نویسنده آلبرت لیخانوف: “بزرگسالان کودکان را بد می کنند”

– دوران کودکی شما به دوران جنگ بزرگ میهنی افتاد. امروز آن زمان را چگونه به یاد می آورید؟

– در ژانویه سال جاری ، من داستان کوچکی نوشتم “اسباب بازی های فراموش نشده” – این زندگی از طریق چشم یک کودک در آستانه جنگ است. او نمی تواند بفهمد که نوعی دردسر پیش خواهد آمد ، اما احساس می کند دنیای اطرافش وجود دارد ، اضطراب ناشی از والدینش را احساس می کند. من قهرمان را با خودم مرتبط می کنم ، زیرا این تنها بر اساس تجربه خودم توصیف می شود. پدر من ، یک کمونیست ، در آن زمان به عنوان مکانیک در یک کارخانه کار می کرد. در آستانه جنگ وی به نمایندگی گیاه در نمایشگاه کشاورزی اتحادیه اعزام شد. پدر از آنجا هدیه هایی کاملاً غیرمعمول و حتی برای یک فرد شاغل عجیب به من آورد. به عنوان مثال ، آلوسکوپ. این یک وسیله الکتریکی با لامپ است که به شبکه متصل است و با کمک آن نوارهای فیلم نشان داده می شود. یک ورق را روی دیوار آویزان کنید ، جایی که تصویر نشان داده می شود. شما باید به صورت دستی پیچ و تاب کنید. او چندین فیلم برای این دستگاه با خود آورده است. محبوب ترین و مهمترین “پرنده آبی” موریس ماترلینک بود. متنی وجود داشت که نیاز به خواندن داشت. مادر خواند ، پدر این چیز را بازی کرد. من احتمالاً صد بار “مرغ آبی” را تماشا کردم. قهرمانان او Tiltil و Mytil برای من ، یک کودک شش ساله ، نه تنها نماد یک افسانه ، بلکه همچنین نوعی نشانه ، یک قضاوت بزرگسال ، برای کودکان خردسال ساخته شده اند. کودکان برای صلح بین مردم به دنبال پرنده آبی هستند تا حسادت ، نفرت ، خصومت از بین برود. من با لذت به شخصیت ها نگاه کردم و شاید مهمترین ایده را درک کردم – هر چیزی که ما را احاطه کرده یک روح دارد. هر چه پیرتر می شوید ، به آنچه ده ، بیست سال پیش ، یک چیز کوچک و بدون توجه به نظر می رسید ، اهمیت بیشتری می دهید ، اما معلوم می شود زندگی و ادبیات از این چیزهای کوچک ناشی می شود. وقتی در حال رانندگی در اتومبیل هستم یا بی خوابی برطرف می شود ، ناگهان فکر می کنم هنوز چیزهای زیادی در مورد جنگ گفته نشده است.

