وودی آلن یک مرگ دلسوز را برای سالگرد خود تدارک دیده است

اول دسامبر 85 سال از وودی آلن است – کارگردان ، نویسنده ، بازیگر و کلارینتیست آمریکایی ، چهار بار برنده اسکار. همانطور که خودش می خواند ، برای روان رنجور شهری. برای سالگرد ، آستانه ناآرام و طولانی آستانه کارگردان “عصر سوم” یک سورپرایز را برای ما آماده کرد – “جشنواره Rifkin” ، اولین نمایش جهانی آن در جشنواره بین المللی فیلم در سن سباستین برگزار شد. طبق محاسبات وودی آلن ، این پنجاه و پنجمین کار وی در یک فیلم بزرگ است.

او فیلم های طولانی فیلمبرداری نمی کند. یک ساعت و نیم – و کار شما تمام شد ، اما چه کسی قادر است با چنین سرعت دیوانه وار کار کند و هر ساله یک تصویر جدید ارائه دهد. این بار آلن چیزی شبیه انجیر در جیب خود داشت. کریستوف والتز برنده اسکار دو بار با مرگ گوشت بازی کرد. و اگرچه او فقط در یک صحنه ظاهر می شود ، اما معتقد است که این از هیچ چیز بهتر است. والتز اذعان کرد: “من همیشه دوست داشتم با وودی آلن کار کنم.” – شخصیت من به فکر رفاه زندگی است ، سختی های آنها را می فهمد ، نگران مردم است. او بسیار دلسوز است. “

وقتی آلن 80 ساله شد و او با تصویر “زندگی عالی” به جشنواره فیلم کن آمد ، از او در مورد مرگ س askedال شد. وودی به یاد آورد که چگونه از پنج سالگی از او ترسیده است و در 80 سالگی به دلیل طولانی بودن کبد پدر و مادرش دلجویی کرد. مادر تقریباً 100 سال عمر کرد و پدر از او جان سالم به در برد. او اعتراف کرد که احساس می کند جوانتر از سالهای تقویم است و همه آنچه را زندگی می بخشد سپاسگزارانه قبول می کند. و او به ما توصیه کرد که طعنه خود را ذخیره کنیم یا خودمان را شلیک کنیم.

آلن فرزند بروکلین است ، در یک خانواده ساده متولد شد و برای تأمین هزینه زندگی خود ، با نام مستعار وودی آلن ، ژورنال های طنز را برای روزنامه نوشت. وی گفت که ریشه های او به سن پترزبورگ – لنینگراد برمی گردد ، جایی که وی یک بار موفق به دیدار در زمان شوروی شد.

دلیل موفقیت بی سابقه این کارگردان و مرد غیر منطقی یا شاید برعکس ، صد در صد عمل گرا چیست؟ چرا جشنواره های اصلی دنیا آماده اند تا برای به دست آوردن نقاشی های او هر کاری انجام دهند؟ چرا ورودی یک مرد عینک دارای ضعف و بدون توصیف سر و صدا ایجاد می کند؟ احتمالاً ، همه چیز در مورد نشاط خارق العاده او ، توانایی گرفتن هر لحظه به عنوان هدیه سرنوشت است.

وودی آلن کمدی های روشنفکرانه و پوچ را کارگردانی می کند ، پر از انواع مزخرفات که برای یک کارگردان دیگر ابتذال آور است. او بندرت از رمانتیک ترین شهر جهان ، که نیویورک برای او تبدیل شده است ، جایی که زندگی خود را زندگی می کند ، جدا می شود. او آن را در بهترین فیلم های خود “آنی هال” ، “منهتن” و “داخلی” که سه گانه نیویورک را تشکیل داده است ، تجلیل کرد. آلن عاشق فرو رفتن در اعماق روانکاوی است و آماده صحبت با شوخ طبعی در مورد رابطه جنسی است. حیف است که به دلیل سالهای پیشرفته ، دیگر در فیلم هایش بازی نکرد – با بازی بازنده های همیشه زمزمه ، که به دلایلی بهترین زنان جهان آنها را دوست دارند.

او هنوز در کلوپ جاز برنامه اجرا می کند ، کلارینت می نوازد و همچنان با لباس های مسخره ظاهر می شود. او از نظر آسیب شناسی محافظه کار است ، از رایانه استفاده نمی کند ، نظری در مورد شبکه های اجتماعی ندارد. برای تسلط بر فن آوری های پیشرفته در سینما ، متخصصان دیگری نیز هستند که همیشه در آنجا هستند.

