نمایش جنگ انسانی در “مدرن” باعث اشک ریختن

فقط از عنوان می توان نتیجه گرفت که ما در مورد موسیقی صحبت می کنیم. البته ، این بدون آن نبود ، اما اگر در مورد موسیقی باشد ، پس در مورد موسیقی جنگ – یک کاکوفونی از هر آنچه در یک فرد است. پست بودن در برابر سخاوت ، ریزه کاری در برابر اشراف ، فراموشی و حافظه – و بسیاری از چیزها … و از همه مهمتر عشق – که همانطور که توسط نمایش برتر “مدرن” نشان داده شده و شواهد مستند متعددی از جنگ بزرگ میهنی ، جنگ جهانی دوم و جنگ های دیگر نشان می دهد ، لغو نشده است. بود ، هست و خواهد بود ، و در متن شرایط فوق العاده ، خود را به طور غیر منتظره و قویتری نشان می دهد. شرایط شدید قدرت فوق العاده عشق است.

گریموف در “مردی با چشمان موتزارت” اما مانند اکثر تولیداتش عملاً هیچ منظره ای ندارد. نمای نزدیک از جعبه سیاه صحنه ، با نور سرد غسل داده شده است. روی آن – سه دختر پشت میز ، یکی کوچکتر از دیگری. کوچکترین ، لسیا (ماریانا کانیوتس) ، یک احمق ساده لوح است ، بسیار زیبا. او چیزی راجع به برخی از وانکا پچ پچ می کند ، می پرد ، چشمک می زند و دستانش را تکان می دهد. بزرگتر – عمه او مارکا (الکساندرا بوگدانووا) ، کوتاه قد ، با چهره ای رنگ پریده ، درس های موسیقی را به یاد می آورد. وی ویولن خواند ، اما اکنون ویولونی وجود ندارد و چه کاری باید انجام داد؟ قدیمی ترین در میان آنها نادیا (نادژدا منشوا) زیبا ، مادر لسیا و خواهر مارکا است که همیشه نام شوهر ویتکا را تکرار می کند ، هیچ خبری از او نیست – یا او زنده است یا در جبهه ناپدید شده است. در یک مکان کوچک که وقایع رخ می دهد ، آلمانی ها ایستاده اند. کاپیتان کورت مایر (یوری آنپیلوگوف) در خانه آنها زندگی می کند.

برای گریموف ، این جنگ مرحله دوم این فصل است ، اما ، بر خلاف اولین (“جنگ و صلح”) ، دور از خصومت است ، اما از آن وحشتناک نیست. این کارگردان جنگ را از بسیاری قسمت های کوتاه جمع آوری می کند که در نتیجه یک معمای مشترک را تشکیل می دهد. هیچ چیز در آن وجود نخواهد داشت که حداقل برخی از آسیب ها را مجاز بداند ، ضمن اینکه به هم به موضوع و هم به تاریخ سنگین اعتماد می کنند. و هیچ برنده ای در آن وجود نخواهد داشت. نادیا ، تمام قصه ها را در جستجوی بدشانس خود خواهد گذراند ، قضاوت بر اساس نظرات خود ، ویتکا.

این کنش به تدریج قدرت درونی پیدا می کند ، کلمات کمتر و کمتر می شوند ، صحنه های شخصی شبیه طرح های پلاستیکی هستند ، جایی که برداشت از آنچه اتفاق می افتد با استفاده از روش های ساده افزایش می یابد. و درام سولچانی نیز دارای یک شخصیت طراحی شده است: هیچ تعیین واضحی وجود ندارد ، کنوانسیون حاکم است. گروهی گیج و آشفته از افراد گیج ، که از ترس دور هم جمع شده اند ، در عین حال از سایه های وهم آور خود روی دیوار می گریزند. پشت دیوار اردوگاهی قرار دارد که ساکنان شهر ، به ویژه با ملیت یهودی ، دیگر از آنجا خارج نمی شوند. زنان مردان خود و دیگران را از آلمانی ها باج می گیرند – آنها هر آنچه را که دارند حمل می کنند. حتی جادوگر محلی – مادربزرگ کاتیا (آنا کامنکووا) ، که زندگی یا مرگ را فقط برای رشوه الهی می کند ، از همه چیزهایی که از زنان بدشانس برای مردان جمع کرده است دست می کشد.

میتکا ، پلیس محلی (الکساندر سریکوف) آنها را ترسیده و به سمت کار سوق می دهد. او بی ادب ، ناپسند است ، اما … نادژدا را دوست دارد ، و نمی داند چگونه با او رفتار کند – یا او را مجبور به عشق ورزیدن کند ، یا نوازش کند. کرت آلمانی (یوری آنپیلوگوف) ، که پشت یک میز در خانه نادژدا نشسته است ، عکس هایی را توسعه می دهد. چراغ قرمز مورد نیاز فیلم تنها نقطه روشن و لرزاننده نور در طول اجرا خواهد بود که رنگ و بویی شرم آور بر چهره شرکت کنندگان در داستان ایجاد می کند. او همچنین نادژدا را دوست دارد ، انتظار متقابل دارد: او یک آلمانی فرهیخته است ، می داند چگونه با Frau روسی برخورد کند. اما معلوم می شود که او هرگز عشق یک زن روسی را درک نخواهد کرد ، جایی که غیر منطقی جایگزین مطمئنی برای هر عقلانیت است ، اما در اینجا شیطان خودش نمی فهمد.

این نگاه کورت به موتزارت است – بنابراین ویولونیست ناموفق ، که همچنین امیدوار است احساسات متقابل از کورت داشته باشد ، می گوید. و او به سمت او نگاه نمی کند. این عمل در حال تسریع در شرف نزدیک شدن به محرومیت است. نادژدا حتی شوهر پیدا کرد و در شرف دیدار او است. پلیس به عقب او نگاه می کند ، آنچه فکر می کند – نمی فهمد. کورت یک هفت تیر به معبد پلیس می گذارد …

بازی در یک تاریخ نظامی آرام در حد انرژی داخلی کار چندان آسانی نیست: خطر سقوط در تئاتر واقع بینانه وجود دارد. یوری آنپیلوگوف با ظرافت و دقیق کار می کند ، نادژدا منشوا و الکساندرا بوگدانوا از اجرا به اجرا استخدام می شوند ، ماریانا کانیوتس اولین موفقیت موفقیت آمیز است.

این کل ماجرا است بدون راهپیمایی – نظامی و پیروز. هیچ برنده ای نیست ، کسی که بتواند قضاوت کند. یک پرتره ، گروهی و مجرد ، در یک قاب نظامی وجود دارد. بیشتر اوقات زشت ، اما راستگو ، بدون پچ پچ وطن پرستانه. و این حقیقت است که باعث می شود مخاطب در فینال بلند شود و اشکهایش را پاک کند.

– من می خواهم قدرت امید ، ایمان و خلاقیت را به مخاطبان انتقال دهم ، که در طول زندگی به پیروزی ما کمک می کند. و همچنین برای نشان دادن اینکه چگونه با ظهور جنگ ، کل نظم جهانی در حال تغییر است و چقدر دشوار است که در چنین برهه ای یک فرد خوب بمانید. همانطور که آن افراد باهوش که گوته ، مان را قبل از سلطه رژیم فاشیست می خوانند ، ناگهان به حیواناتی بدل شدند … – یوری گریموف پس از اولین اجرا در بحث خواهد گفت.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>