– دقیقاً چه؟

– به عنوان مثال ، در مورد سرنوشت زندانیان نوجوان اردوگاه های کار اجباری فاشیست. زمانی در سال 1988 ، این زندانیان به من نزدیک شدند. آنها زندگی سختی را پشت سر گذاشتند. بعد از جنگ ، آنها در هیچ جا پذیرفته نشدند. در سال 1953 ، من وارد دانشگاه شدم ، و آنها یک پرسشنامه اجباری به من دادند ، که از جمله شامل سوالات بود. “آیا او در اشغال ، اسارت بود؟ آیا اقوامی در خارج از کشور وجود دارد؟ ” برای کسانی که در اسارت بودند ، جاده مسدود شده بود. بسیاری از کودکان نمی توانستند وارد دانشگاه شوند ، بنابراین سرنوشت آنها دهقانان کارگری نبود. زندانیان سابق ساکن شده و اغلب در حومه شهر زندگی می کردند. در سال 1987 ، صندوق کودکان شوروی ایجاد شد و یک سال بعد ، در 22 ژوئن ، روزی که جنگ آغاز شد ، من اولین و آخرین کنگره اتحادیه زندانیان نوجوان فاشیسم را در کیف جمع کردم. 800 نفر وارد شدند ، به علاوه مردم از کیف. خانه افسران مملو از جمعیت بود. آنها در آنجا اتحادیه زندانیان نوجوان سابق اردوگاههای کار اجباری فاشیست را ایجاد کردند. بر اساس نامه های من ، دولت دو حکم را تصویب کرد که باید به این افراد برخی از مزایای اولیه داده شود. علاوه بر این ، کمیسیونی تشکیل شد تا واقعیت حضور در اردوگاه کار اجباری را ثابت کند. از این گذشته ، در آنجا به بچه ها گواهی نمی دادند. ما به دو شاهد احتیاج داشتیم که تأیید کنند که آنها در اردوگاه کار اجباری با کسانی که اکنون با این عنوان ادعا می کنند در اردوگاه کار اجباری بودند. این کمیسیون به سرپرستی من بود ، شامل افرادی از وزارت دادگستری ، KGB اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و سایر سازمان های ویژه ای بود که اسناد را بررسی کردند و رضایت دادند. سپس گواهی چاپ شده خود را “برابر زندانی نوجوان سابق اردوگاه های کار اجباری فاشیست” ، برابر با گواهی بازنشستگی ، صادر کردیم. ما سالهاست که این کار را انجام می دهیم. اما سپس آلمانی ها تحت فشار کشورهای مختلف جهان شروع به پرداخت پول به افرادی که در اردوگاه های کار اجباری بودند ، از جمله زندانیان نوجوان ، کردند. در اینجا با خودم گفتم: پرداخت این درد و رنج با پول غیرممکن است. اگر این پول را بگیرید گناهان وحشتناک علیه خود را خواهید آمرزید و رنج خود را می فروشید و ما با این کار موافقت نخواهیم کرد. این پول باید توسط کشور ما داده شود ، این افراد مبتلا به ما هستند. تقصیر ماست که آنها در آنجا به سرانجام رسیدند. بگذارید آلمانی ها روش دیگری بپردازند ، اما نه پول. شاید این نگرش بیش از حد ایده آلیستی به روش “حساب” باشد ، اما سازمان ما این اجازه را به خود داد. و او از شرکت در آن دور شد. پس از آن خاک زیادی در اطراف این رویداد وجود داشت. منظور من “توزیع کنندگان” و حسابداری داخلی است.

– اخیراً ، مسئله خشونت خانگی علیه کودکان بیشتر و بیشتر بوجود آمده است. و جرم زدایی از ضرب و شتم ، در واقع ، به متجاوزان اجازه می دهد تا نتیجه بدهند. در عین حال ، کسانی که از این امر ناراضی هستند ، از عدالت اطفال وحشت دارند. نظر شما در این باره چیست؟

– من یک داستان دارم “دختری که اهمیتی نمی دهد.” این دختر توسط هم اتاقی مادرش مورد آزار و اذیت قرار گرفت. او را توقیف و به یتیم خانه فرستادند. او هیچ چیز نیست ، او اهمیتی نمی دهد. یک دانشجوی مسسه آموزشی به سراغ او می آید که باید پایان نامه خود را با موضوع “کودکان در معرض خطر” بنویسد. این دانش آموز که در یک خانواده نجیب بزرگ شده است ، می خواهد دختر را به زندگی بازگرداند ، تا اعتماد او را بیدار کند ، زیرا او به کسی اعتماد ندارد ، کسی را قبول ندارد. شخصی که در خانواده مورد تجاوز قرار گرفته نمی تواند به شخص دیگری اعتماد کند. در یک داستان دیگر ، “عروسک شکسته” ، ماجرا وقتی است که در یک خانواده ثروتمند ، مادری که با مردم سر و کار دارد ، خود را به یک تاجر واگذار می کند ، و او دخترش را تجاوز می کند ، و مادر در ازای رفاه با این موضوع موافقت می کند. به این دختر پیشنهاد می شود که در انگلیس باشد ، اما او نمی تواند از خشونت جان سالم به در برد و خودکشی کند.

