ناراضی از سریال “گذرگاه دیاتلوف” دلایل آنها را توضیح داد

همانطور که شایسته پروژه ای بود که شاید بیش از حد از آن انتظار می رفت ، سریال “گذرگاه دیاتلوف” باعث تردیدها و سوerstand تفاهم ها شد. اما حتی افراد مشکوک گاهی اوقات دشوار بودند که یادداشت های تازه تصویری را یادداشت نکنند ، که برای تصویر سریال محلی چندان معمول نیست. “MK” جوانب مثبت و منفی پروژه را جمع آوری کرده است.

برای دوستداران عرفان ، این فصل تلویزیونی گستره واقعی است. سریال “Territory” ژانر تقریباً جدیدی را برای تلویزیون محلی باز کرد که منتقدین از آن به عنوان ترسناک عامیانه نام بردند. در عرفان “عبور دیاتلوف” ، جهش های زمانی و تحقیقات نسبتاً کند با غوطه وری در ملودرام به خطرات حیات وحش افزوده می شود.

به طور کلی ، در این پروژه موارد زیادی وجود داشت که معمولاً نوسان روبل نامیده می شود. پاول کوستوماروف ، کارگردان سریال اپیدمیک ، که هم در روسیه و هم در جهان پیروزمندانه سپری شده است (در پروژه جدید ، اما همه قسمت ها را فیلمبرداری نکرد) ، بازیگرانی که به نظر می رسد بسیار دقیق در فیلمنامه جا می شوند ، تمایل به نابودی بسیاری از تمبرهای تولید سریال روسی و البته یک رمز و راز تاریخی که برای چندین دهه نه نظریه پردازان توطئه و نه دوستداران داستان های پلیسی را درگیر خود نکرده است. رسوایی حقوقی بین صندوق حافظه گروه دیاتلوف و تهیه کنندگان سریال فتنه اضافی به آنچه اتفاق می افتاد داد.

همه اینها ما را برای یک تماشای فوق العاده آماده می کند ، اما بعد از قسمت های اول مشخص شد که مخاطبان ما کاملا آماده تماشای نمایش های تلویزیونی نیستند که نیاز به توجه بیشتر به صفحه دارند. در Dyatlov’s Pass ، عمل دقیقاً همانطور که در پروژه های سنتی تر اتفاق می افتد ، پیشرفت نمی کند. به نظر می رسد این فیلم به چند قسمت تقسیم شده است: یك رنگ اختصاص یافته به تحقیق در مورد مرگ هیئت ، دیگری سیاه و سفید ، به سبک كلاسیك های فیلم شوروی و اندازه تصویر 4: 3 كه در آن تراژدی گروه دیاتلوف اتفاق می افتد.

یک خط جداگانه قسمت های نظامی به عنوان فلاش بک است ، که به شخصیت ها و وقایع بعدی توضیح می دهد. هر بخش قهرمانان خاص خود را دارد که علیه نوعی از شر جهانی تحقیق می کنند. و این شر انواع مختلفی را از کوه مردگان به عنوان نمادی از قدرت آدم کش طبیعت گرفته تا چیزی مانند زامبی ها و بشقاب پرنده ها به خود می گیرد. در کادر غالباً هوا کاملاً تاریک است و شخصیت ها گاهی اوقات تقریباً با زمزمه صحبت می کنند و بیننده را مجبور می کنند که با دقت گوش کند.

با این حال ، گوش دادن و تماشای دقیق این نوار عرفانی در مکان ها بسیار هیجان انگیز است. سازندگان سریال موفق شدند تیم عالی بازیگری را جمع کنند. در زمان انتخاب بازیگران ، کارگردانان می خواستند بازیگرانی را پیدا کنند که تا حدودی یادآور ستاره های سینمای دهه پنجاه و شصت باشند. و هنگامی که کل اعزام دیاتلوف در این قاب جمع می شود (ایوان مولین ، الکساندر متلکین ، ماریا ماتسل ، ایرینا لوکینا ، ماکسیم املیانوف ، یگور بروف ، ولادیمیر سیمونوف و دیگران) ، خلاص شدن از تصور اینکه “نامه ارسال نشده” یا “دختران” را تماشا می کنید دشوار است – بنابراین بازیگران معتبر مدرن در تصویر یکپارچه قرار می گیرند.

شخصیت اصلی ، سرگرد KGB اولگ کوستین را پیوتر فدوروف بازی می کرد ، او همچنین با کلاه و کت از اواسط قرن گذشته بسیار خوب است ، اما به نظر می رسد نگاه یک کارآگاه خسته از مجموعه های تلویزیونی مدرن درباره پلیس ها و کلاهبرداران گرفته شده است. شاید فدوروف در اینجا بیشترین نقش شکرگذارانه را داشته باشد ، زیرا شخصیت وی در حال انجام یک تحقیق نسبتاً کند و گاه صریح خسته کننده است ، که نتیجه آن ، در اصل ، قبلاً مشخص شده است.

به طور منظم به ماجرای مرگ گروه دیاتلوف در تلویزیون پرداخته می شود. کاملاً همه می خواهند دستانشان را روی فاجعه اسرارآمیز گرم کنند: از سازندگان نمایش روانشناسی گرفته تا فیلمسازهای کاملاً جدی مستند. سریال “گذرگاه دیاتلوف” به هیچ وجه تلاشی برای بازآفرینی وقایع تاریخی نیست و به نظر می رسید این رویکرد نویسندگان باعث خشم کسانی شد که به وضوح بیشتر از پروژه خوشحال نبودند. متنفرها در این بخش می نویسند: “اشتباه نکنید” ، و در طول راه تصویر غیرمعمول را “تیراندازی با کیفیت پایین” و گفتگوهای القایی را “زیرکی و پاتوک” می نامند.

چنین صدایی از مردم احتمالاً برای مدتی کاملاً با اعتماد به نفس به صدا در خواهد آمد ، تا جایی که حتی مصرف کنندگان متوسط ​​نیز با این واقعیت کنار می آیند که مجموعه های تلویزیونی روسی می توانند به عنوان پروژه های هنری بسیار بلند پروازانه با ادعای راه حل های بصری جسورانه ارائه شوند.

“گذرگاه دیاتلوف” کاملاً قابل ستایش است ، که البته تعداد کمی نیز وجود دارد و آنها در درجه اول به بازیگران مربوط می شوند ، وقتی صحبت از وقایع مستند می شود ، فیلم نامه های جسورانه به مناطق به ظاهر نامناسب پرتاب می شود و تصاویر خرید یک تلویزیون بزرگ را توجیه می کند. اما ناراضیان را نیز می توان درک کرد. هرکسی که به روند کند برنامه ریزی اشاره کند و گشودن یک فاجعه وحشتناک را روتین ترین و فریبنده ترین قسمت سریال بخواند قطعاً در مورد چیزی حق دارد.

اگر هدف نشان دادن سخاوت است ، پس می توان نتیجه گرفت که سازندگان “پاس دیاتلوف” بیش از حد با خلق چیزی عمداً پیچیده و در بعضی شرایط محتوا را فراموش کرده و آن را فدای یک فرم فیلم موثر کرده اند. از طرف دیگر ، چیزهای زیبا کاملاً حق دارند که گهگاه کاملاً بی معنی به نظر برسند.

منتشر شده در روزنامه “Moskovsky Komsomolets” شماره 28424 25 نوامبر 2020

تیتر روزنامه:
وحشت های اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>