سعید باگوف بازیگر درباره آخرین روزهای گفت گفت: “تمام وقت آنها مرگ را لمس می کردند”

کارگردان سعید باگوف تنها شخصی غیر از همسرش است که والنتین گفت با آخرین نفر با او ارتباط برقرار کرده است. آنها از نظر ظاهری شبیه پدر و پسر هستند. هر دو قد بلند ، لاغر ، کچل و دارای چشمانی پر از درد یا تردیدهای طاقت فرسا هستند. آنها سه سال پیش نمایش “تا زمانی که فضا وجود دارد” را ساختند که آن ها را برای دو فصل در صحنه دیگر “معاصر” بازی کردند. کار غیرمعمول است ، هم مخاطب و هم خود بازیگران را وارد بعد دیگری می کند. من سعید باگوف را در آدیگه ، در مایکوپ یافتم – او به آنجا نزد والدین مسن خود رفت.

– گفت ، آخرین بار کی با والنتین ایوسیفوویچ صحبت کردی؟ و آیا حتی امکان ارتباط با وضعیت وی وجود داشت؟

– ما از طریق پرستار اولیا ، دستیار کاملا عالی او ، با والنتین ایوسیفوویچ ارتباط برقرار کردیم ، یعنی از طریق او با هم ارتباط داشتیم: من برای او نامه نوشتم ، او برای او خواند ، او پاسخ داد ، اگرچه صحبت کردن برای او آسان نبود.

-همه ، صحبت کرد؟ از دست دادن گفتار پس از سکته برای یک هنرمند و یک شاعر خوشبختانه است.

– کردم اما سخت. مشکل در گفتار وجود داشت ، این هزینه های جسمی قابل توجهی را از او می طلبید. بله ، او نشست و برخاست. من واقعاً دوست داشتم در مسکو باشم ، اما چه نوع مسکو در همه گیر وجود دارد …. او واقعاً فاقد ارتباط بود. به معنای واقعی کلمه در ماه اوت ، اولیا یک جلسه اسکایپ برای ما ترتیب داد ، او را تماشا کرد و پاسخ داد. بله ، او تغییر کرده بود ، اما لبخند با او بود. از لبهای جمع شده از من پرسید: “چیکار میکنی؟” من شروع کردم به صحبت کردن با جزئیات بسیار.

– شما و گفت واقعاً بسیار شبیه یکدیگر هستید ، اما تفاوت سنی جدی وجود دارد. چند سال است که دوست هستید؟

– سالها دوستی. ما از 18 سالگی ما یکدیگر را می شناسیم. یک بار او با جوزف رایکلگوز به دوره ما در GITIS آمد. و من یک دوره بسیار سختی را پشت سر گذاشتم: من نمی فهمیدم معنای این حرفه چیست ، فکر کردم فاقد استعداد هستم – چنین بحران جوانی. بنابراین ، گفت به کار ما نگاه کرد و به ریچلگاوز گفت که کاری را که ما انجام می دهیم دوست دارد. من پرواز کردم!

او سپس تنها 44 سال داشت. و سپس من و همکلاسی ام ویتالیک ماکسیموف دو یا سه بار دیگر با گفت در Sovremennik ملاقات کردیم. علاوه بر این ، در همان اتاقی که سالها بعد ، آخرین اجرای خود را “تا زمانی که فضا وجود داشته باشد” تمرین کردیم. بعداً او کار من را در آناتولی واسیلیف دید ، سپس من به اسرائیل رفتم ، و هنگامی که بازگشتم ، ارتباطات ما در سطح جدیدی آغاز شد. و یک بار او به من زنگ زد: “ما باید کاری انجام دهیم با هم” – “چرا؟” من پرسیدم. – “من به سمت بکت حرکت می کردم” – “چه نوع موسیقی؟” – “مولر”.

می دانید ، من شوکه شدم – من خودم در مورد آن فکر کردم. اما به نوعی می ترسیدم که با او کار کنم: همه فقط در مورد شخصیت دشوار او صحبت می کردند ، که با او کار ساده ای نبود و همه اینها … اما معلوم شد که با او خیلی راحت بوده است! این سهولت همچنان باقی مانده است.

– در واقع ، چنین نظری وجود دارد – گفت دمدمی مزاجی است ، با مدیران کنار نمی آید ، می تواند شریک زندگی خود را تغییر دهد. به طور کلی ، شما به اندازه کافی از آن برخوردار هستید.

– ما در مورد آن بحث کردیم. و من فقط آن را درک می کنم – من خودم هستم. واقعیت این است که او گوش (نه تنها موسیقی) داشت و این شنیدن به او آرامش نمی داد. اما من علاقه زیادی به او داشتم – او یک جوان زنده است. من یک بار به او گفتم: “والنتین ایوسیفوویچ ، علی رغم اینکه پیر شده ای ، بسیار جوان هستی.” وگرنه ، در جوانی با او رفتار نمی کرد ، در غیر این صورت به راحتی نمی توانست. من می توانم در همه مباحث با او صحبت کنم.