– بنابراین ممکن است روسیه بعداً به عدالت نوجوانان احتیاج داشته باشد؟

– من دقیقاً همان شخصی هستم که هنگام امضای کنوانسیون حقوق کودک در سازمان ملل از طرف اتحاد جماهیر شوروی در سومین کمیته اصلی سازمان ملل صحبت کردم. این کنوانسیون بدون رأی گیری ، با اجماع به تصویب رسید. من معاون رئیس هیئت ، و رئیس وزیر امور خارجه E.A. شواردنادزه بودم. کنوانسیون حقوق کودک قانون اساسی دوران کودکی است و باید به آن احترام گذاشته شود. موضوع دیگری است که چه کسی آن را اجرا می کند و چگونه انجام می دهد. وقتی می گوییم “عدالت اطفال” ، منظور ما این است که اجرای آن را به ساختارهای حقوقی تفویض می کنیم ، اما این فقط مسئولیت ساختارهای قانونی نیست. بله ، گاهی اوقات پلیس و نوعی خدمات حقوقی مورد نیاز است ، دادگاه باید از کودکی دفاع کند ، اما حمایت از حقوق کودک اساساً یک مسئولیت انسانی و مدنی است: مدارس ، والدین ، ​​سازمان های عمومی. ما موارد زیادی داشته ایم که از حقوق کودکان ، زندگی آنها دفاع کرده ایم. اما وقتی همه کنار می روند و فقط پلیس ، قدرت تحقیق و اداری باقی می ماند و شروع به حکمرانی بر سرنوشت کودکان می کند ، نوعی عدالت عجیب “نوجوانان” ظاهر می شود. مادر پنج فرزند به مقامات منطقه ای تقاضا کرد تا پول تعمیرات مسکن را به او بدهند. به جای کمک به او ، کمیسیونی فرستاده شد که دید که این زن پنج فرزند دارد و او در فقر است ، آنها تصمیم گرفتند که مادر کار خود را انجام نمی دهد و چهار نفر را با خود بردند. “کنار آمدن” ، به اصطلاح ، برای مادر خودشان ، و با اعتقاد به اینکه فرزندان هیچ حقی ندارند. البته ، یک موی سر به وجود آمد ، پس از آن مقاماتی که این کار را انجام داده بودند از کار خود اخراج شدند و بچه ها نزد مادرانشان بازگشتند. بالاترین ارزش خانواده است. مادر هر چه باشد. حتی ممکن است او یک مستی باشد اما مادر است. اگر او در حال حاضر تمام ظاهر مادر خود را از دست داده است ، پس نجات کودکان واقعاً ضروری است. اما چرا این خط توسط مراجع سرپرستی و سرپرستی تعیین می شود؟ این ساختار مدتهاست که نیاز به بازنگری و سازماندهی مجدد دارد. باید از مجموعه نظارت ، نظارت و مجازات به یک تیم ترمیم کننده خوش خیم برای یک خانواده معلول تبدیل شود. او باید با محورها ، با مردم ، با بودجه بیاید و خانواده ، ساختار خانواده ، کمک و کمک به این خانواده را برطرف کند و به هیچ وجه فرزندان را نگیرد. و امروز این مسئله بسیار ناچیز است که فرزندانمان را از ما بگیریم و آنها را حداقل برای یک ماه به یتیمان بیندازیم! و من مطمئن نیستم که این گره باید توسط دادگاه برداشته شود. همچنین پر از تصمیمات سختگیرانه است که از کودکان به مصلحت آنها محافظت نمی کند.

– اما آیا ممکن است به نظر شما مثلاً یک کودک ده ساله که به طور مرتب در خانواده مورد ضرب و شتم قرار می گیرد ، به پلیس یا مقامات مربوطه مراجعه کند و آن را گزارش کند؟

– او باید برود و بگوید که او را کتک می زنند. نکته این است که به چه کسی. شرایطی پیش می آید که اقوام و همسایگان فقط او را تحریک به این کار می کنند. لازم است نه بر کودک ، بلکه بر وضعیت او تأثیر بگذاریم و از هر طریق ممکن ، از جمله با کمک ، بر والدین تأثیر بگذاریم. گفتگو با افرادی که از نظر قانونی در برابر دادگاه ها و قانون مسئول هستند ، ضروری است و اذیت و آزار کودک کاملاً متفاوت است. نمونه های معکوس وجود دارد. وقتی کودکی مادر و پدر خود را ندیده و آرزوی ملاقات با آنها را دارد ، منتظر آزادی آنها از زندان است. این یک غریزه قابل درک است. هیچ چیز عزیزتر از پدر و مادر بومی نیست. همیشه دمدمی مزاجی وجود دارد. برای این امر یک دادگاه و حرفه وکالت ، سازمانهای عمومی وجود دارد. مورد دیگر اینکه همه عجله ندارند تا در یک داستان کثیف مداخله کنند ، حتی به منظور کمک به کودک و خانواده.

