زن محبوب بتهوون پیانوی را با قایق سوار کرد

نانتا استرایچر نه تنها جوراب های شوهرش را آزار داد ، بلکه بهترین پیانوهای اروپا را نیز ساخت

در دسامبر ، کل جهان 250 سالگرد تولد یکی از بزرگترین آهنگسازان تاریخ – لودویگ ون بتهوون را جشن می گیرند. تعداد کمی از افراد می دانند که نزدیکترین دوست آهنگساز ، که لباسهایش را می شست و از همه خانواده نابغه مراقبت می کرد ، بزرگترین استاد پیانو در قرن هجدهم و علاوه بر این ، یک زن تاجر موفق بود ، که به خودی خود برای نظم مردسالار آلمان در آن زمان مزخرف به نظر می رسید. نام او نانتا استرایچر بود.

نام نانتا استرایچر اکنون برای افراد کمی شناخته شده است. فقط نظریه پردازان موسیقی کلاسیک از آن اطلاع دارند. و سپس ، بیشتر خارجی است. به عنوان مثال ، اینترنت روسی یک برگه ویکی پدیای واحد را با یک زندگی نامه متشکل از دو بند از Streicher صادر می کند. اما این زن نه تنها صنعت صنایع دستی عمدتا مرد را واژگون کرد ، بلکه آن را تحت کنترل خود درآورد.

او ششمین فرزند یوهان آندریاس استاین ، مخترع معروف بود. وی سازوکار ابتکاری پیانو را ایجاد کرد که باعث می شد چکش ها به تار ضربه بزنند. نانتا در هشت سالگی جلوی موتزارت بازی کرد. آهنگساز از ژست و چهره های او انتقاد کرد ، اما حتی در آن زمان نبوغ دختر را شناخت. وی در سن 10 سالگی به بسیاری از فنون ساختمانی پدرش تسلط یافت و به عنوان یک مکانیک اعجوبه شهرت یافت.

پس از مرگ پدرش در سال 1792 ، نانتا 23 ساله که به تازگی همسر یوهان آندریاس استریچر موسیقیدان شده است ، با یک قایق از آگسبورگ به وین پیانو حمل می کند و تجارت شخصی خود را شروع می کند. علاوه بر این ، او با همکاری با برادر 16 ساله خود ماتیوس ، نام شرکت موروثی را از JA Stein به Geschwister (ترجمه شده از آلمانی به “خواهر و برادر”) تغییر می دهد و شروع به کار بر روی یک مارک جدید می کند. این زمان توسعه سریع در طراحی پیانو بود. موسیقی در حال فراتر از سالن های اشرافی به سالن های بزرگ بود و سازندگان مجبور بودند سازهای سنگین تر و با طراوت بیشتری ایجاد کنند. با این حال ، برای نانتا ، مشکل دیگری وجود داشت – افکار عمومی. این ایده که یک زن می تواند سازهای موسیقی بسازد در قرن هجدهم باورنکردنی و خشم آور به نظر می رسید.

چند سال بعد ، او با بتهوون ملاقات می کند. او می خواهد یکی از پیانوهای بزرگ او را برای کنسرت سال 1796 در Pressburg (براتیسلاوا فعلی) قرض بگیرد. در نامه ای به شوهر نانتا ، بتهوون به شوخی گفت که این ساز بیش از حد “برای او خوب است”. آهنگساز آزادی می خواست و صدای ساز مانند چنگ بود. پیانوی ظریف Stein ، با لمس سبک و لحن نقره ای خود ، مطابق با سبک بازی وحشی و قوی بتهوون نبود. سپس او متوجه بدتر شدن شنوایی خود شد ، اما در مورد آن به کسی نگفت. خیلی دیرتر ، او برای جبران ناشنوایی خود به ساز بلندتری احتیاج داشت و در آن لحظه بدنبال پیانو بود که فقط با افراط پویای او مطابقت داشته باشد.

در همین حال ، در سال 1802 ، پس از مشاجره با برادرش ، نانتا شرکت مشترک را تعطیل کرد و شرکت خود را به نام Streicher née Stein تأسیس کرد ، جایی که وی تنها مالک آن بود. در سال 1809 ، نانتا به طور قابل توجهی دوباره ساز پدر خود را طراحی کرد و بزرگترین ، بلندترین و با دوام ترین پیانوهای وین را تولید کرد. استرایچر سالانه 50 تا 65 پیانوی بزرگ تولید می کرد و بهترین شهر محسوب می شد. سازهای او در خانه های بتهوون و گوته بود.

سه سال بعد ، استریچرز یک سالن کنسرت 300 نفری در وین ساخت که به سرعت به مرکز زندگی موسیقی شهر تبدیل شد. اما علاوه بر تولید و مادری (این زوج دارای دو فرزند بودند) ، نانتا کار دیگری را نیز به عهده گرفت – مدیریت اقتصاد بی نظم بتهوون ، که شنوایی وی رو به وخامت نهاد و او در حال سقوط خلاق بود. بتهوون به مدت یک سال و نیم بیش از 60 نامه برای نانتا نوشت و در آن نامه به او دستور داد از شستشوی خود مراقبت کند ، جوراب های خود را اصلاح کند و غذا ، ژنده پوش و لاک کفش بخرد. او که هر روز بیشتر و بیشتر دچار پارانویا می شد ، متقاعد شد که نوکران “پست” در شرف سرقت و مسموم کردن او هستند.







روابط بتهوون با زنان همیشه پرتنش بوده است. او عاشق اشراف زیبائی شد که هرگز با یک فرد معمولی ازدواج نمی کردند. نانتا ، با چهره ای زاویه دار و چشمان شاهین مانندش ، نه زیبا بود و نه باوقار ، اما مهربان و سخاوتمند بود. بتهوون او را “زن خوب سامری” خواند. زندگینامه نویسان این آهنگساز ادعا می کنند که رابطه آنها روابط بسیار موفق در زندگی او بوده است. نانتا با به عهده گرفتن مسئولیت های خانه خود ، راه را برای نوشتن بلند پروازانه ترین سونات پیانوی خود ، شماره 29 ، Hammerclavier ، برای بتهوون باز کرد. و اگرچه بتهوون اکنون پیانوی انگلیسی برادوود می نواخت ، در نامه ای به نانت اعتراف كرد كه پس از 1809 استرایچر همیشه مورد علاقه وی بوده است.

نانتا پنج سال از بتهوون جان سالم به در برد و در سال 1833 در سن 64 سالگی درگذشت. شرکت Streicher با هدایت پسرش یوهان باپتیست و بعداً نوه اش امیل که پیانوی برامس را ساخت ، به شکوفایی خود ادامه داد. وقتی امیل در سال 1896 بازنشسته شد ، شرکت تعطیل شد. این پایان میراث نانتا بود. سازهای او اکنون برای یادآوری استعداد زنان در موزه های سراسر جهان به نمایش درآمده است.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>