– شما دو فصل “تا زمانی که فضا وجود دارد” بازی کردید ، و سپس اتفاقی افتاد که با تصویر او سازگار نیست – بیماری که سکوت یا نیمه سکوت ، بی تحرکی را محکوم می کند. چگونه بر این غلبه کرد؟

– مردانه قبل از سکته ، زمین خورد. و همسرم ، اولگا میخائیلوونا ، در آن زمان غایب بود. رسیدم ، می بینم – او روی زمین دراز کشیده است ، نمی تواند بلند شود “هیچی ، هیچی. همین الان بلند می شوم »و دراز کشیده به تمرین ادامه می دهد. او هرگز یک اجرا را مختل نکرد. برای سالهای زیادی من دیده ام که او از نظر جسمی محو شده و با بیماری مبارزه می کند. چگونه او با وجود این زندگی کرد و چگونه با آن کنار آمد. به نظر من این یک شاهکار بود.

یک بار پرسید: “پیرمرد ، اگر تو را ناامید کنم چطور؟” خیلی دوست داشتم کار کنم کار برای او یک نجات بود ، او فقط نمی توانست بنشیند ، حتی بیمار باشد. او آماده بازی در هر ایالتی بود. اجراهایی وجود داشت که هر دوی ما ، انگار در بعد دیگری قرار گرفتیم. و این تصادفی نبود: چهار شخصیت در نمایش وجود دارد – ناپدری ، برادرزاده ، مادر و خدا. و بعضی اوقات منجمد می شدیم و احساس می کردیم چهار نفر در صحنه هستیم و این یک حرکت الهی است. برای این ، این داستان ساخته شده است.

یادم می آید که وقتی اولین بار اکران شد ، روز دوم ما در خانه او بودیم. به ایوان بیرون رفتیم – خورشید می درخشید ، و هر دو خوشحال بودیم. والنتین ایوسیفوویچ گفت: “همه فکر کردند – دو موزه روی صحنه بیرون آمدند … – یکی دیگر با پای خود در قبر بود ، دیگری – مشخص نبود که چه چیزی. و ما موفق شدیم ، پیروز شدیم. ” ما عمود بر حرکت عمومی حرکت کردیم. یادم می آید او نگران این بود که اگر اتفاقی که امروز می افتد بیفتم چه می کنم؟

– ببخشید ، شما در این مورد بحث کردید؟

– تمام وقت آنها مرگ را لمس می کردند. فهمیدیم که کار جدی انجام می دهیم. آنها زیاد حرف نمی زدند ، اما برای همه چیز آماده بودند – او می توانست سقوط کند ، آنها همیشه خطر می کردند. اما با تضعیف فیزیک ، او توانست به خلاقیت برسد. معانی بود که ما را به صحنه هل داد. او خود را از بدن آزاد کرد. اما او ماند. در مورد این است که ما عملکرد خود را اجرا کردیم – در مورد این واقعیت که فرد جایی نرفته است. چنین شخصی نمی تواند ناپدید شود.

– چه احساسی نسبت به خودش داشت؟

– خودش را دوست نداشت. انعکاس زیادی وجود داشت و او می توانست دیگران را با آن شکنجه کند. استعداد بزرگ – انسانی و بازیگری. می دانید ، من از پچ پچ ، آه ، اشک متنفرم – این هیچ ارتباطی با حقیقت زندگی ندارد. اینها همه دروغهای افراد تقریبی است. چرا ما گفت را دوست داریم؟ برای دقت او همیشه چیزها را به اسم خاص خود صدا می کرد و آنها به خاطر آن از او ترسیدند. او می توانست با تصویر خود برای زندگی نقش ببندد. و epigrams یک عکس دقیق است. اما شلیک در جستجوی حقیقت است ، نه صفرا. و تمرینات نیز جستجوی این حقیقت است. می توانستم بنشینم و کارهایم را از تلویزیون تماشا کنم. اما نه به این دلیل که از خودم بلند می شدم – می خواستم درک کنم که کجا خوب هستم و کجا نیستم. اما بیشتر مردم تقریبی هستند ، هنرمندان شبانه روزی نیستند. و گفت یک هنرمند-هنرمند 24 ساعته است.

فاجعه این است که کار ما قطع شد. اما می دانم که این کار در داخل نیز ادامه دارد. و ارتباطی وجود دارد ، و او برای من ترک نکرد. من پنج روز پیش با اولیا صحبت کردم ، تنظیم شده که چه زمانی تماس بگیرم ، اما …

– شما اکنون در Adygea هستید. آیا شما به تشییع جنازه می آیید؟

– سعی می کنم بیام. از این گذشته ، او از من پرسید: “وقتی من می روم ، از شما می خواهم که بیایید و چیزی خداحافظی کنید.” گرچه من دوست ندارم در مراسم خاکسپاری صحبت کنم و هرگز صحبت نکردم.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>