– مدتی پیش ، حتی قبل از قرنطینه ، علاوه بر خشونت خانگی ، هر از گاهی فیلم هایی از سو of استفاده معلمان از کودکان در شبکه ظاهر می شد. اعتقاد بر این است که دانش آموزان به سادگی معلمان را به چنین اقداماتی تحریک می کنند. شما چگونه این وضعیت را درک می کنید؟

– من با معلمان بسیار خوش شانس بودم. من داستان “مادرخوانده” را در مورد معلمم Apollinaria Nikolaevna Teplyashina نوشتم. در دهه 1940 ، او دو نشان لنین داشت که در طول جنگ برای انجام عملیات های بزرگ نظامی به رهبران نظامی اهدا شد. با این حال ، در دبستان کوچک ما ، همه معلمان این نظم را داشتند. باید بگویم که سفارش لنین در آن زمان برای استاد تعجب آور نبود. برخی از بزرگان ، تقریباً چرچیل ، گفتند: “در روسیه ، معلم در جنگ پیروز شد.” مردم برای یک قانون واحد آماده بودند – برای دفاع از میهن. من در زمان ما موردی را نمی دانم که معلمی دست خود را علیه دانش آموز بلند کند. شرم آور خواهد بود و این مرد باید خود را حلق آویز کند. من کاملاً مخالف تعرض هستم و به طور کلی نمی توانم تصور کنم معلمی که کودک را کشته است در مدرسه به کار خود ادامه دهد. بگذارید از آنجا خارج شود و به او نزدیک نشود.

– مسئله دیگری که تا حدی به آن اشاره کردید خودکشی در دوران کودکی است. آنها شروع به صحبت در مورد خصوصاً فعالانه در ارتباط با گروههای موسوم به “گروههای مرگ” در شبکه های اجتماعی کردند. به نظر شما ، چه عواملی باعث می شود کودک به طور داوطلبانه از این زندگی خارج شود و چگونه می توان از این امر جلوگیری کرد؟

– اینها موضوعات مورد علاقه جامعه ما نیستند. ما در تلاشیم خودکشی کودکان را ساکت کنیم. باید آماری در مورد تعداد و دلیل وجود آنها وجود داشته باشد. من یک داستان کوچک به نام “ای ، تو! ..” درباره پسری نوشتم که در روستا زندگی می کند. وی پسر بزرگ خانواده بزرگ است. والدین وی فرزندانی را می نوشند و به دنیا می آورند که از این تعداد 6 فرزند دارند. پسر به مدرسه می رود و از کوچکترها مراقبت می کند. قهرمان تمام وقت از والدینش می پرسد: “نوشیدن را متوقف کن!” ، اما خانواده تحت فشار قرار گرفته و کودکان قربانی می شوند. پسر خودکشی می کند و این باعث تزلزل والدین نمی شود. آنها می گویند که انواع فرقه ها خودکشی کودکان را تحریک می کنند ، اکنون تعداد زیادی از آنها طلاق گرفته اند. می بینید که بسیاری از کودکان در مدرسه و در خانه احساس بدی دارند. آنها عجله می کنند ، در گله گم می شوند یا گم نمی شوند. چگونه والدین وقتی کودکشان دچار بحران می شود ، تف می کنند! هنوز هم آنها می فهمند که وقتی بلوغ فرا می رسد ، او به کمک احتیاج دارد تا مغزش به صورت اریب نرود. بزرگترها خودشان از پس آن برآمدند. وقتی آنها در نوجوانی احساس بدی داشتند ، وقتی فکر می کردند بیشتر از والدین خود می دانند. اما غالباً رابطه بین نوجوانان و والدین در خانواده درگیری غیرقابل حل است. سالمندان نمی خواهند در روابط با فرزندان خود مانور دهند.

