیگر. یابلوچکینا داستان غم انگیز ساکنان اردوگاه کار اجباری ترزین اشتاد را به زبان تئاتر ، موسیقی و شوخ طبعی بیان کرد. وقایع نگاری واقعی زندگی زندانیان “گتو نمونه سالمندان – گتو برای سالمندان” و در واقع – 27 سال است که زندانی با اهداف تبلیغی در جهان گفته شده است. برای اولین بار در روسیه. چگونه هنر می تواند به طور موقت فرد را از چنگال سرد مرگ و شوخ طبعی سیاه “سالم” دور کند – خبرنگار “MK” را آموخت.

برای اولین بار نمایش “کاباره ترزین” در سال 1992 به لطف الكساندر واچتر بازیگر و كارگردان ، كه ترزین اشتاد بخشی از تاریخ غم انگیز خانواده اش شد ، در صحنه اتریش ظاهر شد. به مدت 27 سال ، این عملکرد در ایالات متحده آمریکا و کشورهای اروپایی به زبان های مختلف ارائه شده است. در پاریس ، نمایش مشابهی در فصل 2009-2010 به فروش رسید و وزارت آموزش فرانسه به عنوان بخشی از مطالعه تاریخ جنگ جهانی دوم – البته در قلب خاطرات واقعی زندانیان – نشان دادن آن را به دانش آموزان توصیه کرد.

اما هر بار که داشت اسناد را می خواند ، با شماره های موسیقی قطع می شد. سازندگان نسخه روسی – کارگردان نینا چوسووا و آهنگساز سرگئی درزنین – این ماده گرانبها را به یک اقدام نمایشی واحد تبدیل کردند. “تمام آهنگ هایی که اکنون خواهید شنید توسط زندانیان اردوگاه نوشته شده است. من برای شعرهایی که موسیقی برای آنها وجود نداشت ، آن را نوشتم. ”قبل از اجرا ، درزنین می گوید.

خوب این چه نوع شهری است؟ و چرا فقط یهودیان در آن حضور نداشتند ، بلکه روشنفکر ملی بود؟ ترزین یک “اردوگاه کار اجباری گتو برای سالمندان” است که در قلعه ای قرن نوزدهم در نزدیکی پراگ واقع شده است. برای چی؟ از بسیاری جهات – برای اهداف تبلیغاتی. به طوری که هیچ کس در دنیا شک ندارد که هیت هیتلر به مردم اهمیت می دهد. به عنوان مثال ، او یک شهر برای یهودیان می سازد ، یک تیم فوتبال تشکیل می دهد ، یک تئاتر ایجاد می کند …

در طول سالهای جنگ 140 هزار نفر به آنجا منتقل شدند. عمدتا – اهالی علم ، سیاست ، ادبیات و هنر ، از جمله هنرمندان آلمان ، اتریش ، جمهوری چک و سایر کشورهای اشغالی. 88 هزار نفر از آنها بعداً به آشویتس تبعید شدند. و آنها در آنجا مردند.

عکس: اسلاوا لارکین







به نظر می رسد با چنین زندگی هیچ نیرویی و چشم برای باز شدن در صبح وجود ندارد. مثل آهنگسازی و نواختن روی صحنه نیست … یا شاید این تنها نجات باشد؟ شخصیت های اصلی نمایش نویسنده معروف ایلزه وبر (میریام سخون) از پراگ به همراه همسر و پسر کوچکش (ایوان نووسلوف) هستند. پسر ارشد موفق شد خود را در خارج از اردوگاه پیدا کند. و برای اوست که قلب مادر دائماً پاره می شود. یک استاد خوش اخلاق مسن که تا همین اواخر اعتقاد نداشت که “هدیه فیورر” تبدیل به یک سیاه چال سرد با چند طبقه ، قطارهای سخت و مرگ می شود که به سمت شرق ، به آشویتس می چرخد ​​، با آنها به “خانه” جدید می آید.

در همان دقایق ابتدایی ، دیوارهای آجری خانه بازیگر به واقعی ترین زندان برای بیننده نیز تبدیل می شود که در آن صدای آرام پسرانه به طرز کرناکی بلند به نظر می رسد – “و سوسیس بسیار خوشمزه است … و کره … و نان … و پنکیک.” اما در ترزین اشتاد آنها بدون جنگ تسلیم نمی شوند. زندانیان به طریقی دیگر با استبداد مبارزه کردند – هنر. آنها یک کاباره روشن “ترزین” ایجاد کردند ، جایی که آنها آهنگ های جسورانه ای را با صدای بلند می خواندند ، با زندگی و مرگ شوخی می کردند ، و بنابراین یکدیگر را نجات می دادند. با کمال تعجب ، در طول وجود گتو (تا 9 مه 1945) ، موارد جداگانه فرار ثبت شد.

عکس: اسلاوا لارکین







“Tra-ra-ra ، وقت آن است که ما اجساد را بارگیری کنیم. Tra-ra-ra ، بیایید بار کنیم و وقت آن است. اجاره ما جلوتر می دود. اینجا جنازه دروغ می گوید ، آنجا جنازه دروغ می گوید. Tra-ra-ra ، بچه هایی در این گاری وجود دارند »، بازیگر زن کاباره با همراهی زندانی کوچک تازه وارد با اشتیاق آواز می خواند. به نظر می رسد که همه ژانرها در کاباره مجاز بودند – به جز تراژدی. هنرمندان می خندند: “همه به ما بیایید – ما می توانیم وزن کم کنیم!” ، “برای اینکه از گرسنگی تلف نشویم ، شهامت خود را از دست ندهیم!”

نینا چوسووا موفق شد یک عمل زنده از بازیگری ، آواز ، موسیقی ، فیلم وقایع نگاری و نقاشی های اصلی کودکان (آنها در آجرنمائی مناظر دیده می شود) ، نامه ها و اسناد Terezin ببافد. غم انگیز و خنده دار ، ترسناک و خنده دار ، افتضاح و زیبا است. همه یکباره و جدا نشدنی. مثل مرگ و زندگی.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>