چرا در روسیه آنها عاشق “مومی ترول” شدند

“چه زمانی آنها را پیچ خواهند کرد؟” احتمالاً ممکن است کسانی که نمی توانند “مومی ترول” را تحمل کنند ، چنین سوالی را بپرسند ، اما در عین حال هوشیارانه دیسکوگرافی خود را ارزیابی کنند. گروهی که در بایگانی آنها سیزده آلبوم استودیویی کامل وجود دارد (بدون احتساب مجموعه ها ، نسخه های انگلیسی زبان و هوی و هوس های اختیاری ایلیا لاگوتنکو) ، احتمالاً از قبل حق عکس های خالی را دارد ، اما تاکنون این اجازه را به خود نمی دهد. “ZD” به آلبوم جدید “ترول ها” گوش می دهد و سوابق آنها را به یاد می آورد ، که در طول سال ها جلوه و اهمیت خود را از دست نداده اند.

هشت آهنگ در کل بیست و شش دقیقه زمان بسیار کمی برای بیان یک جمله بزرگ است. لاگوتنکو این کار را انجام نمی دهد ، در این هشت آهنگ او زیاد نمی گوید ، اما هنوز هم برانگیز نیست. شاید جذابیت اصلی آلبوم “After Evil” در ترکیب ملودی های احساسی و حتی گاهی سبک با متن های نویسنده باشد ، که سن آنها به شما اجازه می دهد زندگی را بسیار هوشیارانه نگاه کنید ، اگرچه نگاه هوشیارانه همیشه شادی آور نیست.

در موسیقی ، راک اند رول اینجا می خوابد ، اما در خطوط نبض هنرمندی که از سرخوشی دهه نود جان سالم به در برده است. دورانی که به نظر خیلی ها می رسید که ما می توانیم از آخرین واگن قطاری که در مسیر درست قرار دارد بپریم. بیش از بیست سال بعد ، اثری از این سرخوشی باقی نماند. اما بسیاری از کسانی که حدود پنجاه سال دارند هنوز امیدشان را از دست داده اند که صفرهای خفه کننده و حتی دهک های دهانه کمتر خوشایند نیز روزی به پایان می رسند. “و ناگهان زیبا سرازیر خواهد شد ، و قالب دیگر در این موضوع نیست ، آمیب ، سلام ، اکوسیستم چه خواهد گفت؟” – ایلیا لاگوتنکو در آلبوم پخش می شود ، که به عنوان یک مهمانی خسته آغاز می شود و به تدریج به سمت فینال خود حرکت می کند – یک صبح غم انگیز ، با این وجود ، در فضای آن روزنه های امید وجود دارد.

این خیلی مایه تعارف است که برچسب “After Evil” را به عنوان یک دیسک خاص در دیسکوگرافی MT داشته باشید. این گروه قبلاً وارد موسیقی پاپ شده و به عنوان مثال در آلبوم “Meamura” به عمق قابل توجهی رسیده است. اما آلبوم جدید شامل موسیقی پاپ است که به نظر می رسد هیچ چیز زائدی نیست ، که یک بار دیگر شهرت “ترول ها” را به عنوان استادان کم هزینه نشان می دهد.

اگر کل دیسکوگرافی “MT” را جمع آوری کنید ، ممکن است به نظر برسد که این مجموعه موفق شده است در جهت های موسیقی که بی نهایت از یکدیگر دور هستند ، ارث ببرد. با این حال ، حتی آلبوم های اصلی این گروه نیز تأیید می کنند که این هنرمندان برای انتشار همان رکوردها چقدر بی علاقه هستند.

“دریایی” (1997) و “خاویار” (1997) به آلبوم هایی تبدیل شد که ارتقا incredible باورنکردنی آنچه معمولاً راک روسی خوانده می شود ، انجام داد. ملودی ها ، لحن ها ، کلیپ ها و لباس ها به وضوح یادآور بریت پاپ بود ، اما چه کسی فکر می کند که در نسخه های Lagutenko و Co این موسیقی برای روسیه بسیار عزیز شود. دو آلبوم به معنای واقعی کلمه یکی پس از دیگری منتشر شد و تبدیل به یک مگامیکس بزرگ شد که موفقیت آن هنوز هم مانند یک افسانه غیر منتظره واقعی به نظر می رسد.

“دقیقا. سیاره تیر. آلوئه “(2000) یک تصویر عالی برای مکالمه درباره نمایش خود راک اند رول. برخلاف “مورسکایا” و “ایکرا” ، این آلبوم فقط انتخاب آهنگ نیست ، بلکه نوعی مانیفست است که برای گروه چیزی شبیه به یک خط کلی در کار خود شده است. “ما آنچه را که می خواهیم انجام می دهیم ، روشهایی را برای اجرای ایده ها انتخاب می كنیم ، كه شاید بتواند كمی را شرمنده یا ترساند ، اما ما اصلاً نگران آن نیستیم” ، این پیامی است كه توسط “ترول ها” در “دقیقاً” بیان شده است. سیاره تیر. آلوئه “. و با تغییر دهه سوم خود ، آلبوم به هیچ وجه منسوخ نشده است ، که احتمالاً به آموزه موسیقی به درستی انتخاب شده اشاره دارد.

Mergers and Acquisitions (2005) و “8” (2008) فوق العاده موفق نبود ، اما آنها به یادگارهای واقعی جاه طلبی های موسیقی مومی ترول تبدیل شدند. هر دو آلبوم ، بیشتر آلبوم “Merging And Acquiring” ، یادآور جنگل صوتی شکوفا است. دستیابی به تولید برخی از آهنگ ها هنوز هم آسان نیست ، اما همین واقعیت که نوازندگان فقط قلب های داغ را به استودیو می بردند و سرهای سرد خود را بیرون از آن می گذاشتند ، چیزی جز احترام را بر نمی انگیزد.

Amba (2007) می تواند راهنمای مینیمالیسم راک اند رول باشد. برای آلبوم هایی که توسط یک کوارتت راک کلاسیک پخش می شود ، همیشه یک چشم انداز ناخوشایند تبدیل شدن به طرز وحشتناکی یکنواختی وجود دارد. اما اگر آنها بازدید داشته باشند ، هیچ کس متوجه یکنواختی نخواهد شد. “آمبا” به وضوح از آهنگ هایی که می توانید بدون تردید در بالای ریه های خود فریاد بزنید ، محروم نیست و خط “چه برمودا ، مثلث های چنین” چیزی شبیه به عبارتی جذاب است.

دزد کتاب (2004) به عنوان موسیقی متن فیلم با همین نام برنامه ریزی شده بود ، اما این مورد زمانی است که موسیقی به وضوح از فیلم فراتر رفته است. نتیجه یک ضبط کلاسیک برای لیس زدن زخم های ذهنی است. و ، همانطور که گاهی اوقات در مورد آهنگهایی برای چنین کاربردی اتفاق می افتد ، به نظر می رسد که این آهنگسازی ها زمان گذشته است. در بخش های “چنین دختران” و “من کجام؟” و شانزده سال پیش ، هنگامی که این آلبوم منتشر شد ، و اکنون می توانید تمام چشمان خود را گریه کنید. و طوفان دنج غول پیکر ، که به نوعی در گرو اشک قرار گرفته است ، هنوز هم یک فیلم اکشن رقص کلاسیک برای مهمانی ها در هر اندازه است.

منتشر شده در روزنامه “Moskovsky Komsomolets” شماره 28436 از 9 دسامبر 2020

تیتر روزنامه:
خودنمایی ، ضربه ، رقص ، اشک

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>