– فکر می کنید دستور اصلی درک متقابل والدین و فرزندان چیست؟

– عشق همه کارهایی که انجام می شود باید توسط این دیکته شود: هم قسمت مادی زندگی ، و البته افکار بی پایان در مورد فرزندانتان ، و کمک به آنها در صورت لزوم ، و سپس بازخورد متقابل.

– قهرمان داستان “حسن نیت” شما سعی در کمک به کودکان یتیم و ترتیب آنها در یک خانواده است. یک قسمت شگفت انگیز وجود دارد که یکی ، طبق معیارهای اتحاد جماهیر شوروی ، یک خانواده ثروتمند می گوید: “شما برای ما فرزندی با وراثت عادی پیدا خواهید کرد.” به نوعی ناراحت کننده می شود …

– و اکنون اصطلاح “انتخاب” در خانواده های به اصطلاح خواننده غالب است. ما به اولین مرد فقیری که با او روبرو می شویم نیازی نداریم ، چیزی “بهتر” به ما بدهید. و پس از آن ، هنگامی که سن کمتری سپری می شود و کودکان مستقل می شوند ، آنها در حال حاضر نیاز به صرف انرژی زیادی دارند. در اینجا آشکار می شود که آیا عشق والدین وجود دارد یا نه. و امروز آنها کودکان را تحت یک قرارداد کاری می گیرند. روی آن بچه ها ، گوساله ها و خوکچه ها پرورش می یابند. اکنون کودکان مجاز هستند. آنها برای آنها پول می دهند. والدین برای هر کودک پاداش می گیرند. من داستان زیر را داشتم در زمان شوروی ، یک زوج بی فرزند در مسکو زندگی می کردند. سپس آپارتمان ها تنگ بودند. برای دو نفر فقط یک آپارتمان یک اتاقه و برای سه نفر یک آپارتمان دو اتاقه دادند. آنها به یتیم خانه رفتند و پسری پنج ساله را بردند. یک آپارتمان دو اتاقه در اختیار آنها قرار گرفت. سپس آنها فکر کردند که این پسر از نظر روحی غیر طبیعی است ، شروع به خلاص شدن از شر این پسر کردند. در حقیقت ، کودکان بد نیستند – بزرگسالان آنها را بد می کنند. آنها نوزاد را به معاینه روانپزشکی بردند. پزشکان نتیجه گرفتند که همه چیز مرتب است. یک سال بعد ، آنها برای بار دوم به م toسسه ای از همان نوع مراجعه کردند و نتیجه گیری گذشته را ارائه دادند ، که بالاخره در سربرگ یک مسسه مشابه بود. وضعیت: یک درخواست تجدیدنظر ثانویه است ، نمی توان گوش داد و بزرگسالان که ظاهراً همزمان اصرار دارند ، به نتیجه می رسند. که پسر معلول ذهنی است. بعد چه اتفاقی می افتد؟ به دولت تحویل داده می شود. او در یتیم خانه کودکان معلول ذهنی زندگی می کند. آیا می توانید در آنجا زنده بمانید؟ اما او تا سن انتقال فرزندان به م institutionسسه بزرگسالان زنده مانده است. در آنجا ، یک نوزاد سابق ، اکنون یک مرد جوان ، به طور تصادفی با پرستاری ملاقات می کند که می بیند پسر عادی است. او داستان خود را برای او تعریف می کند ، و او به او کمک می کند تا از طریق سیم خاردارها از ساختمان فرار کند. پسر به داچای من می آید و کل ماجرا را تعریف می کند. من البته شوکه شده ام. من به مدیر وقت انستیتوی صربستان زنگ زدم و کمک خواستم. وی را به بیمارستان منتقل کردند. او یک ماه در آنجا ماند. وی مورد بررسی قرار گرفت و ثابت کرد که هیچگونه انحرافی وجود ندارد. در این زمان ، ما با کمک انستیتوی صربستان پاسپورت وی را پس می دهیم. خوب ، کمی بعد ، او دوباره با آن پرستار بسیار جوان نزد من آمد و گفت: “ما آزاد هستیم ، تصمیم گرفتیم ازدواج کنیم ، ما اینجا را به منطقه دیگری ترک می کنیم.”