او به آزار و اذیت ، اغوای یک دختر جوان خوانده متهم شده است. همسران زیادی وجود داشت – رسمی ، مدنی. در اوایل دهه 90 ، آلن از بازیگر میا فارو جدا شد و دختر خوانده خود ، کره ای سون-یی پروین را ترجیح داد. اما از آن زمان به بعد آب زیادی در زیر پل جاری شده است ، همسر آلن مدتها پیش بزرگ شده است و به نظر می رسد ، از چیزی پشیمان نیست. در پی “MeToo” ، بازیگرانی که از طریق فیلم های آلن کار خود را شروع کردند ، به جهانیان گفتند که اگر از گرایش های او اطلاع داشته باشند ، پای آنها روی صحنه نخواهد بود. “یک روز بارانی در نیویورک” هرگز در ایالات متحده اکران نشد. آنها از اجاره آن خودداری کردند و برخی از هنرمندان حق امتیاز خود را به موسسات خیریه منتقل کردند.

وودی آلن همیشه چیزهای زیادی در مورد زنان می دانست. او دیان کیتون ، میرا سوروینو ، پنه لوپه کروز ، کیت بلانشت ، اسکارلت جوهانسون ، کیت وینسلت و اما استون را دوباره کشف کرده است. آنها می گویند که او حتی در زمانی که کلمه “آزار و اذیت” وارد زندگی ما نشده است ، آلن ، پولانسکی و وینستین را در یک زنجیره به هم پیوند داد ، او از موقعیت رسمی خود استفاده کرد. اما وودی حیله گر با کمی ترس و وحشت پیاده شد.

او به فیلمبرداری کم بودجه مطابق با استاندارد هالیوود ادامه می دهد ، که موفق ترین بازیگران را متوقف نمی کند ، هر چقدر هم که آلن از این واقعیت که وقتی استیون اسپیلبرگ آنها را صدا نمی زند ، به او مراجعه می کنند ، تمسخر می کند. والاس شاون ، بازیگر نقش آلن در فیلم “عصر رادیو ، نفرین جید عقرب” ، قبل از آغاز جشنواره Rifkin ، اولین باری که وارد دفتر وودی شد را به یاد آورد: توجه به من وی پرسید آیا برای تابستان برنامه ای ندارم؟ من جواب دادم که نه این اولین ممیزی من بود. ” وودی عاشق خودانگیختگی است. اگر صحنه از نظر او خیلی پرمدعا به نظر برسد ، آن را رد می کند. وودی می خواهد بازیگر تحت تأثیر ضمیر ناخودآگاه قرار بگیرد. ” جینا گرشون آلن توصیه کرد: «خودت باش. شما زیاد فکر می کنید ” او به لوییز گارل توضیح داد: “به شرطی که طبیعی به نظر برسد ، می توانید هر کاری را که می خواهید انجام دهید.”

راز کار سخت او این است: ”هر تغییر ناگهانی باعث تحریک انرژی ذهنی می شود. اگر در یک اتاق کار می کنم ، باید به اتاق دیگر بروم. اگر بیرون بروم ، حتی بهتر است. من دوش می گیرم – بسیار خوب است ، بنابراین بیشتر از حد معمول آن را انجام می دهم. اگر در اتاق نشیمن ، درک کنم که در بن بست هستم ، به طبقه بالا می روم و دوش می گیرم. 45 دقیقه زیر جریان آب گرم ایستاده ، انگیزه خلاقیت پیدا می کنم. خودم را با حوله خشک می کنم ، می پوشم ، روی تخت می افتم و فکر می کنم. “

چندین اثر تاریخی برای وودی آلن در سراسر جهان نصب شده است. ما آنها را نیز داریم – به شکل عینک های برنز غول پیکر در لابی سینمای کالینینگراد. آغازگر این پروژه به ظاهر دیوانه وار ماریا واسیوكوا بود كه اكنون در پاریس زندگی می كند. او از این واقعیت پیش رفت که نام اصلی کارگردان آلن استوارت کنیگسببرگ است ، در نسخه دیگر – کونیگسببرگ ، همانطور که کالینینگراد زمانی نامیده می شد. ماریا با آلن ملاقات کرد ، و او طرح یادگاری را که دوست داشت انتخاب کرد. او به دهانه نیامد ، اما خواست که از عینک خود مراقبت کند تا این اتفاق نیفتد ، مانند اوییدو ، جایی که او در قد کامل ایستاده است ، و هولیگان ها به خودشان اجازه می دهند هر چیزی را بدهند.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>