– عالی! اما آیا نمونه های زیادی از خانواده های خوب سرپرستی وجود دارد؟

– البته ، خانواده همان خانواده نیستند. افرادی هستند که واقعاً از قلب این کار را می کنند. من تازه در کیروف بودم و از خانواده چوماکوف دیدار کردم. شوهر معلول است ، و زن یک معلم عالی است. آنها اکنون هشت فرزند دارند. و در مجموع آنها در حال حاضر پانزده نفر را بزرگ کرده اند. بله ، به آنها پول می دهند تا کودک را تأمین کنند. اینجا داستان است. مادر دختر را به مقامات سرپرستی سپرد و گفت: این دختر دوست نداشتنی من است. در اسناد این دختر نوشته شده بود كه او از نظر ذهنی معلول است ، و دوباره معلوم شد كه این كودك كودكی كاملاً عادی است. والدین خوانده به پزشکان گفتند که هیچ نشانه ای از بیماری روانی وجود ندارد. اما برای اینکه درگیری را مجبور نکنند ، آنها تشخیص عقب ماندگی ذهنی (عقب ماندگی ذهنی) دادند. و بعد از چند ماه این یوغ از دختر برداشته شد. آنها سه دختر با عقب ماندگی ذهنی دارند. آنها در مهارت های حرکتی ظریف مشغول هستند: آنها می سوزند ، از پلاستیین قالب می گیرند ، با کوک ساتن گلدوزی می کنند. بنابراین ، ماهانه 6 هزار و 800 روبل برای یک کودک حساب می شود. و حقوق پدر و مادر که هنوز با بازنشستگی فاصله دارند برای دو نفر 34 هزار یعنی هر کدام 17 هزار است. فرزندان آنها بزرگ شدند ، تحصیلات ، حرفه ای را بدست آوردند. این کار در روسیه ، به ویژه در مناطق ، دست کم گرفته می شود. پس انداز احمقانه.

– درباره “قانون دیما یاکوولف” ، که شهروندان ایالات متحده را از فرزندخواندگی روسیه منع می کند ، چه احساسی دارید؟

– من با این قانون مخالفت کردم. نه به این دلیل که من “طرفدار آمریکایی” هستم ، بلکه برعکس آن هستم ، اگرچه آنها معتقدند که وضعیت فعلی احمقانه است و ما باید در اتحاد بزرگی با ایالات متحده باشیم. در اینجا فقط یک داستان است. در مدرسه شبانه روزی برای کودکان دارای معلولیت لنینگراد ، دختری زندگی می کرد که پاهای او مژه داشت – یک بیماری ژنتیکی غیر قابل عبور. مامان او را برای پوشش گیاهی و به تدریج در حال مرگ به یک مدرسه شبانه روزی فرستاد. پس از مدتی ، او همان مرد کوچک را از مرد دیگری به دنیا آورد ، دوباره با یک قبر ، و برای نوشیدن یک تشخیص ژنتیکی ، فقط یک پسر ، و همچنین گذشت. سپس یک زن آمریکایی به لنینگراد آمد که مدتی در ژنو کار می کرد و به ورزش های ویلچری مشغول بود. شوهر او نیز یک متخصص معلولیت است. خانواده بسیار ثروتمندی هستند. او از این مدرسه شبانه روزی اطلاع داشت و با کمک مدیر مدرسه موفق شدند این دختر را به فرزندی قبول کنند. این والدین علی رغم آموزش حرفه ای خود نمی دانستند که با پاهای او چه باید بکنند ، زیرا عمل کردن آنها غیرممکن است. با رسیدن به خانه ، آنها کودک را در لبه استخر خود قرار دادند و ناگهان دختر در آب افتاد و مانند ماهی شنا کرد و تنها با دست کار کرد. هر دو پا او قطع شد ، پروتز ساخته شد و او یک قهرمان پارالمپیک و یک قهرمان جهان شد. نه نام مادر و نه نام یتیم خانه از او پنهان مانده بود و وی گفت: “اگر قهرمان مسابقات جهانی شوم ، به سمت لنینگراد به سمت مدیر این پرورشگاه پرواز می کنم و مدال طلای خود را به او می دهم.” او این کار را کرد

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>